Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε σε προπερσινή έκδοση ελβετικής εφημερίδας του Μπάζελ.

Peter Schneider*

Ο Στρατός έχει όλο και λιγότερα αεροσκάφη. Αν αυτό αν συνεχιστεί, η Ελβετία σε λίγο δεν θα μπορεί πλέον να αμυνθεί.

Το 1966 η Πολεμική Αεροπορία (Luftwaffe εκείνη την εποχή με ονομασία Flugwaffe) έθεσε σε λειτουργία 58 Mirage III. Ο στόλος των ελβετικών στρατιωτικών αεροσκαφών εκείνη την εποχή περιελάμβανε επίσης 220 Vampire, 250 Venom και 160 Hawker Hunter. Στο τέλος της δεκαετίας του 1960, υπήρχε η πεποίθηση, ότι περίπου 700 μαχητικά αεροσκάφη ήταν απαραίτητα για μια αξιόπιστη αεράμυνα της χώρας.

Σήμερα συζητάμε για το αν θα πρέπει να αναθέσουμε την προστασία του εναέριου χώρου μας σε μόλις 20, 30 ή ακόμα και 50 νέα αεροσκάφη.

Πώς προέκυψε αυτή η κάθοδος της Ελβετικής Πολεμικής Αεροπορίας στα τελευταία 50 χρόνια;

Στον απόηχο των συμβάσεων για την αγορά των Mirage, προέκυψε η λεγόμενη υπόθεση-Mirage, με υπερβάσεις κόστους που προκλήθηκαν από τα αιτήματα για τεχνικές προσαρμογές των αεροσκαφών στις απαιτήσεις της Ελβετίας. Το Mirage III S ήταν όμως ένα εξαιρετικό αεροσκάφος. Η έκδοση αναγνώρισης (Mirage III RS) αποσύρθηκε το 2003 οριστικά απο την ελβετική αεροπορία. Εδώ εμφανίστηκαν παράλληλα τα πρώτα σημάδια της πτώσης, επειδή η αντικατάσταση του Mirage III RS δεν θεωρούνταν αναγκαία.Έτσι μετά την απόσυρση αυτού του αεροσκάφους η πολεμική αεροπορία παρέμεινε ουσιαστικά χωρίς μέσα εναέριας αναγνώρισης, η οποία θα μπορούσε να είναι ζωτικής σημασίας σε αρκετή απόσταση πέραν των συνόρων της χώρας.

Μετά την υπόθεση-Mirage, η Ομοσπονδιακή υπηρεσία στρατιωτικών υποθέσεων (σήμερα VBS*) το 1972 αποφάσισε, ότι η επόμενη γενιά μαχητικών αεροσκαφών θα πρέπει να χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την άμεση και έμμεση εναέρια υποστήριξη των χερσαίων δυνάμεων.

Αξιολογήθηκαν τα A-7 Corsair II της εταιρίας Ling-Temco-Vought, που ήταν απο το 1965 σε υπηρεσία στο Ναυτικό των ΗΠΑ ως ελαφριά υποηχητικά επιθετικά αεροσκάφη για τα αεροπλανοφόρα, καθώς και το Dassault Milan S, που ήταν μια προγραμματισμένη ανάπτυξη του Mirage III. Αυτή η σύγκριση είναι ακατανόητη, εφόσον το Milan S σχεδιάστηκε ως ένα αεροσκάφος υψηλών επιδόσεων, ενώ το Α-7 αντιστοιχούσε περίπου στα Hawker Hunter που ήταν ήδη σε υπηρεσία στην ελβετική αεροπορία.

Στις 9 Σεπτεμβρίου 1972, ήρθε η λεγόμενη μηδενική απόφαση του Ομοσπονδιακού συμβουλίου, που σήμαινε, ότι δεν θα αποκτηθούν ούτε το Corsair, ούτε το Milan. Αποκτήθηκαν όμως δύο σειρές των 30 μεταχειρισμένων Hawker Hunter, που ήταν ένα αεροσκάφος το οποίο εκείνη την εποχή δεν ήταν πλέον σύγχρονο. Αυτή η μηδενική απόφαση, ήταν ένα μεγάλο βήμα προς την πτώση που ακολούθησε στην συνέχεια.

Το 1976, το Κοινοβούλιο ενέκρινε την προμήθεια συνολικά 72 αεροσκαφών Northrop F-5, που είχαν προηγηθεί στην αξιολόγηση απέναντι στους ανταγωνιστές F-4 Phantom II, Dassault Mirage F1 και το Saab JA 37 Viggen.  Αυτή η απόφαση ήταν επίσης ακατανόητη, επειδή όλοι οι ανταγωνιστές ήταν με απόσταση και ξεκάθαρα ανώτεροι αν και ακριβότεροι.
Το F-5 εκείνη την εποχή περιγράφονταν στον ειδικό τύπο ως «οικονομικό [2ας κατηγορίας] αεροσκάφος για τις φτωχές χώρες εταίρους των ΗΠΑ».
Το 1981, η Πολεμική Αεροπορία απέκτησε επιπλέον 32 F-5E και 6 F-5F. Επειδή ζητούνταν οπωσδήποτε 110 αεροσκάφη αντί για περίπου 60 έως 80 από τις υπόλοιπες αντιπροσφορές των ανταγωνιστών. Η προμήθεια του F-5 (αντί για ένα ευρωπαϊκό πραγματικό αεροσκάφος υψηλών επιδόσεων, όπως ένα Mirage F1 ή Viggen) ήταν ένα περαιτέρω βήμα προς την άβυσσο.

Στις 7 Μαρτίου 1988, το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο ενέκρινε το αίτημα της επιτροπής αμυντικών εξοπλισμών, για τη διεξαγωγή αξιολόγησης για ένα νέο μαχητικό αεροσκάφος με τους υποψήφιους τύπους F-16C/D και F/A-18C/D. Οι υποψήφιοι Saab JAS-39A/B Gripen και Dassault Mirage 2000 αποκλείστηκαν έτσι.

Τον Μάιο του 1989, ο Ομοσπονδιακός Σύμβουλος Kaspar Villiger προσανατόλισε τις στρατιωτικές επιτροπές. Ο ίδιος απέδωσε μεγάλη σημασία να αναφερθεί ο τελικός στόχος των 100 αεροσκαφών υψηλής απόδοσης. Την άνοιξη του 1992, συμφώνησαν οι 2 πλευρές στο Κοινοβούλιο για απόκτηση 34 F/A-18C/D(για μια μεταγενέστερη παρτίδα αεροσκαφών η για το σύνολο 100 αεροσκάφων όπως είχε ανακοινωθεί πρίν, δεν υπήρξαν πλέον περαιτέρω αναφορές και συζητήσεις).

Ταυτόχρονα με την Ελβετία απέκτησε η Φινλανδία σε μεγάλο βαθμό ταυτόσημα με τα ελβετικά, 57 F/A-18C και 7 F/A-18D.

Ο αριθμός των 34 αεροσκαφών δεν οφειλόταν σε ανάλυση των απειλών, αλλά λόγω του κόστους της οροφής των 3 δισεκατομμυρίων φράγκων. Η πορεία πτώσης συνεχίστηκε: Ενώ είχε αγοραστεί ένα αναμφισβήτητα εξαιρετικό αεροσκάφος (σε αντίθεση με το F-5), η σταδιακή απόκτηση επιπλέον αεροσκαφών όπως την είχε προτείνει ο ομοσπονδιακός σύμβουλος Villiger ώστε να επιτευχθεί ο στόχος των 100 αεροσκαφών υψηλής απόδοσης είχε «ξεχαστεί». Παρόλο που το Hornet είναι ένα αεροσκάφος πολλαπλού ρόλου «F/A», η ικανότητα για το μέρος «Α» από τα «F/A») δεν έχει υλοποιηθεί μέχρι σήμερα – ακόμα και το 2017 απέτυχε στο εθνικό συμβούλιο!

Ανέντιμη επιχειρηματολογία

Τον Ιανουάριο του 2007, η VBS ανακοίνωσε ότι οι τέσσερις κατασκευαστές αεροσκαφών Boeing (F/A-18E/F), Dassault (Rafale), EADS (Euro Fighter) και η Gripen International (Saab JAS-39Ε Gripen), κλήθηκαν να υποβάλουν τις πρώτες προσφορές για την μερική αντικατάσταση των μαχητικών αεροσκαφών Tiger. Οι πτητικές δοκιμές θα ξεκινούσαν στο δεύτερο εξάμηνο της χρονιάς, πρακτικά έγιναν όμως το 2008. Στην συνέχεια η Boeing απέσυρε όμως την προσφορά της για το F/A-18E/F.

Η προσεκτικά διεξαχθείσα αξιολόγηση έγινε γνωστή στο κοινό μόνο μέσω διαρροών. Είναι κρίμα, επειδή είναι ενδιαφέρον για τον επερχόμενο δεύτερο γύρο. Το αποτέλεσμα δεν ήταν έκπληξη: Με το Rafale στην πρώτη θέση, στη συνέχεια το Eurofighter, και το JAS-39E Gripen στην 3η θέση.

Τρία χρόνια αργότερα, το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο αποφάσισε να αγοραστούν 22 Gripen E, με την αιτιολόγηση την μερικής αντικατάστασης των Tiger. Στην πραγματικότητα, θα έπρεπε να ήταν η σταδιακή αντικατάσταση του F/A-18C/D και την αναζήτηση για ένα αεροσκάφος υψηλών επιδόσεων.

Η συλλογιστική με την τιμή ήταν ανέντιμη: Με την τελευταία προσφορά η Dassault ήταν οικονομικά στην περιοχή του Gripen. Επιπλέον, η Γαλλία πρόσφερε ένα πολύ ολοκληρωμένο συνοδευτικό πακέτο που συμπεριλάμβανε μεταξύ άλλων, την χρήση ολόκληρου του γαλλικού εναερίου χώρου, όλες τις βάσεις των Rafale, όλα τα πεδία βολής, εάν είναι επιθυμητό συντήρηση εάν είναι επιθυμητό όλους τους προσομοιωτές και μερικές άλλες υπηρεσίες, αν είναι επιθυμητό και για τα Hornet. Όλα αυτά απευθείας από ελβετικά αεροδρόμια – χωρίς τις δαπανηρές σε χρόνο και χρήμα εργασίες και τις μεταφορές που πραγματοποιούνται, για παράδειγμα, όταν πετούν στη Σκανδιναβία.

Συνολικά, το Rafale δεν ήταν μόνο η καλύτερη, αλλά και η φθηνότερη λύση! Αξίζει να σημειωθεί ότι το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο δεν ενημέρωσε ποτέ τους πολίτες για τη συνολική προσφορά «Γαλλία + Dassault». Αντιθέτως, τέθηκε σε εφαρμογή ένα αμφιλεγόμενο μοντέλο χρηματοδότησης: στο οποίο για πάνω από δέκα χρόνια, θα έπρεπε να αναβληθούν ετησίως 300 εκατομμύρια φράγκα για να χρηματοδοτηθούν τα απαιτούμενα τρία δισεκατομμύρια.

Για το λόγο αυτό, απαιτήθηκε ένας νόμος – επειδή δεν πρόκειται για το πρόγραμμα εξοπλισμών – υπόκειται στο προαιρετικό δημοψήφισμα, το οποίο στη συνέχεια λήφθηκε αμέσως. Στις 18 Μαΐου 2014 στην λαϊκή ψηφοφορία δεν απορρίφθηκε με 53,4 % των ψήφων το αεροσκάφος Gripen E, αλλά το προτεινόμενο μοντέλο χρηματοδότησης για ένα αεροσκάφος.

Σε λίγο φτάνουμε στον πάτο:  Για πρώτη φορά, απορρίφθηκε μια πρόταση για ένα αεροσκάφος απο τον λαό, λόγω ενός ακατάλληλου οικονομικού μοντέλου χρηματοδότησης και αμφισβητήσιμης συμπεριφοράς του VBS. Οι έρευνες δείχνουν ότι πολλοί υποστηρικτές του στρατού απέρριψαν το νομοσχέδιο επειδή, ενώ ήθελαν ένα αεροσκάφος, αλλά όχι το Gripen E.

Μετά από πολλά περιστατικά, οι πολίτες γνωρίζουν ότι οι διαθεσιμότητες των F/A-18 είναι ελάχιστες ενώ το F-5 είναι απελπιστικά ξεπερασμένο. Αποστολές σε όλο το εικοσιτετράωρο θα είναι δυνατές από τα τέλη του 2020 και μετά.  Όλα αυτά δεν συμβάλλουν στην οικοδόμηση εμπιστοσύνης, αλλά αντίθετα στην εντύπωση ότι όλα αυτά δεν είναι τόσο σημαντικά, η ότι γίνεται και χωρίς
(όπως έχει ήδη «αποδείξει» με την πλέον μη υπάρχουσα εναέρια αναγνώριση και εναέρια υποστήριξη στην ξηρά).

Τον Μάιο του 2017, η έκθεση των εμπειρογνωμόνων που εμφανίστηκε «Εναέρια υπεράσπιση του μέλλοντος», η οποία παρουσιάζει τέσσερις επιλογές (55 έως 70, 40, 30 αντίστοιχα 20 αεροσκάφη), με τις οποίες «θα εφαρμοστεί το επίπεδο απόδοσης που στοχεύει το Ομοσπονδιακό συμβούλιο για την πολεμική αεροπορία,με διαφορετικά χαρακτηριστικά και τους κινδύνους που συνεπάγονται».  Αυτό καθιστά σαφές ότι μιλάμε για όχι περισσότερα από 30 αεροσκάφη, δεδομένου ότι, σύμφωνα με την παρούσα έκθεση, ακόμα και μόλις 20 θα φαινόταν επαρκή. Για μια αποτελεσματική, αξιόπιστη αμυντική ικανότητα, τα 100 αεροσκάφη υψηλής απόδοσης (70 νέα αεροσκάφη και 30 εκσυγχρονισμένα F/A-18C/D με ικανότητα εναέριας υποστήριξης για τον στρατό στο έδαφος) θα ήταν ο απόλυτα ελάχιστος αριθμός αεροσκαφών – για μια εφαρμογή του έργου των προηγούμενων περίπου 700ων μαχητικών αεροσκαφών. Σήμερα εκδικείται η απόφαση του 1975, για το 2ας κατηγορίας F-5 και αυτή του 1992, αν και επρόκειτο για το ανώτερο Hornet, που αποκτήθηκε όμως σε πολύ μικρούς αριθμούς, ενώ δεν ακολούθησαν νέες αγορές.

Η έναρξη της νέας αξιολόγησης στα τέλη Μαΐου του 2017 ήταν ερασιτεχνική. Κατά τη γνώμη μου, αυτή η προμήθεια κινδυνεύει ήδη. Έτσι φτάσαμε στο τέλος, αφού η Ελβετία μετά το F/A-18 δεν θα διαθέτει πλέον μαχητικά, αν δεν ακολουθήσουν σύντομα και με συνέπεια ενέργειες για μια αξιόλογη αντικατάσταση.

-Υπάρχει έλλειψη μιας έκθεσης πολιτικής ασφαλείας η οποία να κάνει μια στρατηγική αξιολόγηση της κατάστασης σε 30 έως 40 σελίδες και να εκθέσει τα βασικά συμπεράσματα.

-Υπάρχει έλλειψη μιας βιώσιμης και συγκεκριμένης ανάλυσης απειλών, από την οποία θα προκύψει μια όσο το δυνατόν σαφέστερη εικόνα αναγκών για νέα αεροσκάφη.

-Υπάρχει έλλειψη μιας χρήσιμης και συγκεκριμένης ανάλυσης απειλών, από την οποία θα προκύψει ένας προγραμματισμός για τον στρατό – μετά τη μεταβατική λύση «Περαιτέρω ανάπτυξη του στρατού» (WEA).

-Μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν πειστικά μοντέλα χρηματοδότησης για τις συνεχώς υπάρχουσες και τώρα εκκρεμείς εκτεταμένες ανάγκες προμηθειών για την πολεμική αεροπορία (συμπεριλαμβανομένης της αναβαλλόμενης επίγειας αεροπορικής άμυνας Bodluv) και του στρατού.

-Εξακολουθεί να υπάρχει έλλειψη κατανοητής, κατάλληλης και αξιόπιστης επικοινωνίας.

Πολύ λίγα αεροδρόμια

Η πολεμική αεροπορία απειλείται διπλάσια: από την μια πλευρά επειδή για πολλά χρόνια έχουν αποκτηθεί πολύ λίγα αεροσκάφη, αλλά και επειδή τα αεροδρόμια έχουν κλείσει. Οι υπόλοιπες βάσεις Payerne, Meiringen και – με περιορισμούς – Emmen δεν επαρκούν για αξιόπιστη αεροπορία.

Όλος ο στρατός μας είναι τώρα σοβαρά απειλούμενος. Επιπλέον, θα πρέπει να αποφευχθεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα η προσωρινή λύση WEA και να αυξηθεί πάλι σε απαραίτητους συνολικούς αριθμούς (προσωπικό και υλικό) κατάλληλο για την απειλή που θα έχει να αντιμετωπίσει.

Ο επόμενος πόλεμος μέσα και γύρω από την Ευρώπη θα έρθει, με ένα νέο πρόσχημα και με νέους πόρους. Έτσι θα πρέπει να είμαστε σε θέση να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας και να προστατεύουμε το έδαφος και τους ανθρώπους που ζούνε σε αυτό. Πρέπει πραγματικά να είναι όπως ήταν η Ελβετία, το 1870, το 1914 και το 1939, όπου δεν θα είναι έτοιμη για τον επόμενο πόλεμο;

Εάν θα μπορούμε να μείνουμε έξω από αυτόν τον πόλεμο, βέβαια, γράφεται σε άλλη σελίδα. Χωρίς πραγματικά αξιόπιστο στρατό, είναι όμως ένα πολύ τολμηρό επιχείρημα.

 

*Ο Peter Schneider είναι πρώην αρχισυντάκτης της Γενικής Ελβετικής Στρατιωτικής Εφημερίδας, συνταγματάρχης ε.α. στο Γενικό Επιτελείο και αντιπρόεδρος της Pro Militia.

Σημειώσεις: VBS Eidgenössisches Departement für Verteidigung, Bevölkerungsschutz und Sport/ Federal Department of Defence, Civil Protection and Sport

Ο Ειδικός συνεργάτης σε συνεργασία με τον Ιωάννη Δ. Αναγνώστου

Μετάφραση/επεξεργασία αποκλειστικά για την Προέλαση

5 Σχόλια

  1. tsimuha

    » η Ελβετία σε λίγο δεν θα μπορεί πλέον να αμυνθεί.»

    Ε πως, ειναι ολοι μαζεμενοι στα συνορα της και ετοιμαζονται να κανουν ντου.
    Καθε μερα κανει πανω απο 30-40 αναχαιτισεις και τα πληρωματα της πετανε νυχτα μερα, 24 ωρες , 365 μερες.
    Αληθεια οταν ειχε παρει τα ολοκαινουργια F-18, μετα τις 2.00 το μεσημερι που εκλεινε το μαγαζι πως αμυνοντναν;

    Απάντηση
  2. .+-

    Θα μπορουσα να σχολιασω πολυ ποιο εμπεριστατωμενα εαν υπηρχαν καποια συμπληρωματικα στοιχεια σχετικα με τα επιπεδα αυτων που μπορουν να θεωρηθουν σαν «απειλες» για την Ελβετια.
    Σε καθε περιπτωση, θα πρεπει να παρατηρησω οτι μεχρι τις αρχες της δεκαετιας του ’80 τα βληματα ΑΑ BVR-SAHR σαν τον ΑΙΜ-7, ειχαν παρα πολυ χαμηλα ποσοστα επιτυχους βολης, πραγμα που με την σειρα του, μπορει να θεωρηθει σαν σπαταλη χρηματων η επενδυση σε ενα οπλικο συστηματα που βασιζεται σε αυτα. Η λυση των F-5 αποτελε τελικα μια «φτηνη» λυση μεχρι το ξεπερασμα αυτου του σκοπελου και την ελευση των F-18 με ενσωματωμενες δυνατοτητες βολης των Amraam και των ποιο εξελιγμενων ΑΙΜ-7. Απο εκει και περα, θα πρεπει να σημειωσω οτι η ελευση των Hornets συνεπεσε με το τελος του λεγομενου «ψυχρου» πολεμου. Αυτη ειναι μια σημαντικη αιτια για την συρρηκνωση των πολεμικων αεροποριων διαθενως και οχι μονο στην Ελβετια. Τωρα, απο «τοτε» μεχρι σημερα, τι αλλαξε στο «περιβαλον» που να ωθει τους Ελβετους να αναθεωρησουν προς τα «ανω» σε σημαντικο βαθμο τα αριθμητικα δεδομενα του αεροπορικου στολου τους, δεν το γνωριζω χωρις να εχω διαβασει καποιες συμπληρωματικες πληροφοριες, οπως εθειξα στην αρχη.
    Σιγουρα η κριτικη εχει μια δοση υπερβολης.

    .+-

    Απάντηση
  3. Gunslinger32

    Στην περίπτωση της Ελβετίας η άμεση απειλή απο έναν γείτονα/εχθρό, φαίνεται σε σύγκριση με μερικές άλλες χώρες (όπως μια Ελλάδα η Αρμενία) όντως λίγο εξωπραγματική. Αυτό εξαρτάτε όμως απο το ποιούς θεωρούν οι Ελβετοί σήμερα εχθρούς. Αν σκεφτούμε όμως πόσο χρήμα/πλούτος είναι συγκεντρωμένο/ς σε εκείνη την χώρα, δεν είναι εντελώς απίθανο να έχει στοχοποιηθεί ακόμα και απο γειτονικές χώρες, σε περίπτωση ενός νέου πολέμου στην ευρύτερη περιοχή της Ευρώπης.

    Για παράδειγμα ένα Φόρτ Νόξ στις ΗΠΑ είναι φύση αδύνατον να πέσει θύμα σε μια ξένη στρατιωτική δύναμη, τα μέτρα ασφαλείας είναι όμως απίστευτα αυστηρά(ειδικά αν σκεφτούμε ότι αρκετοί θεωρούν ότι τα αποθέματα χρυσού δεν υπάρχουν στα μεγέθη που έχουν αναφερθεί δι αξία και αριστερά).

    Υπόψην ότι η Ελβετία δεν είναι μέλος ούτε στην ΕΕ ούτε στο ΝΑΤΟ, οπότε η προστασία απο την μια η την άλλη πλευρά δεν είναι αυτονόητη(ένα Νταβός δεν αλλάζει αυτό το στάτους ούτε αποτελεί εγγύηση συμπαράστασης απο τις χώρες που συμμετέχουν παραδοσιακά σε αυτή την ετήσια συνάντηση).

    Εντυπωσιακό είναι όμως, ότι ακόμα και οι χώρες που απειλούνται «πραγματικά» απο πολέμους και επιθέσεις, έδειξαν παρόμοια συμπεριφορά ακολουθώντας το «ελβετικό μοντέλο» στους εξοπλισμούς με τις σημαντικές σταθερά συνεχόμενες μειώσεις των αεροπορικών στολών.

    Η Ελλάδα για παράδειγμα, αν συνεχίσει την πορεία που χάραξε δεν θα αργήσει πολύ να βρεθεί στην θέση της Ελβετίας(η μερική αναβάθμιση του στόλου είναι νομίζω ενδεικτική για αυτό), παρόλο που η απειλή (όχι μόνο απο τα ανατολικά) είναι ξεκάθαρη και αναμφισβήτητη, άσχετα αν το πιστεύουν ορισμένοι πολιτικοί με ελλείψεις στην ιστορική μόρφωση/γνώση.

    Μια Ολλανδία η ένα Βέλγιο απο ποιούς εχθρούς απειλούνται, ώστε να «χρειάζονται» ένα επιθετικό αεροσκάφος 5ης γενιάς;

    Ένα άλλο παράδειγμα είναι οι ΗΠΑ(αν και εκεί υπήρξαν αρκετές μειώσεις στην άμυνα).
    Πόσο ρεαλιστικό φαντάζει σήμερα ένα σενάριο μιας εισβολής ξένης δύναμης/χώρας εκεί, ώστε να είναι απαραίτητοι αυτοί οι εξωφρενικοί προϋπολογισμοί στην άμυνα, και πόσο θα αυξάνονταν η πιθανότητα σε περίπτωση που έφταναν (στρατιωτικά) στο επίπεδο της σημερινής Ελβετίας;

    Ένα άλλο παράδειγμα είναι η Γερμανία, η οποία αν και σήμερα δεν κινδυνεύει άμεσα απο έναν γείτονα/εχθρό, συνεχίζει να επενδύει σε πανάκριβους στρατιωτικούς εξοπλισμούς.
    Όσο «συμαζεμένη» και να είναι με τα έξοδα για αμυντικό υλικό είναι μαλλον απίθανο να φτάσει σε αριθμούς αεροσκαφών που λειτουργεί σήμερα μια Ελβετία, ενώ επενδύει (και θα συνεχίσει) σε αεροσκάφη υψηλών επιδόσεων, αποφεύγοντας ένα μοντέλο Hi-Lo των αμερικανών.

    Αυτά είναι απλά μερικές παρατηρήσεις απο μια άλλη οπτικη γωνία.

    Απάντηση
  4. Gunslinger32

    Παρατήρησα ότι στα ελληνικά επαγγελματικά μέσα ενημέρωσης στον χώρο της άμυνας, η γυφτιά πάει σύννεφο όταν ξεμείνουν απο ιδέες οι γραφιάδες.
    Η πρόσφατη εμφάνιση «άρθρου» για τα ελβετικά Mirage III S (σε γνωστή ελληνική σελίδα) τα οποία αναφέρθηκαν μεταξύ άλλων στο παραπάνω άρθρο, θα ήταν πολύ μεγάλη σύμπτωση στο χρονικό διάστημα που εμφανίστηκε λίγο μετά το παρόν άρθρο για την αεροπορία της Ελβετίας. 😉

    Προφανώς οι «επαγγελματίες» στον χώρο της ενημέρωσης, μαθαίνουν σήμερα(στην εποχή μας) απο τους ερασιτέχνες.😜

    Αυτά παθαίνεις όταν αφοσιώνεσαι σε επαναλήψεις συγκεκριμένων θέματων Mainstream, επειδή «πουλάνε» στην συνηθισμένη πελατεία επωνύμων εταιριών «ενημέρωσης».

    Απάντηση

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Απάντηση σε Gunslinger32 Ακύρωση απάντησης

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: