Προσοχή ακολουθούν spoilers!

Ο πλέον σημαντικότερος μεγάλος αγώνας στον “Πόλεμο των Άστρων” ειναι μεταξύ της Σκοτεινής και Φωτεινής πλευράς της Δύναμης. Όμως από την πλευρά της στρατιωτικής άποψης πάντα ήταν μεταξύ μιας απόλυτα πειθαρχημένης Αυτοκρατορίας και μιας χαλαρά οργανωμένης δύναμης Επαναστατών. Και μέσα σ’ αυτές τις κοινότητες υπάρχουν ακόμη αξιώσεις για το πως θα διοικήσουν, καθοδηγήσουν και παρακινήσουν καλύτερα τις δυνάμεις που είναι υπό τη διοίκηση τους. Και πουθενά αυτό δεν διαφαίνεται πιο έντονα όσο με το Πρώτο Τάγμα και την Αντίσταση στην ταινία “Οι τελευταίοι Τζεντάι”.

Έτσι, η ταινία αρχίζει σε μια σχεδόν τελεία επίδειξη διχοτόμησης στην ηγεσία η οποία χωρίζει το Πρώτο Τάγμα απ’ την Αντίσταση. Το Πρώτο Τάγμα εμφανίζεται από το υπερδιάστημα καθώς η Αντίσταση βρίσκεται στην μέση της φάσης εκκένωσης μιας πλανητικής βάσης. Πολλαπλοί Αστροκατατροφείς ξεπετάγονται στην εικόνα περικυκλώνοντας την απίστευτα ευάλωτη φρεγάτα της Αντίστασης που φορτώνεται με τα μεταφορικά. Ο πλανήτης δεν είναι ο Χωθ, καθώς η Αντίσταση δεν διαθέτει καν πλανητικά όπλα, όπως τα πυροβόλα ιόντων, για να προστατευθεί. Είναι απελπιστικά κατώτερα οπλισμένοι και περικυκλωμένοι.

Έτσι, κάποιος θα υποθέσει ότι αυτό είναι και το τέλος της Αντίστασης άπαξ και δια παντός, αλλά παρ’ όλα αυτά…

Αν υπάρχει κάτι το οποίο η Αυτοκρατορία/Πρώτο Τάγμα εκτελεί σωστά ειναι να βρει τη δική της πορεία μέσα σε μια υπερβολικά πειθαρχημένη ιεραρχία. Αντί να χρησιμοποιήσει τους Αστροκατατροφείς για να σφυροκοπήσει την φρεγάτα ή να προσβάλλει την βάση με βομβαρδισμό απο τροχιά, ο ακραίος στρατιωτικός διοικητής του Πρώτου Τάγματος στρατηγός Αρμιταζ Χουξ διατάζει τα πλοία του να περιμένουν καθώς φέρνει έναν νέο τύπο φρεγάτας: το θωρηκτό (dreadnought). Ναι, αντί να χρησιμοποιήσει τους ήδη απίστευτα χρήσιμους Αστροκαταστροφείς, ο Χουξ ειναι αποφασισμένος να εμφανίσει ακόμα ένα μέσο υψηλής τεχνολογίας -οδηγώντας στο ερώτημα: που βρίσκει τα χρήματα για όλα αυτά τα πράγματα;

Κυριολεκτικά, ολόκληρος ο αυτοκρατορικός στόλος κάθεται εκεί χωρίς οποιαδήποτε κίνηση. Οι κυβερνήτες των πλοίων δεν λαμβάνουν την παραμικρή πρωτοβουλία χωρίς την σαφή εντολή από τον στρατηγό Χούξ. Είναι ένας τεράστιος όγκος ισχύος πυρός, περιορισμένος και μηδενισμένος από έναν άνδρα -και μια τριακονταετής παράδοση “μικροδιαχείρησης” και τοξικής ηγεσίας.

Στην αντίθετη πλευρά του σκηνικού, η Αντίσταση έχει τον πιλότο μαχητικού αντισμήναρχο Πο Νταμερον ο οποίος διαρκώς ρισκάρει κατά την προσπάθεια του να κερδίσει το τακτικό πλεονέκτημα έναντι του Πρώτου Τάγματος. Επικεντρώνεται στην τακτική, επειδή ο Πο δεν έχει το μυαλό για στρατηγική. Ο Πο φτάνει μέχρι το σημείο να παρακούσει την άμεση διαταγή της στρατηγού Λέια Οργκάνα να σταματήσει την πορεία βομβαρδισμού εναντίον του θωρηκτού και πηγαίνει τελείως “LEEEROYYYY JENKINNNNNSSS”(*) εναντίον του θωρηκτού. Καταστρέφουν το εχθρικό πλοίο, αλλά με κόστος τις δύο τελευταίες μοίρες βομβαρδιστικών ολόκληρης της Αντίστασης. Το οποίο ίσως εξηγεί που πήγε ο υπόλοιπος στόλος της Αντίστασης αν αυτός ειναι ο τρόπος που ο Πο χειρίζεται την κατανομή πόρων.

Απ’ολα αυτά, το Πρώτο Τάγμα χάνει το θωρηκτό και η Αντίσταση χάνει τον στόλο βομβαρδιστικών αλλά μπορεί να κάνει το άλμα στην ταχύτητα του φωτός. Φυσικά, το Πρώτο Τάγμα μπορεί εύκολα να αντέξει το οικονομικό βάρος που επιφέρει η απώλεια ενός σπουδαίου πλοίου ενώ η Αντίσταση επιστρατεύει τις τελευταίες εφεδρείες της για να βρει πιλότους και πλοία.

Η ηγεσία του Πρώτου Τάγματος παραμένει στατική σχεδόν όλη την ώρα, αποδεσμεύει μόνο μαχητικά όταν ειναι σχεδόν πολύ αργά – όπως γκρινιάζει μέσα από τα δόντια του ένας από τους αξιωματικούς γέφυρας του Πρώτου Τάγματος. Και αυτό το μοτίβο παραμένει σε αυτή την κατάσταση κατά την υπόλοιπη ταινία: άκαμπτη ηγεσία χωρίς ευελιξία. Από την πλευρά της Αντίστασης, η Λέια τελικά χάνει την υπομονή της με την ανυπακοή του Πο και τον υποβιβάζει από αντισμήναρχο σε σμηναγό -κάτι που, ειλικρινά, έπρεπε να είχε κάνει πριν από πολύ καιρό. Ο Πο ειναι μια τακτική ιδιοφυΐα, ναι, άλλα έχει ελάχιστη ικανότητα για στρατηγική. Αλλά από τη στιγμή που μπορεί να πιλοτάρει ένα “X-wing” όπως κανείς άλλος, η Αντίσταση δεν μπορεί να του φερθεί άσχημα οπότε συνεχίζει να του αναθέτει ηγετικούς ρόλους.

©Lucasfilm Ltd | Ο αντισμήναρχος Πο Νταμερον, ένας μάγος της τακτικής ο οποίος δεν κατανοεί οτιδήποτε ειναι πάνω από το επίπεδο του και του οποίου η αποτυχία σκέψης σε στρατηγικό επίπεδο κόστισε τις περισσότερες απώλειες της Αντίστασης.

Αλλά στην πραγματικότητα, και οι δύο πλευρές έχουν θέματα ηγεσίας τα οποία φτάνουν μέχρι την κορυφή της ηγεσίας. Αυτά τα προβλήματα επηρεάζουν την συμπεριφορά του προσωπικού από την βάση ως και την κορυφή της κλίμακας διοίκησης.

Στον Στρατό των Ηνωμένων Πολιτείων Αμερικής (ΗΠΑ) υπάρχει η έννοια που ονομάζεται “Διοίκηση με βάση την Αποστολή” (“mission command”). Προέρχεται απο την πρωσική αρχή που ονομάζεται “Auftragstaktik,” που υιοθέτησε επιτυχώς για πρώτη φορά ο Χέλμουτ Καρλ Μπέρνχαρντ φον Μόλτκε στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα και καταλήγει στην άσκηση της πειθαρχημένης πρωτοβουλίας. Μ’ άλλα λόγια, παρέχει στους μικρούς διοικητές την ικανότητα να αδράξουν τις ευκαιρίες εν τη γενέσει τους χωρίς να θέσουν σε κίνδυνο ολόκληρη τη δύναμη ή επιχείρηση. Ο Γερμανικός Στρατός την χρησιμοποίησε με μεγαλη αποτελεσματικότητα στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο όπου οι μονάδες του μπορούσαν να ειναι πιο ευέλικτες και ρευστές απ’ αυτές των αντιπάλων του. Είναι μια έννοια η οποία ειναι αισθητά απούσα από την ταινία του Πόλεμου των Άστρων. Η Αυτοκρατορία και το Πρώτο Τάγμα λειτουργούν μέσω της χρήσης μιας άκαμπτης δομής διοίκησης, με τις διαταγές να προέρχονται από την κορυφή προς τα κάτω. Αν αυτές οι διαταγές δεν εκτελεσθούν κατά γραμμα, οι χαμηλόβαθμοι αξιωματικοί ειναι σε σοβαρό κίνδυνο να ωθηθούν σε παραίτηση. Αυτό χαρακτηρίζει μια κουλτούρα διοίκησης απόλυτης και ολοκληρωτικής αφοσίωσης στις διαταγές, η οποία τους καταδικάζει να πολεμούν σ’ έναν αφάνταστο πόλεμο. Για αυτόν τον λόγο οι στόλοι της Αυτοκρατορίας και του Πρώτου Τάγματος σπανίως επιδεικνύουν τα επίπεδα της εφευρετικότητας τους στο πόλεμο, κάτι το οποίο πράττουν οι Επαναστάτες και η Αντίσταση.

Επιπλέον, παραμένει ακόμη η μάχη μεταξύ των Σιθ και του στρατιωτικού κατεστημένου για τον έλεγχο των στρατιωτικών δυνάμεων τους. Οι Σιθ ειναι επικεντρωμένοι στην καταστροφή των Τζεντάι ενώ οι στρατιωτικοί ηγέτες οδηγούνται από τον απόλυτο στόχο να συνθλίψουν την επανάσταση. Αυτό διαδραματίζεται στο “Οι τελευταίοι Τζεντάι”, καθώς Κάιλο Ρεν και στρατηγός Χουξ αγωνίζονται για τον έλεγχο του Πρώτου Τάγματος -μερικές φορές σχεδόν απροκάλυπτα. Χωρίς ενότητα διοίκησης -και τον Κάιλο Ρεν να ελέγχεται όλο και περισσότερο από τα συναισθήματα του- το Πρώτο Τάγμα μπορεί να πραγματοποιεί μόνο μικρά βήματα και να χάνει την μια ευκαιρία μετά την άλλη για να καταστρέψει την Αντίσταση.

Η Αντίσταση -όπως και οι Επαναστάτες- φαίνεται να απομακρύνεται σταδιακά από από τη “Διοίκηση μέσω Ομοφωνίας” η οποία παρεμπόδισε τόσο πολύ τις ικανότητες τους κατά το παρελθόν. Με την εντολή διαταγών για όλες τις τακτικές και στρατηγικές αποφάσεις να ανήκει πλέον στην στρατηγό Οργκάνα, η Αντίσταση βρίσκεται στο κατώφλι να αποκτήσει πραγματική ενότητα διοίκησης. Ωστόσο, επειδή η Αντίσταση υπερηφανεύεται σχεδόν πάρα πολύ την ατομικότητα, έχει απολέσει σημαντικό αριθμό από τα πλοία της στη μάχη με το Πρώτο Τάγμα κι οπότε έχει μείνει με ελάχιστη δύναμη για να διοικήσει. Το θράσος ειναι συνήθως ένα στοιχείο των στρατιωτικών ηγετών, αλλά μπορεί να φτάσει στο σημείο της ηλιθιότητας. Και σε αυτήν την περίπτωση, η Αντίσταση ρίσκαρε τη δύναμη της τόσες πολλές φορές που στο τέλος της ταινίας έμεινε μόνο με μια χούφτα πιλότους και μαχητές.

Το Πρώτο Τάγμα δεν ειναι η μοναδική δύναμη που σπαράσσεται από διχόνοια. Όταν η Λέια τραυματίζεται και ο Ναύαρχος Άκμπαρ σκοτώνεται (ίσα που προλάβαμε να τον θρηνήσουμε), αναλαμβάνει τη διοίκηση η αντιναύαρχος Εμιλιν Χολντο. Μια έμπειρη στρατηγίστρια, η αντιναύαρχος Χόλντο έχει ένα σημαντικό πρόβλημα: δεν γνωρίζει πως να μεταδώσει τα σχέδια της στους υφιστάμενους της με σκοπό να δημιουργήσει εμπιστοσύνη σ’ όλη την κλίμακα της διοίκησης. Όταν οι Πο και Φιν αμφιβάλλουν αν έχει ένα σχέδιο για να σώσει την Αντίσταση, ξεκινούν μια ελαφρόμυαλη μηχανορραφία που τελικά θα έχει ως αποτέλεσμα την εξολόθρευση ο,τι είχε απομείνει από τον στόλο και τη δύναμη της Αντίστασης.

©Lucasfilm Ltd | Η αντιναύαρχος Χολντο είχε την ικανότητα να αντιληφθεί την πραγματική στρατηγική της Αντίστασης: Επιβίωση. Αλλα η αδυναμία της να γνωστοποιήσει το όραμα της ηγεσίας της υπέσκαψε τελείως την ακεραιότητα της και οδήγησε στην πλήρη αποτυχία της αποστολής.

Σε αυτό το κρίσιμο σημείο, αναρωτιέται κάνεις: υπάρχουν πλέον το ίδιο ανταγωνιστικοί ηγέτες σε κάθε πλευρά; Το Πρώτο Τάγμα παρεμποδίζεται τόσο πολύ από την ακαμψία του που σχεδόν απολύει το τακτικό πλεονέκτημα του, ενώ η Αντίσταση διακινδυνεύει τόσο πολύ που σχεδόν αποδεκατίζεται. Και οι δύο πλευρές μένουν με τεράστια κενά στις ανώτατες θέσεις της διοίκησης κατά το τέλος της ταινίας η οποία σίγουρα κάνει το “sequel” “Οι τελευταίοι Τζεντάι” πιο συναρπαστικό από ποτέ.

*Το “Leeeeeeeeeeerooooy Jenkinnnnns!” ειναι μια δημοφιλής ατάκα που αναφωνήθηκε για πρώτη φορά από παίχτη του “World of Warcraft”, με το ίδιο όνομα, λίγο πριν επιτεθεί ορμητικά, εν αγνοία του, σε μιά μάχη καταστρέφοντας έτσι τα προσεχτικά οργανωμένα σχέδια της ομάδας του.

Απόδοση/Μετάφραση από το angrystaffofficer.com για την Προέλαση.

About The Author

Παρατηρητής και ιστογράφος θεμάτων αμυντικής τεχνολογίας. Δεσμευμένος με τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και παθιασμένος με οτιδήποτε στρατιωτικό.

Αρέσει σε %d bloggers: