Μαχητικό αεροσκάφος F-35 Lightning II πετά πάνω απο Destin στη Florida, ΗΠΑ. (Φωτογραφία: U.S. Air Force)

Ο διαγωνισμός FX-III της Νότιας Κορέας για την απόκτηση 60 μαχητικών αεροσκαφών αποφασίσθηκε σε μία μεταβατική στιγμή στην ιστορία των επανδρωμένων μαχητικών αεροπλάνων.

Από τη μία πλευρά είναι το πέμπτης γενιάς κοινό μαχητικό κρούσης F-35 Lightning II JSF, της νικήτριας εταιρείας στο διαγωνισμό μελλοντικού μαχητικού των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (ΗΠΑ) και του Ηνωμένου Βασιλείου (ΗΒ), Lockheed Martin.

Είναι ο μονοκινητήριος αδερφός του μαχητικού F-22: μία πλατφόρμα με τεχνολογία stealth κατασκευασμένη για επίθεση και αεροπορική άμυνα, εξοπλισμένη με αισθητήρες και την επιτομή του σύγχρονου, δικτυοκεντρικού πολέμου. Έχει επίσης μεγάλες καθυστερήσεις στις παραδόσεις, έχει ξεπεράσει τον προϋπολογισμό και έχει την ανεπιθύμητη διάκριση ως το «αεροπλάνο των τρισεκατομμυρίων.»

Μαχητικά αεροσκάφη F-15K της Νότιας Κορέας προσγειώνονται στην αεροπορική βάση Nellis για την συμμετοχή τους στην άσκηση Red Flag 08-04 (Φωτογραφία: air-attack)

Στην άλλη πλευρά βρίσκεται το μαχητικό Boeing F-15SE Silent Eagle – η τελευταία εκδοσή του F-15E Strike Eagle με τεχνολογία stealth – και το Eurofighter Typhoon: δύο μαχητικά αεροπλάνα από τα τέλη της εποχής του Ψυχρού Πολέμου τα οποία έχουν εκσυγχρονιστεί και αναβαθμιστεί για τις νέες αποστολές και τακτικές των επιχειρήσεων του 21ου αιώνα.

Παρά τα πολλά πλεονεκτήματα και των δύο μαχητικών, F-15 και Typhoon (πολλά εκ των οποίων πλεονεκτήματα, είναι πρόσφατα), το FX-III θα είναι ένας αγώνας με ενα νικητή. Το F-35A συμβατικής απογείωσης (CTOL) το οποίο προσφέρεται στη Νότια Κορέα είναι ο αντικαταστατής του σεβαστού μαχητικού F-16 για την Πολεμική Αεροπορίας των ΗΠΑ (USAF), καθώς αναμένεται να εισέλθει σε υπηρεσία στην περιοχή της Ασίας-Ειρηνικού με τις ένοπλες δυνάμεις της Αυστραλίας και Ιαπωνίας – και οι δύο κατά όνομα σύμμαχοι της Νότιας Κορέας, και πιθανώς και τη Σιγκαπούρη. Σύμφωνα με δηλώσεις των πολυάριθμων ηγετών της USAF, με επιχειρησιακούς όρους είναι «το μοναδικό θέαμα στην πόλη».

Οι αποθήκες πυρομαχικών του F-15 Silient Eagle (Φωτογραφία: flightstory)

To πρόγραμμα FX-III έρχεται επίσης σε μια καλή στιγμή για το F-35, το οποίο αυτή τη χρόνια έχει ξεπεράσει το πρόγραμμα των δοκιμών με μία σειρά εκτοξεύσεων πυραύλων και βολών, εξομαλύνοντας τα προβλήματα με τις εκδόσεις αεροπλανοφόρου και κάθετης προσγείωσης, και ξεκίνησε την αναδιάταξη του για πλήρη παραγωγή. Επίσης έχει την δυναμική με την πλευρά του: ο διαγωνισμός της Νότιας Κορέας ακολουθεί τον πρόσφατο διαγωνισμό μαχητικού αεροπλάνου F-X της Ιαπωνίας – για την αντικατάσταση των, τεχνολογίας 1970, μαχητικών F-4 Phantom. Το F-35 κέρδισε στο Τόκιο το Δεκέμβριο του 2011, νικώντας το Typhoon και το F/A-18 Super Hornet της Boeing.

Παρ’ όλα αυτά, ερωτήματα παραμένουν σχετικά με το κόστος και την αξιοπιστία του F-35, και η Νότια Κορέα οξύνεται από την ισχυρή θέση της Boeing ως την προμηθεύτρια εταιρεία του F-15K Slam Eagle. Το F-15K κέρδισε τον FX-I και τον FX-II, προμηθεύοντας την Πολεμική Αεροπορία της Δημοκρατίας της Νότιας Κορέας (RoKAF) με 61 αεροπλάνα και οικοδομώντας την ισχυρή φήμη για την διαλειτουργικότητα, την δύναμη πυρός και μεγάλες επιθετικές δυνατότητες οι οποίες θα προστατεύσουν αποτελεσματικά την Σεούλ εναντίον μίας πιθανής βορειοκορεατικής επίθεσης.

Οποιοδήποτε αεροσκάφος και να νικήσει στο διαγωνισμό, η πραγματικότητα είναι ότι το κενό δυνατοτήτων μεταξύ των πολεμικών αεροποριών Βόρειας και Νότιας Κορέας έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του IHS Jane’s υπολογίζεται ότι η Βόρεια Κορέα διαθέτει μόνο 35 μαχητικά αεροπορικής υπεροχής MiG 29 «Fulcrum» σε υπηρεσία, παράλληλα περίπου με 260 παρωχημένα MiG-21 «Fishbeds» και MiG-19 «Farmers» τα οποία θα προσφέρουν μία καλή εκπαίδευση ως στόχοι στις βολές των μαχητικών F-16C/D της RoKAF και του νικητή του FX-III.

Βορειοκορεατικό MiG 19 στο μουσείο Πολέμου της Κορέας στη Σεούλ (Φωτογραφία: Ron Raffety)

Αυτό δεν σημαίνει ότι η απειλή δεν υπάρχει. Ο Randy Howard, διευθυντής των δραστηριοτήτων επιχειρηματικής ανάπτυξης του F-35 στη Νότια Κορέα, καταδεικνύει το «ολοκληρωμένο σύστημα αεράμυνας …το οποίο δεν επιτρέπει στην Νότια Κορέα, με τον παρόν εξοπλισμό, να διεισδύσει και να κρατήσει στρατηγικούς στόχους υψηλού κινδύνου.» Σύμφωνα με τον Howard, εδώ είναι που εμπλέκεται το F-35. Ο Howard λέει: «Αυτό που πρόκειται να προσφέρει ενα αεροσκάφος 5ης γενιάς είναι στρατηγική προληπτικής αποτροπής. Είναι η ικανότητα της διείσδυσης σε βαριά αμυνόμενο εναέριο χώρο και της προσβολής στόχων υψηλού κινδύνου με κάθε ρίσκο όποια στιγμή επιθυμείς. Αυτά μπορεί να τα κάνει το F-35 γιατί είναι «αόρατο», είναι πραγματικά αόρατο.»

Ο Howard επίσης επισημαίνει ότι η Βόρεια Κορέα παρ ‘όλα αυτά έχει ριψοκίνδυνους βορειοανατολικούς γείτονες. » Η Κίνα και η Ρωσία αναπτύσσουν stealth μαχητικά πέμπτης γενιάς» λέει ο Howard. «H Νοτιά Κορέα έχει να αποφασίσει στο αν: είναι τα μαχητικά 4ης γενιάς αρκετά για εμάς ή πρέπει να κινηθούμε προς τα μαχητικά 5ης γενιάς όπως ο υπόλοιπος κόσμος;.»

Και ο Howard ξεκαθαρίζει, ότι τα αεροσκάφη stealth είναι η καρδία των πωλήσεων της lockheed Martin.» H αλήθεια είναι, ότι αν θέλεις ενα «αόρατο» αεροσκάφος, ενα πραγματικά αόρατο αεροσκάφος, πρέπει να το σχεδιάσεις από την αρχή,» λέει ο Howard. «Δεν μπορείς να πάρεις μια ήδη υπάρχον πλατφόρμα, τέταρτης γενιάς, χωρίς τεχνολογία stealth, και να την κάνεις «αόρατη» για τον 21ο αιώνα με τον τρόπο που το κάνουν τα μαχητικά πέμπτης γενιάς F-35 και F-22.«

Όπως ήταν αναμενόμενο, η Boeing το βλέπει διαφορετικά. Το F-15SE διαθέτει δομικά χαρακτηριστικά stealth όπως απορροφητικά υλικά ακτίνων ραντάρ, κεκλιμένα κάθετα ουραία πτερύγια και σύμμορφες δεξαμενές καυσίμου και αποθήκες όπλων που κατά κάποιο τρόπο μειώνουν την ανίχνευση από τα ραντάρ, ή το Radar Cross Section. Εν τω μεταξύ, ο Howard Berry, διευθυντής της εκστρατείας FX-III της Boeing, λέει ότι το ίχνος stealth, και ραντάρ, «είναι όμως ένα στοιχείο» ενός σχεδίου που ονομάζει «ισορροπημένη επιβίωση» η όποια περιλαμβάνει την σουίτα ηλεκτρονικού πολέμου (EW) του F-15 και το εξελιγμένο ραντάρ AESA (και τα δύο που διαθέτει και το F-35).

Μαχητικό Typhoon Eurofighter της Βρετανικής Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας (RAF). Αποστολές μεγάλης διάρκειας με μέσο όρο 5,5 ώρες έγιναν πάνω από τη Λιβύη με την μεγαλύτερη να έχει διάρκεια περισσότερο από 8 ώρες. Για την ολοκλήρωση αποστολών με τόση μεγάλη διάρκεια τα μαχητικά αεροσκάφη Typhoon της RAF εκτέλεσαν τρεις εναέριους ανεφοδιασμούς καυσίμου. (Φωτογραφία: Eurofighter)

O Berry επίσης κάνει μία μικρή αναφορά στην προβληματική ανάπτυξη του F-35. «[O πελάτης κοιτάζει τη] δυνατότητα, διαθεσιμότητα και αυτό που εγώ ονομάζω κίνδυνο. Κίνδυνο από την προοπτική της ανάπτυξης και τον κίνδυνο που προκύπτει όταν κάποιος λέει ότι πρόκειται να αγοράσει ενα μαχητικό σε μία συγκεκριμένη ημέρα και θα ξέρει ότι όταν το αποκτήσει, θα είναι έτοιμο να πολεμήσει στην μάχη.»

Το σχέδιο της «επιβίωσης» δεν είναι διαφημιστικό για τις πωλήσεις της Boeing. Μία από τι κυριότερες εξελίξεις στην αμυντική αεροδιαστημική τα πρόσφατα χρόνια υπήρξε η ανάπτυξη της ανανέωσης των υπό-συστηματων αντί της αντικατάστασης του αεροσκάφους: πολεμικές αεροπορίες σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης και της USAF, ενδιαφέρονται περισσότερο για την αντικατάσταση κρίσιμων συστημάτων όπως ηλεκτρονικά πτήσης, αισθητήρες, οθόνες πιλοτηρίου και ραντάρ του συστήματος ελέγχου πυρός, από το να αγοράσουν νέα αεροσκάφη. Ένας βασικός λόγος για αυτή την εξέλιξη είναι ότι ο σχεδιασμός των πλατφορμών έχει σταθεροποιηθεί τα τελευταία 15 – 20 χρόνια – εκτός από τα stealth, η πτητική επίδοση ενός νέου F-16 και ενός νέου F-35 δεν έχουν μεγάλες διαφορές.

Γιαυτό το F-15 και το Typhoon έχουν ακόμη σημαντικές ευκαιρίες στην Νότια Κορέα. Και τα δύο, θα διατεθούν με ραντάρ AESA, σουίτες EW και ενσωματωμένους αισθητήρες οι οποίοι δεν είναι τόσο διαφορετικοί με αυτούς που έχουν τοποθετηθεί στο F-35. Και τα δύο έχουν φτάσει στο ανώτερο σημείο σταδιακής εξέλιξης, και είναι δοκιμασμένες πλατφόρμες σε υπηρεσία με κορυφαίες πολεμικές αεροπορίες και επίσης διαθέτουν ελκυστικές αντισταθμιστικές επιλογές για να γλυκαίνουν την συμφωνία – στη περίπτωση της Boeing, συμπεριλαμβάνονται το κοινό σχεδιασμό και κατασκευή των «αόρατων» αποθηκών όπλων.

Η Lockheed Martin, από την πλευρά της, προτίθεται να υποστηρίξει το πρόγραμμα της Νότιας Κορέας KFX για την εγχώρια κατασκευή του μαχητικού πέμπτης γενιάς, το οποίο έχει υπογράψει η Ινδονησία, και έχει ενωθεί με την Κορεατική Αεροδιαστημική Βιομηχανία (ΚΑΙ) για να προωθήσει το Τ-50 Gollden Eagle της ΚΑΙ στο διαγωνισμό του προηγμένου εκπαιδευτικού αεροσκάφους της USAF.

Η επιλογή του Typhoon θα δείξει ότι η Νότια Κορέα δεν είναι πλήρως εξαρτημένη από τις εισαγωγές στρατιωτικών οπλικών συστημάτων από τις ΗΠΑ και μπορεί να ανοίξει την Ευρωπαϊκή αγορά για τις κορεατικές στρατιωτικές εισαγωγές όπως το Τ-50, ενώ η Eurojet έχει επίσης προσφέρει μία εκδοσή του κινητήρα EJ200 του Typhoon για το πρόγραμμα KFX.

Επομένως, o FX-III εμφανίζεται να είναι περισσότερο ισορροπημένος διαγωνισμός από ό,τι αρχικά πιστευόταν. Επίσης δέχεται επιρροές από πολίτικες σκοπιμότητες της Park Geun-hye, της συντηρητικής υποψηφίου, η οποία φέρεται να ζήτησε από τον Πρόεδρο Lee Myung-bak να αναβάλλει την απόφαση μέχρι τις Προεδρικές Εκλογές του Δεκεμβρίου λόγω ανησυχιών οτι η συνέχιση του διαγωνισμού θα μπορούσε να υπονομεύσει την διαπραγματευτική θέση της Νότιας Κορέας σχετικά με το κόστος των μαχητικών. Είναι ασαφές γιατί θα μπορούσε να συμβεί αυτό, και η καθυστέρηση είναι σε αντίθεση με τους αξιωματικούς της RoKAF, αλλά καθώς η ατέρμονη αναζήτηση της Ταϊβάν να αγοράσει 66 μαχητικά αεροσκάφη F-16C/D από τις ΗΠΑ δείχνει πως μπορεί να έχει μία αστεία επίδραση στους πολιτικούς.

The Diplomat

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αρέσει σε %d bloggers: