Του Βασίλη Νέδου, πρωτοδημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Η Καθημερινή», 15 Απριλίου 2018.

Η συντριβή του Mirage 2000-5 στα ανοιχτά της Σκύρου κόστισε στην Πολεμική Αεροπορία (Π.Α.) τη ζωή του σμηναγού (Ι) Γιώργου Μπαλταδώρου, ενός έμπειρου πιλότου με πολλές ώρες πτήσης, αλλά και περίπου 25 εκατ. ευρώ σε τρέχουσες τιμές από την καταστροφή ενός πανάκριβου μαχητικού αεροσκάφους. Το τραγικό περιστατικό ήλθε μόλις έξι ημέρες μετά μια αρκετά σημαδιακή δοκιμή τουρκικού ανεπάνδρωτου εναέριου οχήματος (UAV) τύπου ΑΝΚΑ-Β του Ναυτικού της γειτονικής χώρας. Το τουρκικό UAV πέταξε εντός του ελληνικού εναέριου χώρου (ΕΕΧ). Μη έχοντας άλλη δυνατότητα να αντιδράσει, η Π.Α. ακολούθησε την πεπατημένη οδό. «Σήκωσε» στον αέρα συνολικά τέσσερα μαχητικά τύπου F-16 προκειμένου να παρακολουθήσει την πορεία του τουρκικού UAV, το οποίο πέταξε πάνω από τη Ρόδο. Από την αεροπορική βάση του Νταλαμάν παρακολουθούσε την πορεία του τουρκικού UAV, και –προφανώς– τις εικόνες που αποτύπωναν οι κάμερές του, ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων (Ε.Δ.) της Τουρκίας, Χουλουσί Ακάρ.

Η «ψαλίδα» του κόστους

Μετά την προσγείωση των F-16 και του (τουρκικής κατασκευής και ανάπτυξης) UAV, οι δύο πλευρές μπορούσαν να καταλήξουν εύκολα στο ίδιο συμπέρασμα. Ο «χαμένος» ήταν η ελληνική πλευρά. Η Τουρκία με ένα μέσο πολύ φθηνότερο κατόρθωνε να επιτύχει τον σκοπό της, ενώ η Ελλάδα αναγκαζόταν να κινητοποιήσει πολλαπλάσιους πόρους προς αυτή την κατεύθυνση. Ορισμένοι αριθμοί είναι ιδιαίτερα χρήσιμοι για την κατανόηση των μεγεθών. Η συνολική επένδυση της Τουρκίας για την ανάπτυξη όλων των UAV τύπου ANKA (συνολικά αναμένεται να φθάσουν τα 40) υπολογίζεται στα περίπου 250 εκατ. δολάρια. Υπενθυμίζεται ότι ένα μαχητικό τύπου F-16 ή Mirage 2000-5, που αποτελούν τον κορμό του στόλου της Π.Α., κοστίζει μεταξύ 20 και 30 εκατ. ευρώ έκαστο, χωρίς να υπολογίζονται αναβαθμίσεις και οπλικά συστήματα.

Η «ψαλίδα» του κόστους ανοίγει περισσότερο όταν υπολογίζεται η φθορά. Κατ’ αρχάς, κατά την πτήση ενός UAV ή ενός drone, δεν διακινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές, εν προκειμένω των χειριστών. Αντιθέτως, η πτήση ενός μαχητικού είναι εξαιρετικά ακριβή υπόθεση. Σύμφωνα με υπολογισμούς έμπειρων στρατιωτικών πηγών, το κόστος πτήσης ενός μαχητικού (F-16 ή Mirage 2000) υπολογίζεται σε 10.000 και 10.500 ευρώ ανά ώρα. Ο υπολογισμός αυτός αφορά, μεταξύ άλλων, την τεχνική υποστήριξη, τον μισθό του προσωπικού (κυβερνήτη και μηχανικών), τα ανταλλακτικά που θα απαιτηθούν και άλλα, συνδεδεμένα με την κατάσταση του μαχητικού αεροσκάφους, κόστη. Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος του κόστους αποτελούν τα καύσιμα που απαιτούνται για κάθε πτήση. Αυτό το ενδεικτικό κόστος είναι, μάλιστα, πιθανόν να «εκτοξευτεί» αν το μαχητικό εμπλακεί σε επικίνδυνους ελιγμούς κατά τη διάρκεια μιας εικονικής αερομαχίας, οπότε η κατανάλωση καυσίμου αυξάνεται γεωμετρικά.

Για την παρακολούθηση ενός τουρκικού Μη Επανδρωμένου Ιπτάμενου Οχήματος (UAV) τύπου ΑΝΚΑ-Β (φωτ.) που εισήλθε στον ελληνικό εναέριο χώρο χρειάστηκε να απογειωθούν τέσσερα F-16. Το κόστος πτήσης ενός τέτοιου μαχητικού υπολογίζεται σε 10.000-10.500 ευρώ ανά ώρα.

Η συγκεκριμένη πραγματικότητα έχει, απολύτως δικαιολογημένα, θορυβήσει την ηγεσία των Ε.Δ. στην Αθήνα, κυρίως διότι τα υφιστάμενα, ενταγμένα στις τάξεις του στρατού, UAV, βρίσκονται αρκετές τεχνολογικές «γενιές» πίσω από τα τουρκικά, τα οποία πέρα από τις αποστολές αναγνώρισης και παρακολούθησης που πραγματοποιούν, διαμορφώνονται ώστε στο μέλλον να μπορούν να φέρουν και δικό τους διακριτό οπλισμό (βλήματα αέρος-αέρος και αέρος-εδάφους). Στο Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας (ΓΕΑ) και στο ΓΕΕΘΑ αντιλαμβάνονται ότι οι αερομαχίες του μέλλοντος θα πραγματοποιούνται με UAV ή ακόμα και drones, και όποιος μείνει πίσω σε αυτόν τον αγώνα δρόμου χάνει συνολικά. Στην προσπάθεια να γεφυρωθεί αυτό το χάσμα, η Ελλάδα έχει κάνει δύο κινήσεις, ζητώντας τη βοήθεια συμμαχικών χωρών.

Κατ’ αρχάς, στις αρχές Μαρτίου εγκρίθηκε η χρονομίσθωση (leasing) ισραηλινών drones για την καταγραφή και παρακολούθηση –μεταξύ άλλων– των προσφυγικών ροών στο Ανατολικό Αιγαίο. Ακόμη σοβαρότερη είναι η προσπάθεια του υπουργείου Εθνικής Aμυνας να επωφεληθεί από τη συμφωνία για στάθμευση αμερικανικών UAV τύπου MQ-1 Predator στις αεροπορικές βάσεις της Ανδραβίδας και της Λάρισας. Κατά την τελευταία συνεδρίαση της Ελληνοαμερικανικής Επιτροπής Υψηλού Επιπέδου (High Level Consultative Committee) την περασμένη Πέμπτη στο υπουργείο Εθνικής Aμυνας, υπογράφηκε, παρουσία υψηλόβαθμων Aμερικανών αξιωματούχων, μνημόνιο συνεργασίας το οποίο προβλέπει, μεταξύ άλλων, την «τεχνική διευθέτηση για ανάπτυξη αεροσκαφών της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ». Πρόκειται για μια εσκεμμένα τόσο γενική περιγραφή, ώστε να επιτρέπει την ευρύτερη δυνατή χρήση των ευκολιών που μπορεί να προκύψουν από αυτήν τη συμφωνία.

Τεχνολογικό χάσμα

Το βασικό ερώτημα που προκύπτει για την Ελλάδα στην παρούσα φάση, δεν είναι τόσο αν οι Αμερικανοί προικίσουν την Π.Α. με ορισμένα από τα UAV τους, όσο αν η εθνική αμυντική βιομηχανία (ή ό,τι έχει απομείνει από αυτήν) είναι σε θέση να παραγάγει και τεχνολογία. Αν, δηλαδή, η Ελλάδα μπορεί να οδηγηθεί σταδιακά στην κατασκευή ενός εθνικού UAV ή drone. Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν είναι, προς το παρόν, ευχάριστη, κάτι που οδηγεί εκ των πραγμάτων την ηγεσία των Ε.Δ. στην αναζήτηση λύσεων από το εξωτερικό.

Στο υπουργείο Εθνικής Aμυνας γνωρίζουν πολύ καλά τα αποτελέσματα αυτής της τεχνολογικής ανισορροπίας ανάμεσα στην Αθήνα και την Aγκυρα, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί τα τελευταία δέκα χρόνια, και ασκούν πιέσεις ώστε πιθανές επενδύσεις στον τομέα της Aμυνας να μην περιοριστούν σε δαπάνες όπως η προμήθεια μονάδων με βάση την παραδοσιακή αντίληψη περί δομής των δυνάμεων. Εν ολίγοις, πέρα από τα απαραίτητα «μπαλώματα», απαιτείται πολιτική Ερευνας και Ανάπτυξης (R&D), ώστε το τεχνολογικό «χάσμα» να μη διευρυνθεί.

Σε αυτό το πλαίσιο η Ελλάδα διαθέτει ένα «παραθυράκι» το οποίο μπορεί να αξιοποιήσει, ιδιαίτερα μετά την ανακοίνωση της νέας αμυντικής πολιτικής της Ε.Ε. και συγκεκριμένα των δράσεων που συνοδεύουν τη Μόνιμη Διαρθρωμένη Συνεργασία (PESCO). Οι νέες προβλέψεις δίνουν τη δυνατότητα για συνέργειες στον αμυντικό τομέα ανάμεσα σε κράτη-μέλη της Ε.Ε. Δεδομένου ότι η κατασκευή πλοίων ή μαχητικών αεροσκαφών είναι αρκετά δύσκολη και έρχεται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα των εγχώριων αμυντικών βιομηχανιών, εκτιμάται πως η συνεργασία για την ανάπτυξη ενός «ευρωπαϊκού drone» θα προχωρήσει. Μάλιστα, η Ελλάδα, λόγω της θέσης της και της ανάγκης να διαφυλάξει τα εξωτερικά σύνορα της Ε.Ε., θα είναι από τις χώρες που αναμένεται να επωφεληθούν από ένα τέτοιο πρόγραμμα. Πρόκειται, επίσης, για μια κατεύθυνση η οποία θεωρείται απολύτως ικανοποιητική και θεμιτή από τον πρόεδρο της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ και στενούς συνεργάτες του, που αντιλαμβάνονται την κρίσιμη γεωπολιτική στενωπό που διέρχεται η Ε.Ε. στην παρούσα φάση.

Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει ότι η Αθήνα είναι δυνατόν να εγκαταλείψει τις συμβατικές λύσεις για την ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεών της, όπως άλλωστε προκύπτει από τις προχωρημένες συζητήσεις για την αναβάθμιση των μαχητικών F-16, αλλά και την έναρξη διαπραγματεύσεων με το Παρίσι για την προμήθεια ή την εκμίσθωση μονάδων επιφανείας με δικτυοκεντρικό σύστημα.

Επιχείρηση του ΝΑΤΟ στην Ανατ. Μεσόγειο

Οι επιδόσεις του «Παπανικολή», κατά την πρόσφατη συμμετοχή του στην αμερικανοϊσραηλινή άσκηση στην Ανατολική Μεσόγειο υπό το αμφίβιο αμερικανικό πλοίο «Ιβοτζίμα», έχουν δημιουργήσει ένα προηγούμενο εμπιστοσύνης στις δυνατότητες των ελληνικών υποβρυχίων τύπου 214 εντός του ΝΑΤΟ. Αν και η Αθήνα έχει διαμηνύσει ότι οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις δεν πρόκειται να συμμετάσχουν σε καμία στρατιωτική επιχείρηση στη Συρία, δεν θα πρέπει να αποκλείονται διευκολύνσεις, οι οποίες αφορούν ενδεχομένως τη συνοδεία ορισμένων κύριων ναυτικών μονάδων του ΝΑΤΟ, όταν αυτές πλεύσουν στην Κεντρική Μεσόγειο.

Εν προκειμένω, σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, το αεροπλανοφόρο «USS Harry S. Truman» αναμένεται να περάσει τα Στενά του Γιβραλτάρ στις 27 Απριλίου με κατεύθυνση την Ανατολική Μεσόγειο. Από τη ναυτική διοίκηση του ΝΑΤΟ (MARCOM) στο Νόρθγουντ της Βρετανίας έχει ζητηθεί υποστήριξη από τις συμμαχικές χώρες σε τέσσερα σημεία: Πρώτον, στην αποτύπωση των ρωσικών μονάδων. Δεύτερον, στην παρακολούθηση της κίνησης στο λιμάνι της Ταρτούς. Τρίτον, στην υποστήριξη με αντιαεροπορικές ικανότητες. Και, τέταρτον, στην ανθυποβρυχιακή δράση και υποστήριξη.

Οι σύμμαχοι

Εκτός από τους Βρετανούς, οι οποίοι, άλλωστε, διαθέτουν βάσεις στην Κύπρο, οι Γάλλοι έχουν προσφερθεί να υποστηρίξουν το ΝΑΤΟ με δύο σημαντικές μονάδες επιφανείας. Είτε ως μέρος της ομάδας κρούσης του αεροπλανοφόρου «USS Harry S. Truman» είτε αυτόνομα, στην Ανατολική Μεσόγειο αναμένεται να πλεύσει και η γερμανική φρεγάτα «Hessen». Δεδομένου του γενικότερου κλίματος που υπάρχει στις σχέσεις Τουρκίας – ΝΑΤΟ, προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι διαθεσιμότητα να υποστηρίξει τις επιχειρήσεις του «USS Harry S. Truman» έχει εκδηλώσει και η Αγκυρα.

Στα τέλη Απριλίου, στην ευρύτερη περιοχή της Κεντρικής Μεσογείου, ελληνικά υποβρύχια θα συμμετάσχουν σε συμμαχική άσκηση και δεν αποκλείεται κάποιο από αυτά να καλύψει ανθυποβρυχιακές ανάγκες της ομάδας κρούσης του «USS Harry S. Truman». Είναι απολύτως σαφές ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να προαναγγελθεί, εφόσον συμβεί. Προαναγγελία της προετοιμασίας που γίνεται για πιθανή δράση στη Συρία θεωρείται και η στάθμευση αμερικανικών κατασκοπευτικών αεροπλάνων στην Κρήτη, και συγκεκριμένα στο αεροδρόμιο του Ηρακλείου, καθώς η Σούδα είναι ήδη αρκετά επιβαρυμένη λόγω της αυξημένης αεροπορικής κίνησης.

15 Σχόλια

  1. Theognostos

    Εαν υπάρχει η θέληση η βουληση ολα γίνονται.

    Ενα μη επανδρωμένο σύστημα ταχυτερον των Ανκα ώστε να κανει την επιτήρηση αλλα και κατάρριψη των Ανκα με χαρακτηριστικά αορατοτητος.

    Το να περιμένει η Ελλάς από συμμάχους που δεν τους ενδιαφέρει ενας πόλεμος μεταξυ Ελλάδος και Τουρκίας αγγίζει ανευθυνότητα.

    Απάντηση
    • ΑΧΕΡΩΝ

      Εγώ θα κάνω μία απλοϊκή προσέγγιση.
      Μπορεί ἡ αναχαίτιση ΑΝΚΑ από μαχητικά να είναι ασύμφορη ὡς (εκνευριστικά) επαναλαμβανόμενη ρουτίνα,αλλά,ἄν κάθε αναχαίτιση ΑΝΚΑ καταλήξει σε κατάρριψη,ποιός πληρώνει περισσότερα;
      Ἡ ΠΑ,που θα πληρώσει μία αναχαίτιση,ἤ ἡ ΤΗΚ,που θα χάσει ένα αερόχημα αξίας εκατομμυριίων;
      Πόσα τέτοια αεροχήματα έχουν αναλώσιμα οἱ απέναντι;
      Και μέχρι πού είναι αποφασισμένοι να φτάσουν για ένα UAV οἱ απέναντι,και μέχρι πού είμαστε αποφασισμένοι να κατρακυλήσουμε εμείς;

      Απάντηση
  2. geoexplorer72

    Το τελευταίο διάστημα διαβάζω σε πολλά site για το οικονομικό αδιέξοδο που επιφέρουν τα ΑΝΚΑ στις παραβιάσεις με την γείτονα. Κατά την αποψή μου ένα νέο μέσο φέρει νέους προβληματισμούς , αλλά νομίζω ότι το πρόβλημα δεν είναι τα UAV. Υπάρχουν πάντως φτηνοί τρόποι που δεν χρήζουν τεράστιες τροποποιήσεις. Είναι δε σίγουρα οικονομικότεροι από τα ΑΝΚΑ.
    Θέλουμε κατά προτίμηση ένα μέσο που δεν θα θέτει σε κίνδυνο τους πιλότους μας, ένα μέσο φτηνό καθώς θα πρέπει να αναλογιστούμε την μακροχρόνια χρήση, κάτι που θα εφαρμοστεί σε σύντομό χρόνο και φυσικά θα μπορεί να επιφέρει απειλή για την αναχαίτιση . Ή λοιπόν θα περάσουμε στον ηλεκτρονικό πόλεμο με την πιθανότητα να ζήσουμε ένα νέο καθεστώς μέτρων και αντιμέτρων και φυσικά θα πρέπει να επενδύσουμε σε χρόνο και χρήμα ή θα βρούμε μια άλλη λύση… Στην αγορά υπάρχουν εξαιρετικοί ιπτάμενοι στόχοι , στο πεδίο βολής Κρήτης έχουμε ξαναδεί . Παρακάτω μια φωτό από την ιστοσελίδα του ΠΒΚ με χώρο αποθήκευσης των ιπτάμενων στόχων. https://www.namfi.gr/language/el/%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%87%ce%ae-%ce%b5%ce%ba%cf%84%cf%8c%ce%be%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7%cf%82-%cf%83%cf%84%cf%8c%cf%87%cf%89%ce%bd/#
    Δεν χρειάζεται πολύ μεγάλη σπουδή, μας αρκεί μια «επακούμβηση». Φυσικά δεν χρειάζονται να είναι και πολύ ακριβοί στόχοι, ξύλινοι με προπελίτσα , μικροί ή μεγάλοι δεν έχει σημασία, αρκεί να ακουλουθούν το ΑΝΚΑ υψομετρικά . Δεν χρειάζεται να έχουν σύστημα προσγείωσης, αρκούν τα αλεξίπτωτα. Το σύστημα παρακολούθησης θα μπορεί να είναι οπτικό ή να έχει ένα συνδυασμό θερμικής κάμερας. Εάν έχει και μια θραυσματοποιημένη γόμωση θα είναι καλύτερο, αλλά ίσως και να μην χρειάζεται. Επιπρόσθετα καθώς η Τουρκική παραβατικότητα θα μεταλλαχθεί δεν θα χρειαστούν πολλά συστήματα.
    Ακουλουθούν μερικές φωτογραφίες απλά ως ένδειξη, από το σύστημα MQM107 που χρησιμοποιεί μεταξύ άλλων και Τουρκία » rel=»nofollow»>» alt=»» width=»700″ height=»» /> και από το πολύ ακριβότερο BQM-167
    » rel=»nofollow»>» alt=»» width=»700″ height=»» />
    Τα παραπάνω είναι απλά παραδείγματα έχουν κόστος περίπου μισό εκατομμύριο δολάρια και είναι πολύ ακριβότερες λύσεις από αυτές που αναζητούμε.

    Απάντηση
    • geoexplorer72

      Εάν οι πιλότοι μας δεν ήταν περιορισμός τότε: Τ-6 ΝΤΑ
      Ακολουθεί απόσπασμα από την wiki: «Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία παρέλαβε τα πρώτα Τ-6Α τον Ιούλιο του 2000 και είναι ενταγμένα στην 120 Πτέρυγα Εκπαίδευσης Αέρος «Πέλοψ», με έδρα το αεροδρόμιο της Καλαμάτας. Έχουν τη δυνατότητα μεταφοράς οπλισμού και φέρουν δίχρωμη άσπρη και μπλε παραλλαγή. Τα Ελληνικά Texan II χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών αγώνων του 2004 ως τμήμα των μέτρων ασφαλείας, σε ρόλο αντιμετώπισης ασύμμετρων απειλών επιχειρώντας από το στρατιωτικό αεροδρόμιο του Τατοΐου, φέροντας δύο ατρακτίδια πυροβόλων και πραγματοποιώντας περιπολίες πάνω από την Αθήνα. Σήμερα βρίσκονται 45 αεροσκάφη σε υπηρεσία.»

      Απάντηση
  3. Theognostos

    @Geoexplorer72

    Με στόχο $250000 ανα κομμάτι (αναλόγως το πόσα θα μπουν σε παραγωγη και οχι μονον για τον σκοπό του άρθρου αλλα και για άλλους σκοπούς) κατι παρόμοιο μπορει να γινει πραγματικότητα

    USAF Research Lab Has Released This Image Of Its Low-Cost Stealthy Drone

    https://tinyurl.com/y9b9onbc

    Απάντηση
  4. geoexplorer72

    @Theognostos
    Ωραία αεροχήματα, απέφυγα να τα ποστάρω γιατί μου φάνηκαν πολύ φουτουριστικά. Θα ήθελα κάτι πολύ φτηνότερο σχεδόν «αερομοντελιστικό». Υπάρχουν πάντως λύσεις και στο ΠΒΚ συμμετέχουν ελληνικές εταιρίες στην κατασκευή των στόχων.

    Απάντηση
    • Theognostos

      Ας μην ξεγελιομαστε. Αλλο τα μοντελακια και άλλο εκεινα που θα πρέπει να ανιχνεύουν να καταρρίπτουν να εισέρχονται σε εχθρικό περιβάλλον να εχουν την δυνατότητα αποφυγής και δικο τους οπλικο σύστημα και φυσικά το σύστημα τουλάχιστον μερικής αυτονομίας κ.ο.κ. εάν η Ελλάς αποφασίσει να μπει δυναμικά στο παιχνίδι.

      Απάντηση
  5. Gunslinger32

    @Theognostos

    Ή ομοιότητα με το γερμανικό UCAV της EADS είναι καταπληκτική, πρίν απο χρόνια είχα την ευκαιρία να το «επιθεωρίσω» απο κοντά και για μια συζήτηση με έναν εκπρόσωπο του προγράμματος.

    Απάντηση
    • Theognostos

      @Gunslinger32

      Ειδες λοιπόν πως τα μεγάλα ‘πνεύματα’ συναντώνται σε άλλο πεδίον δράσεως😉

      Πρόσεχες και την χαμηλή ταχύτητα στολ

      Οπως ανέφερα εαν η Ελλάς θελει να παίξει δυναμικά στο παιχνίδι θα πρέπει να κανει τουλάχιστον μια μηδαμινή επένδυση ωστε το συστημα να είναι για πολλαπλούς ρόλους απο επιτήρηση κατάρριψη ανκα να διείσδυση σε εχθρικο περιβάλλον να περάσει πληροφορίες σε αεροσκάφη κτλ.. κτλ…

      Τα ανκα σε σύγκριση ειναι ‘καθιστες πάπιες’

      Απάντηση
      • Gunslinger32

        @Theognostos

        Αν θέλει να παίξει η Ελλάδα σε αυτό το παιχνίδι, θα πρέπει να σοβαρευτούν επιτέλους οι υπεύθυνοι και να αναγνωρίσουν την απλή πραγματικότητα ότι χωρίς σύγχρονα μέσα ΗΠ πολέμου(και αλλά μέσα για αόρατο πόλεμο) σύντομα θα μείνουν εκτός παιχνιδιού. Αν προχωρήσουν εκεί νομίζω ότι θα έχουν τα ιδανικά μέσα για την αντιμετώπιση UAV, χωρίς να γίνεται αντιληπτή ως εχθρική πράξη με χρήση «παραδοσιακών» όπλων.

        Πολιτικά νομίζω ότι μια αντιμετώπιση με λεπτές μεθόδους που είναι πολύ δύσκολο να αποδειχθούν απο την αντίπαλη πλευρά, θα ήταν η σοφότερη επιλογή.

  6. Giorgos tsagaris

    H λυση προς το παρον ειναι να το ριξεις και να κανεις το κουνελι….δεν ειδα δεν ξερω….
    Θα πεσουν ενα…δυο….τρια…και μετα θα επικαλεστουν εγγενες σχεδιαστικο προβλημα………
    LOL….

    Απάντηση

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αρέσει σε %d bloggers: