Του  Άριστου Μιχαηλίδη, πρωτοδημοσιεύθηκε στο philenews.com

Η ιστορία δεν γράφεται από υστερόβουλους δημοσιογράφους. Πουθενά στον κόσμο. Προπάντων, όταν πρόκειται για μια σκοτεινή ιστορία όπου ο καθένας ρίχνει φως μόνο εκεί που εξυπηρετεί τις πολιτικές ιδεοληψίες του. Κι όταν πρόκειται για ιστορία που συνεχίζεται, χωρίς να φτάσει στο τέλος της, είναι αδύνατο να λάμψει η πάσα αλήθεια όπως πρέπει. Γι΄ αυτό και η προσπάθεια κάποιων δημοσιογράφων να ασχοληθούν με τη σκοτεινή περίοδο της δεκαετίας του 1960, γράφοντας «ζουμερά» ρεπορτάζ για μερικά από τα εγκλήματα που έγιναν, δεν είναι τίποτε άλλο παρά συμμετοχή στην οργανωμένη βιομηχανία τύψεων εις βάρος της ελληνοκυπριακής κοινότητας, που εδώ και χρόνια στήνεται για να δικαιολογεί την τουρκική εισβολή και να εξωθεί έναν λαό να αποδέχεται τη μοίρα του σαν αμαρτωλός που πρέπει να ζητήσει άφεση. Έχει ήδη δημιουργηθεί ένα πλέγμα ενοχών στους Ελληνοκύπριους για το δήθεν εγκληματικό παρελθόν. Ομαδοποιούνται και κατηγορούνται για εγκλήματα που έγιναν πριν από μισό αιώνα ως να τα έκανε ολόκληρη η ελληνοκυπριακή κοινότητα. Και φυσικά, στην ώρα τους θα έπρεπε να διωχθούν όλοι όσοι διέπραξαν εγκλήματα, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, αλλά σήμερα δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει κάτι τέτοιο και είναι δύσκολο να αντιληφθούμε άλλο λόγο να συνεχίζεται αυτή η διαστροφή, πέρα από τις πολιτικές σκοπιμότητες και την προπαγάνδα που μπορεί να εξυπηρετήσει.

Είναι, για παράδειγμα, πολύ πιο επείγον να αγωνιστεί κανείς σήμερα για να εντοπιστούν οι αγνοούμενοι, να εμφανιστούν μάρτυρες να δώσουν πληροφορίες για ομαδικούς τάφους ή ακόμα και να διερευνηθούν πώς σκοτώθηκαν όσοι εντοπίζονται σε ομαδικούς τάφους ή και με μια σφαίρα στο κεφάλι, που αποδεικνύει εν ψυχρώ δολοφονίες κατά παράβαση της Σύμβασης της Γενεύης περί αιχμαλώτων πολέμου. Αλλά, με αυτό δεν ασχολείται κανένας. Είναι πιο προσφιλές να ασχολούνται με τις δολοφονίες του 1964 και όχι του 1974. Διότι έτσι εξυπηρετείται η αντίληψη περί φοβερών εγκλημάτων που έκαναν οι Ελληνοκύπριοι σε βάρος των Τουρκοκυπρίων.

Έγιναν εγκλήματα, ασφαλώς, αλλά αν θα γραφτεί η ιστορία της σκοτεινής δεκαετίας δεν μπορεί να επιλέγονται αποσπασματικά γεγονότα και να παρουσιάζονται μαύρες σελίδες της ιστορίας με τρόπο που δείχνει ότι ξαφνικά ξύπνησαν οι Ελληνοκύπριοι μια κακή πρωία και αποφάσισαν ότι ήθελαν να σφάξουν τους Τουρκοκύπριους. Με τους οποίους παρεμπιπτόντως, μας λένε ότι ζούσαν ειρηνικά και αγαπημένα. Τι διάολο, τους ήρθε ανάποδα μια μέρα και ήθελαν να τους σφάξουν;

Για να κρίνει κανείς τέτοια ιστορικά γεγονότα, πρέπει να τα μελετήσει σε βάθος χρόνου και όχι περιστασιακά. Των γεγονότων του ’60 προηγήθηκαν άλλα, που τα καθόρισαν, όπως συμβαίνει πάντα στην ιστορία ενός τόπου, τα οποία όμως σκοπίμως παρασιωπούν πολλοί από όσους ασχολούνται εσχάτως με αυτή την περίοδο. Εξάλλου, η σοβαρή κρίση στις σχέσεις των δύο κοινοτήτων δεν ξεκίνησε μετά τη Ζυρίχη, δεν ξεκίνησε, δηλαδή, με τις σφαγές της δεκαετίας του ‘60. Αλλά, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι Βρετανοί ανακάλυψαν ότι θα είχαν σημαντικό χαρτί στα χέρια τους αν έπειθαν την τουρκική μειονότητα να οργανωθεί ώστε να τη χρησιμοποιούν κατά περίσταση εναντίον της ελληνικής μεγάλης πλειονότητας. Εξάλλου, τα φονικά επεισόδια άρχισαν το 1958 (και όχι το 1964) μετά από την πρώτη προβοκάτσια της τουρκοκυπριακής τρομοκρατικής οργάνωσης ΤΜΤ, η οποία ξεσήκωσε τους Τουρκοκύπριους που επιτέθηκαν στις γειτονιές των Ελληνοκυπρίων και τις λεηλάτησαν. Οι Ελληνοκύπριοι έχουν πρόσφυγες από το 1958, γιατί το ξεχνάμε; Το 1958, επίσης, έχουμε την άγρια δολοφονία οχτώ Ελληνοκυπρίων (η σφαγή των Κοντεμενιωτών) τους οποίους βρετανική περίπολος σκόπιμα άφησε έξω από το Κιόνελι και λιντσαρίστηκαν από τον όχλο. Το 1959 πιάστηκε το τουρκικό πλοιάριο «Ντενίζ», να μεταφέρει μεγάλες ποσότητες οπλισμού και πυρομαχικών για την ΤΜΤ. Αλλά, ακόμα κι αν αναζητήσει κανείς την ιστορική αλήθεια μόνο για τη δεκαετία του 60, πώς μπορεί να αγνοήσει το γεγονός ότι ήταν μια δεκαετία εγκλημάτων, πολιτικών και άλλων, όχι μόνο Ε/κ κατά Τ/κ και αντίστροφα, αλλά και Ε/κ κατά Ε/κ, Τ/κ κατά Τ/κ, πολιτικών, μαφιόζων, ακόμα και το οργανωμένο έγκλημα στην Κύπρο τότε εμφανίστηκε. Ποιος θα ασχοληθεί, για παράδειγμα, με τις δολοφονίες των Νεοκλή Παναγιώτου, Ευριπίδη Νούρου, Ανδρέα Παντελίδη, που ζητούσαν να συνεχιστεί ο αγώνας για την Ένωση; Ποιος τους δολοφόνησε αυτούς, που δεν ήταν Τουρκοκύπριοι;

Λοιπόν, έχουμε πολύ αμαρτωλή ιστορία στα πρώτα βήματα της Κυπριακής Δημοκρατίας και μακάρι να έρθει η μέρα που θα την καθαρίσουμε με αντικειμενικότητα. Ας μην την χρησιμοποιούμε, όμως, ως πολιτικό παίγνιο. Μόνο την κατοχική Τουρκία εξυπηρετεί.

aristosm@phileleftheros.com

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: