Της Γκαμπριέλ Μ. Φόλλετ
Η Γκαμπριέλ Φόλλετ είναι μια αυστραλιανή αξιωματικός διοικητικής υποστήριξης και επί του παρόντος διοικητής ενός τάγματος υποστηρίξεως. Υπηρέτησε σε θέσεις διοικήσεως και θέσεις επιτελείου επιπέδου μονάδας και σχηματισμού, ως εκπαιδεύτρια στο Κολέγιο του Βασιλικού Στρατού – Νταντρούν και σε επίπεδο στρατηγείου στο Αρχηγείο Στρατού και το Αρχηγείο Αυστραλιανής Άμυνας. Είχε επιχειρησιακή εμπειρία ως διοικητής υπηρεσίας υποστήριξης μάχης, αξιωματικός επιχειρήσεων, στην Joint Task Force 5 J5, και ως αξιωματικός 4ου γραφείου της ομάδας εργασίας στο Ταρίν Κοτ, στο Αφγανιστάν.

Εμπιστοσύνη. Η προθυμία ενός μέρος να είναι τρωτό στις ενέργειες ενός άλλου μέρους βασιζόμενο στις προσδοκίες ότι ο άλλος θα πραγματοποιήσει μια συγκεκριμένη πράξη σημαντική για τον εμπιστευόμενο, ανεξαρτήτως από την ικανότητα του να εποπτεύσει ή ελέγξει το άλλο μέρος.

Μια πρόσφατη δημοσίευση στο “From the Green Notebook” του Ντέιβιντ Μπιουμοντ επεσήμανε ότι, για να είναι αποτελεσματική η λήψη αποφασιστικής δράσης, η διοικητική υποστήριξη πρέπει να χαρακτηρίζεται από την εμπιστοσύνη ανάμεσα στους διοικητές, τις μαχόμενες δυνάμεις και τους υπευθύνους του εφοδιασμού. Σχεδόν κάθε αξιωματικός υπεύθυνος διοικητικής υποστήριξης -και χωρίς αμφιβολία η πλειονότητα των εν όπλοις αδερφών μας – θα συμφωνήσουν με αυτό.

Αν δεχθούμε ότι η εμπιστοσύνη μεταξύ όλων των συμβαλλόμενων τμημάτων είναι απαραίτητη για την αποτελεσματική στρατιωτική διοικητική υποστήριξη, τότε γιατί όλοι οι τακτικοί διοικητές του Αυστραλιανού Στρατού γενικώς υιοθετούν την πολιτική της αυτάρκειας όταν φτάνουν στην υπηρεσία υποστήριξης μάχης; Κάθε επίπεδο της αλυσίδας εφοδιασμού της Μάχιμης Ταξιαρχίας -από το F Echelon ως το τάγμα υποστηρίξεως- θεωρούμε πως το σύστημα υποστήριξης είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα μας απογοητεύσει. Επιπλέον, καθώς φτάνουμε στην τρίτη γραμμή υποστήριξης και πιο πίσω στην Εθνική Βάση Υποστηρίξεως, η μείωση της εμπιστοσύνης είναι σχεδόν ανάλογη της αύξησης της γεωγραφικών και C2 “αποστάσεων” μεταξύ των στοιχείων που υποστηρίζονται και αυτών που υποστηρίζουν.

Ως αποτέλεσμα, σε τακτικό επίπεδο εκστρατεύουμε με αποθέματα προμηθειών που βασίζονται στο “οτιδήποτε μπορέσουμε να χωρέσουμε” αντί της επιστήμης του υποστηρικτικού σχεδιασμού. Οι επιπτώσεις είναι αυτοεκπληρούμενες: κουβαλάμε και αποθηκεύουμε τόσο πολύ εξοπλισμό στις εκπαιδευτικές ασκήσεις που έτσι δε δοκιμάζουμε την υποστηρικτική ροή, αποτυγχάνοντας να βρούμε που διακόπτεται και συνεπώς χάνουμε την ευκαιρία να το διορθώσουμε. Η έλλειψη εμπιστοσύνης προς τις μονάδες υποστηρίξεως και την αλυσίδα εφοδιασμού αντικατοπτρίζεται σε άχρηστες δραστηριότητες, συσσώρευση περιορισμένων πόρων και την αποτυχία να δεχθούμε τον λογικό κίνδυνο. Με όρους συλλογικής ικανότητας, χάνουμε την ευκαιρία να εκπαιδευτούμε μαζί και αληθινά, τα μάχιμα στοιχεία με τα στοιχεία μάχιμης υποστήριξης, αποτυγχάνουμε να δημιουργήσουμε αμοιβαία κατανόηση σεβασμού και να μη δώσουμε την ευκαιρία στον εαυτό μας να εκπλαγεί ευχάριστα όταν υλοποιηθεί το σύστημα διοικητικής υποστήριξης. Το αποτέλεσμα είναι μια πολιτιστική προκατάληψη που είναι μια βαθιά ριζωμένη, διαιωνιζόμενη και συχνά αβάσιμη εντύπωση ότι οι υπηρεσίες των μονάδων υποστήριξης μάχης δεν μπορούν ή δεν παραδίδουν αυτό που χρειάζονται οι μάχιμες μονάδες.

Australia_1

Το 3ο Τάγμα Υπηρεσιών Υποστήριξης Μάχης, Στρατός της Αυστραλίας

Ως υπεύθυνη αξιωματικός διοικητικής υποστήριξης, η έλλειψη πίστης στην ικανότητα και τις γνώσεις της υποστηρικτική ροή μας και όσοι από εμάς μας ενοχοποιηθήκαμε πως δίνουμε την αίσθηση ότι η υποστήριξη είναι σαν μια διαρκή “έλλειψης εμπιστοσύνης”. Καθώς είναι γενικά αποδεκτό ότι η επιτυχία ή αποτυχία της πολεμικής αποστολής εξαρτάται από ένα φάσμα παραγόντων -συμπεριλαμβανομένης της αποδοχής ότι ο “εχθρός είναι μια ζωντανή δύναμη” -προσεγγίζουμε τις υποστηρικτικές επιχειρήσεις με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο. Όταν οι πολεμικές επιχειρήσεις αποτυγχάνουν, είναι επειδή δεν είχαμε τις απαιτούμενες πληροφορίες X και ο παράγοντας Y δεν ήταν διαθέσιμος. Όταν αποτύχει ο ανεφοδιασμός και οι επισκευές πεδίου, αυτό χρεώνεται αναπόφευκτα στην αντιληπτή ανικανότητα της μονάδας υποστήριξης ή την ενσωματωμένη δυσκαμψία του συστήματος μας. Η εμπιστοσύνη -ένα υποκειμενικό συναίσθημα συναλλαγής- στην στρατιωτική υποστήριξη σε τακτικό επίπεδο ευρίσκεται τουλάχιστον εν μέρει στα στερεότυπα ομάδων πάρα στη βιωματική εμπειρία.

Στους τακτικούς διοικητές μας, υπάρχει η ξεκάθαρη προσέγγιση του “η εμπιστοσύνη είναι καλή, αλλά ο έλεγχος καλύτερος” που εκδηλώνεται με την επιθυμία να μην εξαρτιούνται από το επόμενο επίπεδο υποστήριξης. Αυτό τέθηκε στο προσκήνιο της αναδιάρθρωσης των υπηρεσιών τακτικής υποστήριξης μάχης, η οποία τον Ιανουάριο του 2017 μετέφερε μέρος εγκαταστάσεων του προσωπικού των υπηρεσιών υποστήριξης μάχης από τις μονάδες στα τάγματα υποστήριξης δεύτερης γραμμής. Η παραδοχή πίσω από τον νέο καταμερισμό των υποστηρικτικών πηγών είναι ότι ο Στρατός δεν μπορεί να έχει την πολυτέλεια να διαθέτει όλο το υποστηρικτικό προσωπικό που πιστεύει ότι χρειάζεται, και αυτό τους συγκεντρώνει σε επίπεδο Ταξιαρχίας επιτρέποντας την ιεράρχηση και την τεχνική αποτελεσματικότητα στις επιχειρήσεις σχηματισμού. Αυτή η διάταξη είναι ανάλογη στο πως γινότανε επι δεκαετίες η διαχείριση της μηχανοκίνητης υποστήριξης και εμμέσων πυρών, μια διάταξη που συνοδεύεται με την εμφανή αποδοχή και εμπιστοσύνη των διοικητών ομάδων μάχης και τακτικών συγκροτημάτων. Οι διοικητές μάχης είναι άνετοι -και εμπιστεύονται ότι- θα λάβουν τα έμμεσα πυρά όταν τα χρειάζονται και αν η Ταξιαρχία κατανέμει τα μέσα της αυτό θα είναι υπέρ τους. Επίσης οι ίδιες διατάξεις ελέγχου και διοίκησης εφαρμοζόμενες στις υπηρεσίες υποστήριξης μάχης έχουν αντιμετωπιστεί με σκεπτικισμό, δυσπιστία και φόβο.

Δεν είναι μόνο οι δικοί μας εν όπλοις αδερφοί που διαιωνίζουν την προσδοκία ότι το στρατιωτικό σύστημα διοικητικής υποστήριξης, πολύ πιθανόν, πρόκειται να αποτύχει στους εξαρτώμενους του. Ως υπεύθυνη διοικητικής υποστήριξης σε μονάδες πρώτης γραμμής προωθούμε την έλλειψη αυτάρκειας στο επόμενο επίπεδο υποστήριξης. Επικεντρωνόμαστε στη διασφάλιση των δικών μας προσπαθειών υποστήριξης των μονάδων μας έτσι ώστε να μετριάσουμε οποιεσδήποτε περαιτέρω ελλείψεις στην αλυσίδα διανομής ή επισκευών. Αυτή η πτυχή δυσπιστίας μέσα στο σύστημα πηγάζει εν μέρει από τη φύση διαμάχης του Στρατού μας. Το ίδια στοιχειά Σωμάτων και Μονάδων με τα οποία αναπτύσσουμε ένα στοιχείο ηθικής και μαχητικής αποτελεσματικότητας μας οδηγούν να μην εμπιστευόμαστε αυτούς που δεν μας συμπαθούν. Το γεγονός ότι το προσωπικό των υπηρεσιών υποστήριξης στις μάχιμες μονάδες δίνουν την θέση τους σε μια μορφή “Συνδρόμου της Στοκχόλμης” και συμμερίζομαι με όλη μου την καρδία ότι οι μονάδες μπορούν να βασίζονται μόνο στη διοικητική υποστήριξη που διαθέτουν και ελέγχουν τους σημαίνει ότι εμείς κάνουμε ελάχιστα για να μετριάσουμε ή να νικήσουμε την έλλειψη εμπιστοσύνης σε ολόκληρη την υποστηρικτική ροή. Η ίδια προσέγγιση διαιωνίζεται στις μονάδες υποστήριξης δεύτερης γραμμής, όπου αφθονεί ο κυνισμός σχετικά με την αξιοπιστία της υποστήριξης τρίτης γραμμής.

Αυξάνοντας τον βαθιά ριζωμένο πολιτιστικό σκεπτικισμό μας είναι μια έλλειψη αποδείξεως ότι το υποστηρικτικό σύστημα μας μπορεί να παραδώσει τα αγαθά. Μιλάμε για τη δοκιμή των συστημάτων εφοδιασμού και να τα “ωθήσουμε στο σημείο κατάρρευσης”. Ωστόσο στις μεγάλες εκπαιδευτικές δραστηριότητες στο πεδίο ασκήσεων ιεραρχούμε αντικειμενικούς σκοπούς πιο αισθητά συνδεδεμένους με την κοινές χερσαίες επιχειρήσεις εις βάρος της δοκιμής των υπηρεσιών υποστήριξης μάχης. Αντί κατά τη διάρκεια του σχεδιασμού της άσκησης να εξετάζουμε τα τέσσερα “D” (Προορισμός, Απαίτηση, Απόσταση και Διάρκεια), σπανίως μπορούμε να διαθέσουμε την χρηματοδότηση της τρίτης γραμμή εφοδιασμού στις αποστάσεις που απαιτείται για να δημιουργηθούν ρεαλιστικές γραμμές επικοινωνιών, σημαίνοντας ότι η δύναμη υποστήριξης και τα στοιχεία υποστηρίξεως της ταξιαρχίας καταλήγουν σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους. Η χρονική διάρκεια της άσκησης -υποκινούμενη από ανησυχίες σχετικά με τόσο πόσο πολύ μακριά είμαστε από τις τοποθεσίες της έδρας μας- είναι σύντομη και περιορισμένη, κατέληγε αναπόφευκτα στην υποστήριξη ενός αυτάρκη τρόπου ενεργείας. Οι “προορισμοί” μας είναι γνώριμοι σε ένας μέσω της γεωγραφίας των καλά περπατημένων εκπαιδευτικών περιοχών, εν των μεταξύ η “απαίτηση” διαμορφώνεται από την περιορισμένη φύση της δραστηριότητας και τους συγκεκριμένους εκπαιδευτικούς αντικειμενικούς σκοπούς. Αλλά αυτό είναι μια ψεύτικη οικονομία, το γεγονός ότι το κόστος της εκπαίδευσης χωρίς ρεαλιστικές γραμμές εφοδιασμού, λογική απαίτηση και μεγάλη διάρκεια θα γίνει αισθητό όταν απαιτηθεί από την Αυστραλία να ηγηθεί την επόμενη φορά μιας εκστρατευτικής πολυεθνικής δύναμης στην περιφέρεια μας. Αυτό που δεν μαθαίνουμε τώρα στην εκπαίδευση θα είναι οδυνηρό όταν θα εμφανιστεί στις επιχειρήσεις όπου οι συνέπειες θα είναι πολύ μεγαλύτερες.

Australia_2

Το 3ο Τάγμα Υπηρεσιών Υποστήριξης Μάχης, Στρατός της Αυστραλίας

Η εμπιστοσύνη είναι η πίστη στην αξιοπιστία ή την ικανότητα κάποιου πράγματος και είναι η μονάδα μέτρησης της ποιότητας των σχέσεων. Εργαζόμαστε σκληρά σε επίπεδα μονάδων ή σχηματισμών για να οικοδομήσουμε αυτές τις σχέσεις, εκπαιδευόμαστε και σχεδιάζουμε μαζί. Μέσα σε μια μάχιμη ταξιαρχία, οι σχέσεις ανάμεσα στους διοικητές είναι σχεδόν καθολικά πολύ δυνατές. Ως διοικητής τάγματος υποστηρίξεως λαμβάνω συχνά μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και τηλεφωνικές κλήσεις από ομοιόβαθμους που μου λένε πόσο επαγγελματίες και ικανοί είναι οι στρατιώτες μου. Κάποιες από αυτές τις κλήσεις μεταφέρουν ένα αυθεντικό (και ίσως ανησυχητικό) τόνο έκπληξης, αλλά όλες τους μιλούν για την κατανόηση που αυτοί οι διοικητές δινουν στη σημασία της διοικητικής υποστήριξης. Παρομοίως, οι ανώτεροι διοικητές μας συχνά τονίζουν ότι, καθώς ανεβαίνουν στην ιεραρχία και γίνονται ανώτατοι, ολοένα και περισσότερο δαπανούν χρόνο για να εστιάσουν στη διοικητική υποστήριξη. Ωστόσο παρ’ όλ’ αυτά η ηγεσία, η έμφαση και ποιότητα στις σχέσεις μεταξύ των διοικητών, η οργανωτική πίστη στην αξιοπιστία και την ικανότητα της υποστηρικτικής ροής παραμένει σε χαμηλά επίπεδα.

Γιατί δεν έχουμε οικοδομήσει αυτή την εμπιστοσύνη; Πρώτον, η εμπιστοσύνη πρέπει να βασίζεται στην αποδεδειγμένη ικανότητα. Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, δεν δημιουργούμε συλλογικές ευκαιρίες που θα επιτρέψουν στις υπηρεσίες υποστήριξης μάχης να επιδείξουν τις ικανότητες τους, ή να εκθέσουμε ποσοτικά τις ελλείψεις για να κερδίσουμε πόρους ώστε να τις διορθώσουμε. Αυτό απαιτεί πολλά περισσότερα από το να περιοριστούν τα μέσα με τα οποία αναπτύσσεται η κάθε μονάδα -απαιτεί την αποδοχή πως αν φανερώσουμε τις υποστηρικτικές ελλείψεις ίσως αυτές να μειώσουν ή αποτρέψουν την επίτευξη των εκπαιδευτικών αντικειμενικών σκοπών των μάχιμων μονάδων. Ενώ πιστεύουμε συλλογικά ότι οι υποστηρικτικοί πόροι μας είναι ανεπαρκείς, δεν έχουμε ως οργανισμός την ωριμότητα να αποδεχθούμε ότι η εκπαίδευση που θα φανερώσει αυτές τις ελλείψεις ίσως να είναι απαραίτητη για να αποδείξουμε την απαίτηση των πόρων ώστε να τα διορθώσουμε.

Σε ατομικό επίπεδο, περιμένουμε πάρα πολύ καιρό για να διδάξουμε τους μικρούς ηγήτορες μας ότι η υπηρεσία υποστήριξης μάχης είναι ένα κρίσιμο τμήμα της ομάδας συνδυασμένων όπλων, ισότιμο με τα υπόλοιπα συγκροτήματα. Η Ενδιάμεση Εκπαίδευση των Αξιωματικών Διοικητικής Υποστήριξης και η Προχωρημένη Εκπαίδευση Αξιωματικών Μάχης του Στρατού της Αυστραλίας έρχονται μαζί για ένα χρονικό διάστημα ώστε να πραγματοποιήσουν μια δραστηριότητα επιτελικού σχεδιασμού. Αν και θεωρείται μια συνδυασμένη εκπαίδευση, τα μαθήματα προετοιμασίας παραμένουν ξεχωριστά, τα προβλήματα που παρατίθενται στην πραγματικότητα δεν επηρεάζονται από τα σημεία περάτωσης της υποστήριξης και το σύστημα προσομοίωσης δεν καταναλώνει την υποστηρικτική προσπάθεια πέρα από ένα στοιχειώδες επίπεδο. Χωρίς ένα πλαίσιο ώριμης ατομικής εκπαίδευσης που να μεταχειρίζεται ισάξια το πρόβλημα των στοιχείων μάχης και υποστήριξης, οι αξιωματικοί των μάχιμων όπλων θα φύγουν από την εκπαίδευση με την αντίληψη ότι η διοικητική υποστήριξη είναι ένα ένα τσίρκο περιορισμένων συνεπειών.

Για να αντιμετωπίσουμε την έλλειψη εμπιστοσύνης καλά θα κάνουμε να επισημάνουμε ότι το δόγμα του Ηνωμένου Βασιλείου καταγράφει την πρώτη αρχή της διοικητικής υποστήριξης ως “συλλογική ευθύνη”. Ως υπεύθυνη αξιωματικός διοικητικής υποστήριξης,το βάρος πέφτει σε εμάς για να κοινοποιήσουμε την επιτακτική ανάγκη και τους κινδύνους και να δημιουργήσουμε ευκαιρίες ώστε να δείξουμε τι μπορούν πραγματικά να κάνουν τα στοιχεία των υπηρεσιών υποστήριξης μάχης. Πρέπει να αναγνωρίζουμε ότι η εμπιστοσύνη είναι αμοιβαία πράξη και βασίζεται στην επίδειξη των ικανοτήτων. Πρέπει να ξεπεράσουμε την αλαζονεία μας και να πιστέψουμε ότι όταν μια ομάδα μάχης απαιτεί κάτι μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, έχουν έναν καλό λόγο να το κάνουν. Είμαστε τόσο ένοχοι δυσπιστώντας με τους εξαρτώμενους μας όπως και αυτοί που δυσπιστούν με εμάς. Όπως τα όπλα υποστηρίξεως, έτσι και οι μονάδες των υπηρεσιών υποστήριξης μάχης πρέπει να το παραδεχτούμε αναπόφευκτα και δικαίως, η εμπιστοσύνη καθορίζει την επιτυχία.

Οι συλλογικές προκλήσεις μας είναι να εδραιώσουμε την εμπιστοσύνη στα απρόβλεπτα περιβάλλοντα, όπου είμαστε ένα τμήμα της συνέχειας στην οποία δεν είμαστε πάντα η υπ’ αριθμόν ένα προτεραιότητα και σίγουρα δεν τραβάμε όλους τους μοχλούς. Η διαφανής ειλικρίνεια είναι ουσιαστική για την οικοδόμηση της εμπιστοσύνης έτσι όταν πραγματικά απαιτούνται χρόνοι παράδοσης ή δεν μπορεί πραγματικά να τηρηθεί μια απαίτηση, η σχέση μας με τους εξαρτώμενους μας να είναι αρκετά ισχυρή για να δεχθούν ότι πράγματι κάποια πράγματα δεν είναι εφικτά. Η εμπιστοσύνη πρέπει να κερδίζεται και να κερδίζεται γρήγορα, καθώς το κόστος του να μη επιδεικνύεις επάρκεια ή να παρουσιάζεις ελλείψεις στην υποστηρικτική ικανότητα μπορεί, χωρίς υπερβολές, να στοιχίσει ζωές.

Η Γκαμπριέλ Φόλλετ είναι μια αυστραλιανή αξιωματικός διοικητικής υποστήριξης και επί του παρόντος διοικητής ενός τάγματος υποστηρίξεως. Υπηρέτησε σε θέσεις διοικήσεως και θέσεις επιτελείου επιπέδου μονάδας και σχηματισμού, ως εκπαιδεύτρια στο Κολέγιο του Βασιλικού Στρατού – Νταντρούν και σε επίπεδο στρατηγείου στο Αρχηγείο Στρατού και το Αρχηγείο Αυστραλιανής Άμυνας. Είχε επιχειρησιακή εμπειρία ως διοικητής υπηρεσίας υποστήριξης μάχης, αξιωματικός επιχειρήσεων, στην Joint Task Force 5 J5, και ως αξιωματικός 4ου γραφείου της ομάδας εργασίας στο Ταρίν Κοτ, στο Αφγανιστάν.

Απόδοση/Μετάφραση από το Logistics In War για την Προέλαση.

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: