Τι συζητούν πίσω απο κλειστές πόρτες Βερολίνο- Άγκυρα για το «ευρωπαϊκό μέλλον» της γείτονος – Πως επαναφέρουν στο τραπέζι το Κυπριακό, την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων και τα Ελληνοτουρκικά

Παράλληλα, πληθαίνουν το τελευταίο διάστημα οι «ψίθυροι» οτι οι Τούρκοι ετοιμάζονται να φέρουν εκ νέου στο τραπέζι την επίλυση του Κυπριακού στη βάση του Σχεδίου Ανάν υπό τις ευλογίες της Γερμανίας. (Φωτογραφία: tovima)

Του Κώστα Χαρδαβέλλα

«Δίπλα δίπλα στο μέλλον». Αυτός είναι ο τίτλος του κοινού άρθρου των υπουργών Εξωτερικών της Γερμανίας και της Τουρκίας, Γκ. Βεστερβέλε και Α. Νταβούτογλου αντίστοιχα, στην εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung, το περιεχόμενο του οποίου δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας για τη «γερμανοτουρκική σύσφιγξη σχέσεων» που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη.

Με την Τουρκία να έχει πεί το μεγάλο «αντίο» στο ΔΝΤ στις 14 Μαΐου, αποπληρώνοντας και το τελευταίο δολάριο που είχε δανειστεί, μόνο τυχαία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί η χρονική στιγμή που η ‘Άγκυρα και Βερολίνο ξεκίνησαν το μεταξύ τους «στρατηγικό διάλογο», όπως τον αποκαλούν. Η Γερμανία επιθυμεί διακαώς την ευρύτερη οικονομική συνεργασία με την Τουρκία και είναι έτοιμη να το δείξει εμπράκτως.

Η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση

«Δωράκι» πρώτο θεωρείται η επιτάχυνση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων των Τούρκων στην ΕΕ υπο τις ευλογίες και το «σπρώξιμο» της Άνκελα Μέρκελ, ενώ δεν αποκλείεται να ακολουθήσει και «ευγενική χορηγία» της Γερμανίας προς την Τουρκία στο μεγάλο «αγκάθι» του Κυπριακού.

«Σήμερα θέτουμε τις βάσεις για να έρθουμε πιο κοντά ο ένας στον άλλον», σημειώνουν στο κοινό άρθρο οι υπουργοί Εξωτερικών των δύο χωρών και προσθέτουν με νόημα: «Έχουμε κοινό στόχο να δώσουμε νέα πνοή στην προσέγγιση Ευρωπαϊκής Ένωσης και Τουρκίας. Αποτελεί θετική ένδειξη ότι θα ανοίξουν σύντομα νέα κεφάλαια στις σχετικές διαπραγματεύσεις».

Παράλληλα, πληθαίνουν το τελευταίο διάστημα οι «ψίθυροι» οτι οι Τούρκοι ετοιμάζονται να φέρουν εκ νέου στο τραπέζι την επίλυση του Κυπριακού στη βάση του Σχεδίου Ανάν υπο τις ευλογίες της Γερμανίας. Το γεγονός οτι το Σχέδιο έχει απορριφθεί από το 76% του κυπριακού λαού στο δημοψήφισμα του 2004 προφανώς δεν αποτελεί εμπόδιο στο γερμανοτουρκικό φλερτ.

«Ευρωπαϊκή ζημία» η καθυστέρηση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων!

Στο παραπάνω ειδυλλιακό σκηνικό θα πρέπει να εντάξουμε και τη νέα παραβίαση της ελληνικής ΑΟΖ από το τουρκικό ερευνητικό πλοίο «Bilim 2» την περασμένη εβδομάδα (10 Μαΐου 2013 ), την ίδια στιγμή που ο Τούρκος ΥΠΕΞ έθετε για πολλοστή φορά θέμα «συνόρων μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας στο Αιγαίο». Εάν στην εικόνα προσθέσουμε και το ότι όλα αυτά εκδηλώνονται λίγες μέρες μετά τη συζήτηση στην ελληνική Βουλή για το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων, έχουμε ακόμη πιο ολοκληρωμένο το παζλ. «Η στασιμότητα στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας δεν βλάπτει μόνο την ίδια, αλλά και την Ευρώπη», συνυπογράφουν Βεστερβέλε και Νταβούτογλου, σε μία προσπάθεια να αναγάγουν το τουρκικό πρόβλημα της μη ένταξης σε ευρωπαϊκό. Το ίδιο, εξάλλου, δεν είχε επιχειρήσει να πράξει ο Έλληνας πρωθυπουργός, κ. Αντώνης Σαμαράς, όταν με τυμπανοκρουσίες υποστήριζε οτι η «ελληνική ΑΟΖ είναι ευρωπαϊκή ΑΟΖ»;

Με τη χώρα μας να είναι απολύτως εξαρτημένη οικονομικά από τη Γερμανία και τους Τούρκους να εφαρμόζουν την επιθετική επεκτατική πολιτική τους χωρίς κανένα δισταγμό, είναι πλέον φανερό οτι οι εγκληματικές ευθύνες των ελληνικών κυβερνήσεων, που επί δεκαετίες έκρυβαν το θέμα του ορυκτού μας πλούτου στο συρτάρι, δεν περιορίζονται στην οικονομική ζημία, αλλά έχουν και εθνική διάσταση.

Η αργοπορημένη έναρξη ερευνών για τον ορυκτό πλούτο

Οι έρευνες υδρογονανθράκων, ειδικά σε μη οριοθετημένες περιοχές, συνδέονται άμεσα με την άσκηση και την ενίσχυση της εθνικής κυριαρχίας, κάτι που δυστυχώς αγνόησαν επιδεικτικά οι πολιτικές ηγεσίες της χώρας μας στο παρελθόν. Έτσι, αντί να προχωρήσουν σε παραχωρήσεις ερευνητικών αδειών εντός των θαλάσσιων συνόρων μας όχι μόνο για λόγους πλουτισμού, αλλά κυρίως για εδραίωση των εθνικών μας δικαιωμάτων, προτίμησαν να υιοθετήσουν την άποψη οτι ο «ελληνικός ορυκτός πλούτος δεν υπάρχει». Ακριβώς στο άλλο άκρο, η Άγκυρα δεν έχει πάψει από το 1974 μέχρι και σήμερα να εκμεταλλεύεται τις έρευνες πετρελαίου -και μάλιστα από μία κρατική της εταιρεία- ως μέσο κατοχύρωσης της κυριαρχίας της και αμφισβήτησης των συνόρων της Ελλάδας και της Κύπρου.

Η «ευρωπαϊκή» και διαλλακτική στάση που κρατά η κυβέρνηση Σαμαρά επιτρέπει τώρα στο Βερολίνο να πιέζει για την ένταξη των Τούρκων στην ΕΕ, χωρίς κανένας να θέτει το ζήτημα των υποχρεώσεων που δεν έχει τηρήσει μέχρι σήμερα η Άγκυρα. Η προκλητική κοινή δήλωση των υπουργών Εξωτερικών Γερμανίας και Τουρκίας στην Ένωση, έμεινε δυστυχώς αναπάντητη από την ελληνική πλευρά.

Πληθαίνουν το τελευταίο διάστημα οι «ψίθυροι» ότι οι Τουρκοι ετοιμάζουν να φέρουν εκ νέου στο τραπέζι την επίλυση του Κυπριακού στη βάση του Σχεδίου Ανάν υπό τις ευλογίες της Γερμανίας.

Στη φωτογραφία τo τουρκικό ερευνητικό πλοίο Bilim 2. (Πηγή: hamsi)

Οι «ευρωπαϊκές υποχρεώσεις» που δεν τηρούνται

Κανένας αξιωματούχος της Ελλάδας δεν φρόντισε να υπενθυμίσει στην κυρία Μερκελ και στους ισχυρούς της Ευρώπης οτι η είσοδος της Τουρκίας στην ΕΕ προϋποθέτει την αποδοχή της Συνθήκης για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 από την Άγκυρα. Απο το 1998 που η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών κυρώθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, όλες ανεξαιρέτως οι χώρες που εντάσσονται σε αυτή είναι υποχρεωμένες να την εφαρμόζουν (κοινοτικό κεκτημένο).

Κανένας αξιωματούχος της Ελλάδας δεν φρόντισε να υπενθυμίσει στην κυρία Μερκελ και στους ισχυρούς της Ευρώπης οτι η Άγκυρα δεν έχει προφανώς αντιληφθεί πως οι υποχρεώσεις των χωρών-μελών δεν τηρούνται προαιρετικά ή μόνο στις περιπτώσεις που τις συμφέρουν. Αυτό είχε προκλητικά υποστηρίξει ο Τούρκος υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, δηλώνοντας οτι η χώρα του «δεν προκειται να υπογράψει μία τέτοια σύμβαση μέχρι να ενταχθεί πλήρως στην Ευρωπαϊκή Ένωση», παραδεχόμενος οτι ο λόγος της μη υπογραφής είναι «τα προβλήματα που υπάρχουν με την Ελλάδα στα νησιά του Αιγαίου».

Κανένας αξιωματούχος της Ελλάδας δεν φρόντισε να υπενθυμίσει στην κυρία Μέργκελ και στον κ. Ερντογάν ότι ήδη η Τουρκία έχει αποδειχθεί αναξιόπιστη, καθώς το 1999 στη Συμφωνία του Ελσίνκι δεσμεύτηκε ενώπιον της ΕΕ οτι θα «υπογράψει τη Συμβαση περί Δικαίου της Θάλασσας και θα φροντίσει για την επίλυση των ελληνοτουρκικών ζητημάτων μέχρι το 2004».

Κανένας αξιωματούχος της Ελλάδας δεν φρόντισε να υπενθυμίσει στην κυρία Μέρκελ και στους ισχυρούς της Ευρώπης ότι δεν είναι δυνατόν μία υποψήφια για ένταξη χώρα στην ΕΕ να παραβιάζει κατάφωρα το Διεθνές Δίκαιο και εντούτοις η μη ένταξη της να χαρακτηρίζεται ως «ευρωπαϊκή ζημία» από τον υπουργό Εξωτερικών της Γερμανίας!

Η Γερμανία και οι Ευρωπαίοι ηγέτες, αντί ν’ αντιδράσουν αποφασιστικά σε αυτή την πρόκληση, ενθαρρύνουν με τη στήριξη του στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας τις επιθετικές ενέργειες της Άγκυρας που είναι πιθανό να θέσουν σε κίνδυνο τη σταθερότητα και την ειρήνη στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Κάτι πρέπει να γίνει με τις θαλάσσιες οικονομικές ζώνες…

Αναφορικά με του Έλληνες κυβερνώντες, όσο κι αν ακούγεται αδιανόητο με τις έρευνες για πετρέλαιο να βρίσκονται προ των πυλών, η χώρα μας παραμένει η μοναδική της Ευρώπης που διαθέτει θαλάσσιες οικονομικές ζώνες όχι μόνο με την Τουρκία, αλλά και με την Αλβανία, τη Λιβύη και την Αίγυπτο, ακόμη και με την Κύπρο! Μοναδική «φωτεινή» εξαίρεση του τραγικού κανόνα είναι, υποτίθεται, η συμφωνία «θαλάσσιων συνόρων» με την Ιταλία, που έγινε το 1978 (ΦΕΚ 101 Α’ 21.06.1978), όταν υπουργός Εξωτερικών ήταν ο Γεώργιος Ράλλης και υπουργός Εθνικής Άμυνας ο Ευάγγελος Αβέρωφ. Ακόμη και αυτή ωστόσο, η μοναδική συμφωνία που έκανε ποτέ η Ελλάδα, στην ουσία ήταν ένα δώρο προς τους Ιταλούς, καθώς τους παραχωρούσε το δικαίωμα έρευνας και αξιοποίησης των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων πετρελαίου σε βάθη πολύ πιο προσβάσιμα από αυτά της ελληνικής πλευράς.

Στα τριάντα πέντε χρόνια που ακολούθησαν καμία ελληνική κυβέρνηση δεν ρύθμισε το σημαντικό θέμα των ΑΟΖ, επιτρέποντας στην Τουρκία να καταπατά τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας. Παράλληλα, έδωσε το περιθώριο και στις άλλες γειτονικές χώρες να αξιοποιήσουν την αδυναμία, την αδράνεια, την ανικανότητα της χώρας μας, χρησιμοποιώντας τις έρευνες πετρελαίου ως σχήμα για αμφισβητούν τα θαλάσσια σύνορα μας σε κάθε ευκαιρία.

Το 1994 η Αλβανία προχώρησε σε παραχώρηση ερευνητικών αδειών στη θαλάσσια περιοχή βόρεια της Κέρκυρα, εντός της ΑΟΖ των Διαπόντιων Νήσων (Οθωνοί, Μαθράκι, Ερείκουσα). Το 2005 η Λιβύη εξέδωσε δικό της χάρτη παραχωρήσεων, τον οποίο εντάσσοντας θαλάσσια «οικόπεδα» νοτίως της Κρήτης και ολόκληρη η Γαύδος. Το 2009, όταν η Κύπρος τόλμησε την οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο και το Λίβανο, οι Τούρκοι εξέδωσαν άδειες ερευνών στην κρατική εταιρεία TPAO, εξαφανίζοντας ουσιαστικά την ΑΟΖ του Καστελόριζου.

23 Μαΐου 2013

www.epikaira.gr

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αρέσει σε %d bloggers: