Προσοχή ακολουθούν spoilers!

Ο πλέον σημαντικότερος μεγάλος αγώνας στον “Πόλεμο των Άστρων” ειναι μεταξύ της Σκοτεινής και Φωτεινής πλευράς της Δύναμης. Όμως από την πλευρά της στρατιωτικής άποψης πάντα ήταν μεταξύ μιας απόλυτα πειθαρχημένης Αυτοκρατορίας και μιας χαλαρά οργανωμένης δύναμης Επαναστατών. Και μέσα σ’ αυτές τις κοινότητες υπάρχουν ακόμη αξιώσεις για το πως θα διοικήσουν, καθοδηγήσουν και παρακινήσουν καλύτερα τις δυνάμεις που είναι υπό τη διοίκηση τους. Και πουθενά αυτό δεν διαφαίνεται πιο έντονα όσο με το Πρώτο Τάγμα και την Αντίσταση στην ταινία “Οι τελευταίοι Τζεντάι”.

Έτσι, η ταινία αρχίζει σε μια σχεδόν τελεία επίδειξη διχοτόμησης στην ηγεσία η οποία χωρίζει το Πρώτο Τάγμα απ’ την Αντίσταση. Το Πρώτο Τάγμα εμφανίζεται από το υπερδιάστημα καθώς η Αντίσταση βρίσκεται στην μέση της φάσης εκκένωσης μιας πλανητικής βάσης. Πολλαπλοί Αστροκατατροφείς ξεπετάγονται στην εικόνα περικυκλώνοντας την απίστευτα ευάλωτη φρεγάτα της Αντίστασης που φορτώνεται με τα μεταφορικά. Ο πλανήτης δεν είναι ο Χωθ, καθώς η Αντίσταση δεν διαθέτει καν πλανητικά όπλα, όπως τα πυροβόλα ιόντων, για να προστατευθεί. Είναι απελπιστικά κατώτερα οπλισμένοι και περικυκλωμένοι.

Έτσι, κάποιος θα υποθέσει ότι αυτό είναι και το τέλος της Αντίστασης άπαξ και δια παντός, αλλά παρ’ όλα αυτά…

Αν υπάρχει κάτι το οποίο η Αυτοκρατορία/Πρώτο Τάγμα εκτελεί σωστά ειναι να βρει τη δική της πορεία μέσα σε μια υπερβολικά πειθαρχημένη ιεραρχία. Αντί να χρησιμοποιήσει τους Αστροκατατροφείς για να σφυροκοπήσει την φρεγάτα ή να προσβάλλει την βάση με βομβαρδισμό απο τροχιά, ο ακραίος στρατιωτικός διοικητής του Πρώτου Τάγματος στρατηγός Αρμιταζ Χουξ διατάζει τα πλοία του να περιμένουν καθώς φέρνει έναν νέο τύπο φρεγάτας: το θωρηκτό (dreadnought). Ναι, αντί να χρησιμοποιήσει τους ήδη απίστευτα χρήσιμους Αστροκαταστροφείς, ο Χουξ ειναι αποφασισμένος να εμφανίσει ακόμα ένα μέσο υψηλής τεχνολογίας -οδηγώντας στο ερώτημα: που βρίσκει τα χρήματα για όλα αυτά τα πράγματα;

Κυριολεκτικά, ολόκληρος ο αυτοκρατορικός στόλος κάθεται εκεί χωρίς οποιαδήποτε κίνηση. Οι κυβερνήτες των πλοίων δεν λαμβάνουν την παραμικρή πρωτοβουλία χωρίς την σαφή εντολή από τον στρατηγό Χούξ. Είναι ένας τεράστιος όγκος ισχύος πυρός, περιορισμένος και μηδενισμένος από έναν άνδρα -και μια τριακονταετής παράδοση “μικροδιαχείρησης” και τοξικής ηγεσίας.

Στην αντίθετη πλευρά του σκηνικού, η Αντίσταση έχει τον πιλότο μαχητικού αντισμήναρχο Πο Νταμερον ο οποίος διαρκώς ρισκάρει κατά την προσπάθεια του να κερδίσει το τακτικό πλεονέκτημα έναντι του Πρώτου Τάγματος. Επικεντρώνεται στην τακτική, επειδή ο Πο δεν έχει το μυαλό για στρατηγική. Ο Πο φτάνει μέχρι το σημείο να παρακούσει την άμεση διαταγή της στρατηγού Λέια Οργκάνα να σταματήσει την πορεία βομβαρδισμού εναντίον του θωρηκτού και πηγαίνει τελείως “LEEEROYYYY JENKINNNNNSSS”(*) εναντίον του θωρηκτού. Καταστρέφουν το εχθρικό πλοίο, αλλά με κόστος τις δύο τελευταίες μοίρες βομβαρδιστικών ολόκληρης της Αντίστασης. Το οποίο ίσως εξηγεί που πήγε ο υπόλοιπος στόλος της Αντίστασης αν αυτός ειναι ο τρόπος που ο Πο χειρίζεται την κατανομή πόρων.

Απ’ολα αυτά, το Πρώτο Τάγμα χάνει το θωρηκτό και η Αντίσταση χάνει τον στόλο βομβαρδιστικών αλλά μπορεί να κάνει το άλμα στην ταχύτητα του φωτός. Φυσικά, το Πρώτο Τάγμα μπορεί εύκολα να αντέξει το οικονομικό βάρος που επιφέρει η απώλεια ενός σπουδαίου πλοίου ενώ η Αντίσταση επιστρατεύει τις τελευταίες εφεδρείες της για να βρει πιλότους και πλοία.

Η ηγεσία του Πρώτου Τάγματος παραμένει στατική σχεδόν όλη την ώρα, αποδεσμεύει μόνο μαχητικά όταν ειναι σχεδόν πολύ αργά – όπως γκρινιάζει μέσα από τα δόντια του ένας από τους αξιωματικούς γέφυρας του Πρώτου Τάγματος. Και αυτό το μοτίβο παραμένει σε αυτή την κατάσταση κατά την υπόλοιπη ταινία: άκαμπτη ηγεσία χωρίς ευελιξία. Από την πλευρά της Αντίστασης, η Λέια τελικά χάνει την υπομονή της με την ανυπακοή του Πο και τον υποβιβάζει από αντισμήναρχο σε σμηναγό -κάτι που, ειλικρινά, έπρεπε να είχε κάνει πριν από πολύ καιρό. Ο Πο ειναι μια τακτική ιδιοφυΐα, ναι, άλλα έχει ελάχιστη ικανότητα για στρατηγική. Αλλά από τη στιγμή που μπορεί να πιλοτάρει ένα “X-wing” όπως κανείς άλλος, η Αντίσταση δεν μπορεί να του φερθεί άσχημα οπότε συνεχίζει να του αναθέτει ηγετικούς ρόλους.

©Lucasfilm Ltd | Ο αντισμήναρχος Πο Νταμερον, ένας μάγος της τακτικής ο οποίος δεν κατανοεί οτιδήποτε ειναι πάνω από το επίπεδο του και του οποίου η αποτυχία σκέψης σε στρατηγικό επίπεδο κόστισε τις περισσότερες απώλειες της Αντίστασης.

Αλλά στην πραγματικότητα, και οι δύο πλευρές έχουν θέματα ηγεσίας τα οποία φτάνουν μέχρι την κορυφή της ηγεσίας. Αυτά τα προβλήματα επηρεάζουν την συμπεριφορά του προσωπικού από την βάση ως και την κορυφή της κλίμακας διοίκησης.

Στον Στρατό των Ηνωμένων Πολιτείων Αμερικής (ΗΠΑ) υπάρχει η έννοια που ονομάζεται “Διοίκηση με βάση την Αποστολή” (“mission command”). Προέρχεται απο την πρωσική αρχή που ονομάζεται “Auftragstaktik,” που υιοθέτησε επιτυχώς για πρώτη φορά ο Χέλμουτ Καρλ Μπέρνχαρντ φον Μόλτκε στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα και καταλήγει στην άσκηση της πειθαρχημένης πρωτοβουλίας. Μ’ άλλα λόγια, παρέχει στους μικρούς διοικητές την ικανότητα να αδράξουν τις ευκαιρίες εν τη γενέσει τους χωρίς να θέσουν σε κίνδυνο ολόκληρη τη δύναμη ή επιχείρηση. Ο Γερμανικός Στρατός την χρησιμοποίησε με μεγαλη αποτελεσματικότητα στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο όπου οι μονάδες του μπορούσαν να ειναι πιο ευέλικτες και ρευστές απ’ αυτές των αντιπάλων του. Είναι μια έννοια η οποία ειναι αισθητά απούσα από την ταινία του Πόλεμου των Άστρων. Η Αυτοκρατορία και το Πρώτο Τάγμα λειτουργούν μέσω της χρήσης μιας άκαμπτης δομής διοίκησης, με τις διαταγές να προέρχονται από την κορυφή προς τα κάτω. Αν αυτές οι διαταγές δεν εκτελεσθούν κατά γραμμα, οι χαμηλόβαθμοι αξιωματικοί ειναι σε σοβαρό κίνδυνο να ωθηθούν σε παραίτηση. Αυτό χαρακτηρίζει μια κουλτούρα διοίκησης απόλυτης και ολοκληρωτικής αφοσίωσης στις διαταγές, η οποία τους καταδικάζει να πολεμούν σ’ έναν αφάνταστο πόλεμο. Για αυτόν τον λόγο οι στόλοι της Αυτοκρατορίας και του Πρώτου Τάγματος σπανίως επιδεικνύουν τα επίπεδα της εφευρετικότητας τους στο πόλεμο, κάτι το οποίο πράττουν οι Επαναστάτες και η Αντίσταση.

Επιπλέον, παραμένει ακόμη η μάχη μεταξύ των Σιθ και του στρατιωτικού κατεστημένου για τον έλεγχο των στρατιωτικών δυνάμεων τους. Οι Σιθ ειναι επικεντρωμένοι στην καταστροφή των Τζεντάι ενώ οι στρατιωτικοί ηγέτες οδηγούνται από τον απόλυτο στόχο να συνθλίψουν την επανάσταση. Αυτό διαδραματίζεται στο “Οι τελευταίοι Τζεντάι”, καθώς Κάιλο Ρεν και στρατηγός Χουξ αγωνίζονται για τον έλεγχο του Πρώτου Τάγματος -μερικές φορές σχεδόν απροκάλυπτα. Χωρίς ενότητα διοίκησης -και τον Κάιλο Ρεν να ελέγχεται όλο και περισσότερο από τα συναισθήματα του- το Πρώτο Τάγμα μπορεί να πραγματοποιεί μόνο μικρά βήματα και να χάνει την μια ευκαιρία μετά την άλλη για να καταστρέψει την Αντίσταση.

Η Αντίσταση -όπως και οι Επαναστάτες- φαίνεται να απομακρύνεται σταδιακά από από τη “Διοίκηση μέσω Ομοφωνίας” η οποία παρεμπόδισε τόσο πολύ τις ικανότητες τους κατά το παρελθόν. Με την εντολή διαταγών για όλες τις τακτικές και στρατηγικές αποφάσεις να ανήκει πλέον στην στρατηγό Οργκάνα, η Αντίσταση βρίσκεται στο κατώφλι να αποκτήσει πραγματική ενότητα διοίκησης. Ωστόσο, επειδή η Αντίσταση υπερηφανεύεται σχεδόν πάρα πολύ την ατομικότητα, έχει απολέσει σημαντικό αριθμό από τα πλοία της στη μάχη με το Πρώτο Τάγμα κι οπότε έχει μείνει με ελάχιστη δύναμη για να διοικήσει. Το θράσος ειναι συνήθως ένα στοιχείο των στρατιωτικών ηγετών, αλλά μπορεί να φτάσει στο σημείο της ηλιθιότητας. Και σε αυτήν την περίπτωση, η Αντίσταση ρίσκαρε τη δύναμη της τόσες πολλές φορές που στο τέλος της ταινίας έμεινε μόνο με μια χούφτα πιλότους και μαχητές.

Το Πρώτο Τάγμα δεν ειναι η μοναδική δύναμη που σπαράσσεται από διχόνοια. Όταν η Λέια τραυματίζεται και ο Ναύαρχος Άκμπαρ σκοτώνεται (ίσα που προλάβαμε να τον θρηνήσουμε), αναλαμβάνει τη διοίκηση η αντιναύαρχος Εμιλιν Χολντο. Μια έμπειρη στρατηγίστρια, η αντιναύαρχος Χόλντο έχει ένα σημαντικό πρόβλημα: δεν γνωρίζει πως να μεταδώσει τα σχέδια της στους υφιστάμενους της με σκοπό να δημιουργήσει εμπιστοσύνη σ’ όλη την κλίμακα της διοίκησης. Όταν οι Πο και Φιν αμφιβάλλουν αν έχει ένα σχέδιο για να σώσει την Αντίσταση, ξεκινούν μια ελαφρόμυαλη μηχανορραφία που τελικά θα έχει ως αποτέλεσμα την εξολόθρευση ο,τι είχε απομείνει από τον στόλο και τη δύναμη της Αντίστασης.

©Lucasfilm Ltd | Η αντιναύαρχος Χολντο είχε την ικανότητα να αντιληφθεί την πραγματική στρατηγική της Αντίστασης: Επιβίωση. Αλλα η αδυναμία της να γνωστοποιήσει το όραμα της ηγεσίας της υπέσκαψε τελείως την ακεραιότητα της και οδήγησε στην πλήρη αποτυχία της αποστολής.

Σε αυτό το κρίσιμο σημείο, αναρωτιέται κάνεις: υπάρχουν πλέον το ίδιο ανταγωνιστικοί ηγέτες σε κάθε πλευρά; Το Πρώτο Τάγμα παρεμποδίζεται τόσο πολύ από την ακαμψία του που σχεδόν απολύει το τακτικό πλεονέκτημα του, ενώ η Αντίσταση διακινδυνεύει τόσο πολύ που σχεδόν αποδεκατίζεται. Και οι δύο πλευρές μένουν με τεράστια κενά στις ανώτατες θέσεις της διοίκησης κατά το τέλος της ταινίας η οποία σίγουρα κάνει το “sequel” “Οι τελευταίοι Τζεντάι” πιο συναρπαστικό από ποτέ.

*Το “Leeeeeeeeeeerooooy Jenkinnnnns!” ειναι μια δημοφιλής ατάκα που αναφωνήθηκε για πρώτη φορά από παίχτη του “World of Warcraft”, με το ίδιο όνομα, λίγο πριν επιτεθεί ορμητικά, εν αγνοία του, σε μιά μάχη καταστρέφοντας έτσι τα προσεχτικά οργανωμένα σχέδια της ομάδας του.

Απόδοση/Μετάφραση από το angrystaffofficer.com για την Προέλαση.

About The Author

Παρατηρητής και ιστογράφος θεμάτων αμυντικής τεχνολογίας. Δεσμευμένος με τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και παθιασμένος με οτιδήποτε στρατιωτικό.

11 Σχόλια

  1. Gunslinger32

    Όλες οι ταινίες αυτής της επικής σειράς του «πολέμου των άστρων», περιέχουν κατά την γνώμη μου μηνύματα (για στρατιωτικά και πολιτικά θέματα), που μεταφέρονται με έξυπνο τρόπο στο κοινό. Ειδικά οι τρείς που γυρίστηκαν μετά τις πρώτες τρείς κλασικές(οι οποίες στην ουσία είναι η πρώτη τριλογία της σειράς), δείχνουν όλες τις σημαντικές φάσεις, απο την πολιτική ίντριγκα με εμπλοκή της εμπορικής συντεχνίας(Commerce Guild), μέχρι το ξέσπασμα του απόλυτου πολέμου και τον διαχωρισμό της γαλαξιακής κοινότητας σε δυο στρατόπεδα(καθεστωτικοί – αντικαθεστωτικοί).

    Δυσκολεύομαι να αντισταθώ στην εντύπωση, ότι πρόκειται και για μια σιωπηρή διαμαρτυρία(με πολύ διακριτικό τρόπο) του δημιουργού George Lucas(και όχι μόνο), ενάντια στη σταδιακή κατάργηση της ελευθερίας και δημοκρατίας όπως την ξέραμε στην μεταπολεμική εποχή απο το τέλος του Β’ΠΠ μέχρι την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, και το ξέσπασμα του Β’ πολέμου στον περσικό κόλπο, όπως επίσης και την σταδιακή «στρατιωτικοποίηση» της αστυνομίας στις ΗΠΑ, μετά την επίθεση στο κέντρο του Μανχάτταν.

    Με την επίθεση στην νέα Υόρκη στις αρχές του νέου αιώνος, μπήκαμε στην δεύτερη φάση αυτής της «αναδιοργάνωσης» του ελεύθερου κόσμου, η οποία άλλαξε αρκετά πράγματα στο πολιτικό «δημοκρατικό» σύστημα στην δύση, και το σύστημα ασφαλείας στις ΗΠΑ. Η Δεύτερη δήλωση του νεαρού Μπους (ο οποίος ακολούθησε τα χνάρια του πατέρα του αναλαμβάνοντας την προεδρία στις ΗΠΑ και συνεχίζοντας το έργο του πατέρα του), ήταν στο ίδιο πνεύμα όπως η προηγούμενη ομιλία του Πατέρα Μπους.

    Αν δεν με απατά η μνήμη μου, μερικές αναφορές στο είδος αυτών που έκαναν οι πρέδροι Μπους, έχουν γίνει και στα επεισόδια I-III. Η πιο σημαντική νομίζω πως έγινε στο 3ο επεισόδιο, στην ανακοίνωση (του μέχρι εκείνη την στιγμή) ανώτατου καγκελαρίου Πάλπατην(alias Darth Sidious), για την Διάλυση της γαλαξιακής γερουσίας και την κήρυξη της μετατροπής της γαλαξιακής δημοκρατίας στη νέα γαλαξιακή αυτοκρατορία. Εκείνη την στιγμή η γερουσιαστίνα Πάτμε Αμιντάλα, είπε «η δημοκρατία καταρρέει με ένα πανηγυρικό χειροκρότημα».

    Οι δηλώσεις των προέδρων Μπους
    Sen.
    «We have before us the opportunity to forge, for ourselves and for future generations, a New World Order. A world where the rule of law, not the law of the jungle, rules all nations. When we are successful–and we will be–we have a real chance at this New World Order. An order in which a credible United Nations can use its peacekeeping forces to fulfill the promise and vision of its founders.”
    —George H.W. Bush, March 21, 1991

    Jun.
    Mr. Bush said at the news conference. »I’ll say that the world is more peaceful and more free under my leadership, and America is more secure. And that will be the — that will be how I’ll begin describing our foreign policy.»

    Correction: November 9, 2003, Sunday A headline last Sunday rendered a quotation from President Bush incorrectly. As the article reported, the president said, »I’ll say that the world is more peaceful and more free under my leadership, and America is more secure» (not »more free and more peaceful»).
    http://www.nytimes.com/2003/11/02/weekinreview/page-two-oct-26-nov-1-the-world-is-more-free-and-more-peaceful.html

    It was Mr. Bush, in 2004, who vowed repeatedly that it was his job “to confront problems, not to pass them on to future presidents and future generations.” Yet there was Mr. Obama, blaming America’s economic peril to an era “of greed and irresponsibility on the part of some, but also our collective failure to make hard choices and prepare the nation for a new age.” He talked of how “the ways we use energy strengthen our adversaries and threaten our planet,” an implicit critique of an administration that went to war but did little to change America’s habits.

    Απάντηση
    • ΑΧΕΡΩΝ

      Και στο Battledtar Galactica είχε παρόμοιες αιχμές,ἄν και απ᾿όσο μπορώ να θυμηθώ,περισσότερο «ψυχροπολεμικές».
      Επειδή ίσως ψυχροπολεμικές ήταν και οἱ ἑλληνοτουτκικές σχέσεις,απομόνωσα κάτι που μου άρεσε:«μάθαμε ότι ἡ ειρήνη δέν είναι το αντίθετο του πολέμου».

      Απάντηση
      • Gunslinger32

        @ΑΧΕΡΩΝ
        Αυτή είναι όντως μια εύστοχη παρατήρηση με πραγματικά βαθύ νόημα, επειδή ακόμη και ο von Clausewitz κάποτε(μακρυά από τις φανταστικές αφηγήσεις του κινηματογράφου) κατέληξε στο συμπέρασμα, ότι η μετάβαση(der Übergang oder Grenzverlauf) από την πολιτική και την διπλωματία στον πόλεμο εκτελείται συχνά (σχετικά) ομαλά. Εφόσον στην γνωστή δήλωση του πρόκειται για μια συνέχεια της πολιτικής με διαφορετικό τρόπο. Η διαφορά είναι ότι οι επιθέσεις είναι πλέον φυσικές και όχι λεκτικές.
        Μια διαφορά υπάρχει ίσως (κατά την γνώμη μου) και ανάμεσα στις περιστασιακές αψιμαχίες σε μια ψυχροπολεμική κατάσταση, και σε έναν πλήρη πόλεμο με στόχο την καταστροφή του αντιπάλου και την οικειοποίηση περιοχών στο έδαφος του εχθρού.

  2. geoexplorer72

    @Προελαση @Gunslinger @Άχέροντα

    Καταρχήν οφείλω να συγχαρώ το site για την πρωτοτυπία της δημοσίευσης και τον τρόπο που αρμονικά έδεσε την αρθρογραφία του με το σινεμά.
    Είχα σκοπό να γράψω για την δυαδικότητα της θεματολογίας του πολέμου των άστρων, αλλά καθώς διάβαζα τα σχόλια πρόσεξα τα πολύ πετυχημένα των Gunslinger και Αχέροντα. Σωστότατοι αμφότεροι.
    Μετά τους παραλληλισμούς τους το μόνο που θα προσέθετα είναι η διαχρονική αλλαγή στον τρόπο που είναι δομημένη η βασική ιστορία της δεκαλογίας. Όταν το πολεμος των άστρων ξεκίνησε να γυρίζεται το 1977 η κεντρική ιδεά του της κακής αυτοκρατορίας ήταν ένας συνδυασμός στολών ναζιστικής γερμανίας με βλοσυρούς στρατιωτικούς σχηματισμούς, πηλίκια αξιωματικών και ονόματα σχηματισμών του πρώτου παγκοσμίου πολέμου (Storm Trooper) καθώς και το περίφημο κράνος του Vader που ήταν παραλληλισμός των ναζιστικών μεταλλικών του δευτέρου παγκοσμίου. H μάχη του ψυχρού πολέμου άμεσα δεν τέθηκε πουθενά,αλλά έμμεσα οι παραλληλισμοί γίνονταν με ευκολία. Όταν το πρώτο φίλμ γυρίστηκε κανένας δεν περίμενε την τεράστια επιτυχία του και σίγουρα δεν είχαν προβλέψει μια έκταση σεναρίου σε βάθος 45 και πλέον ετών. Για αυτό τα πράγματα ήταν πιο απλά, εστιασμένα στην διασκέδαση και όχι τόσο στην πολιτική φύση του σεναρίου. Στην νεότερη αναδρομική έκδοση του 1999, φάινεται εκτεταμένη πλοκή στο πολιτικό κομμάτι της γαλαξιακής αυτοκρατορίας. Κατά την γνώμη μου είναι εστιασμένη στην μεσοπολεμική εποχή της Ευρώπης, σαν με πολύ αδρές γραμμές να παρουσιάζει την σταδιακή διάλυση της Μπούντεσταγκ.
    Τα νεότερα φιλμ είναι κάτι άλλο, δεν τελειώνουν μόνο μια ιστορία. Έχουν αφηγητική χροιά, αλλά παρουσιάζουν μια μετα ψυχροπολεμική εικόνα. Δηλαδή το κατώφλι ανάμεσα στο φώς και το σκοτάδι γίνεται όλο και μικρότερο. Κάπου στην φιλμογραφία μεταξύ ιστορίας κυριαρχεί η ιδέα του Γκρίζου Τζεντάι. Του γκρίζου στρατιώτη που μάχεται με στοιχεία και των δύο, ίσως αυτό να είναι το τελευταίο φίλμ. Για την κατάργηση των αντιπάλων φιλοσοφιών.
    Σε κάθε περίπτωση καλώς ή κακώς η τεράστια χρονική έκταση της θεματολογίας μας δείχνει πόσο η ιστορία επιρρεάζει την φιλμογραφία και την κοινή γνώμη. Είθε η δύναμη να είναι μαζί μας ? ?

    Απάντηση
  3. Gunslinger32

    Σχετικά με την στολή του Darth Vader, θυμάμαι μια αναφορά που έλεγε ότι είχε ως πρότυπο την Πανοπλία των Σαμουράι(στο κράνος με την μάσκα, ειδικά σο σημείο που βρίσκεται η προστασία για τον σβέρκο, φαίνεται έντονα σε μια σύγκριση με τα κράνη των Σαμουράι), και προήλθε (όπως και πολλές άλλες στολές και πλάσματα στον πόλεμο των άστρων) απο την ενασχόληση του George Lucas με την Εθνολογία. Αν θυμάμαι καλά στις αναφορές εγίνε λόγος ότι σπούδασε μερικά εξάμηνα το αντικείμενο, αλλά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές στο πανεπιστήμιο.

    Απάντηση
    • ΑΧΕΡΩΝ

      Το σχήμα των όπλων και πολλών διαστημοσκαφών όμως,είναι θρασύτατες αντιγραφές από πολύ γήϊνα όπλα και πυλώνες όπλων μαχητικών αεροσκαφών.

      Απάντηση
      • Gunslinger32

        Αντιγραφές έγιναν απο διάφορα ήδη υπάρχοντα όπλα και μέσα μεταφοράς, δεν μπορεί να βγήκε μια τόσο μεγάλη ποικιλία μόνο απο την φαντασία. Απλά έγιναν κάποιες μετατροπές για να δείχνουν σαν να προήλθαν απο μια άλλη εποχή(εφόσον ακόμα και η στολή του Darth Vader είναι στην ουσία αντιγραφή της στολής των Σαμουράι σε μια φουτουριστική εμφάνιση).

        Ένα παράδειγμα είναι το πιστόλι που χρησημοποιεί π.χ. ο Χαν Σόλο, το οποίο προέρχεται προφανώς απο το Mauser, και ένα απο τα οχήματα εφόδου AT-AT για μεταφορά προσωπικού(που είχαν την πρεμιέρα τους στο V επεισόδιο κατά την επίθεση στην εγκατάσταση στον χιονισμένο πλανήτη), τα οποία προήλθαν απο τους πολεμικούς ελέφαντες* απο παλαιότερες εποχές(σύμφωνα με μια επίσημη αναφορά που είχα ακούσει).

        Πιστόλι Mauser

        Αντιγραφή πιστόλι απο τον πόλεμο των άστρων

        /revision/latest?cb=20091210012719

        AT-AT

        https://lumiere-a.akamaihd.net/v1/images/AT-AT_89d0105f.jpeg?region=214%2C19%2C1270%2C716&width=768

        Πολεμικοί ελέφαντες

        http://elephants.atticapark.com/el/war-elephants

      • jim40

        Και στην πρώτη ταινία του πολέμου των άστρων αν προσέξεις τα όπλα των αυτοκρατορικών στρατευμάτων μοιάζουν καταπληκτικά με Mg-3 . Κρίμα πάντως που η τελευταία ταινία ήταν ένα αναμάσημα από τις προηγούμενες ταινίες. Περίμενα κάτι πιο πρωτότυπο και σίγουρα λιγότερες ηλίθιες κινήσεις. Και ακόμα δεν κατάλαβα από πότε στον κόσμο του Πολέμου των Άστρων προέκυψε η κατανάλωση καυσίμου και όπλα ακτίνων με βαλλιστική τροχιά, ή ακόμα βομβαρδισμός σε στύλ Β’ ΠΠ. Χάθηκαν οι πύραυλοι και πρέπει τα βομβαρδιστικά να πετάνε πάνω από τον στόχο. Για να κλείσω εδώ και να μην σας κουράζω άλλο περίμενα περισσότερα από αυτή την ταινία

      • Gunslinger32

        @jim40

        Αρκετοί φίλοι αυτής της επικής σειράς θα περίμεναν περισσότερα απο τα επεισόδια VII&VIII και ίσως να περιμένουν απο αυτήν που αναμένεται να ακολουθήσει, οι περισσότεροι μάλλον θα απογοητεύτηκαν όμως.

        Η Roque one μου άρεσε προσωπικά περισσότερο απο τις νεότερες της σειράς.

        Στο σημείο με τα βομβαρδιστικά που πετάνε επάνω απο τους στόχους θυμάμαι και μια φάση στο μέρος V(Empire strikes…), όπου ψάχνουν το Milenium Falcon ανάμεσα στους αστεροειδείς.

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: