Στην εποχή του πλήρους επαγγελματικού Στρατού, τα μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων για πολλούς στο εσωτερικό μέτωπο είναι αφηρημένες έννοιες και απλά ψηφία. (slagheap/Flickr)

Το Πεντάγωνο ανακοίνωσε προχθές ότι ένας Πεζοναύτης των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (ΗΠΑ) σκοτώθηκε στο βόρειο Ιράκ κατά τη διάρκεια επίθεσης του Ντάες με ρουκέτες. Η επίθεση εκδηλώθηκε την παραμονή μιας επετείου που ίσως ο κόσμος να παραβλέπει… την οποία όμως ο βετεράνος του πολέμου στο Ιράκ, Ματ Γκάλαχερ, δεν έχει ξεχάσει.

Πριν από δεκατρία χρόνια, ο Αμερικάνικος Στρατός εισέβαλε στο Ιράκ. Είναι κάτι για τα ιστορικά βιβλία; Όχι ακόμα. Οτιδήποτε συμβαίνει σ’ αυτή την περιοχή -από το Ντάες, τις αεροπορικές επιδρομές έως και τις επιχειρήσεις της Ομάδας Δέλτα- συνδέεται άμεσα μ’ αυτή την απόφαση και τα ακόλουθα εννιά χρόνια πολέμου και κατοχής.

Σύμφωνα με πρόσφατες δημοσκοπήσεις, περισσότερο από το μισό των Αμερικάνων υποστηρίζει τις επιχειρήσεις χερσαίας εισβολής εναντίον του Ντάες. Ο ίδιος αριθμός θα αποτρέψει την είσοδο Σύρων προσφύγων στις ΗΠΑ. Το ότι μια χερσαία επιχείρηση εναντίον του Ντάες που θα οδηγήσει ουσιαστικά στην δημιουργία περισσότερων προσφύγων δεν φαίνεται να τους απασχολεί – και ότι μετά από μια εισβολή ηθικά και νομικά θα ακολουθήσει μια μακρά κατοχή, φαίνεται, κατά κάποιο τρόπο, επίσης ασήμαντο.

Μια ακόμη πρόσφατη δημοσκόπηση αποκάλυψε ότι το 60 τοις εκατό των ηλικιών 18 έως 29 (ηλικιών στράτευσης) υποστηρίζουν τις πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον του Ντάες, περίπου τα ίδια ποσοστά δεν θα συμμετείχαν ποτέ σε πόλεμο, ακόμη, και αν αυτό ήταν αναγκαίο.

Για πολλούς Αμερικάνους μέσα στο 2016, ο πόλεμος δεν θα είναι μια ανάληψη δράσης όπου θα πρέπει να στραφείς όταν όλες οι άλλες υπόλοιπες επιλογές έχουν εξαντληθεί. Είναι ένα ναρκωτικό, ένα γρήγορο “ανέβασμα”, κάτι που συμβαίνει σε περίεργες, μακρινές χώρες, όπου άλλων γιοί και κόρες θα κάνουν βίαιες πράξεις για την χώρα τους.

Ως ένας βετεράνος του Ιράκ ο οποίος ξόδεψε διαμορφωτικό χρόνο στις σκονισμένες και θρησκευτικά φανατισμένες πόλεις του βορείου Ιράκ, για πολύ καιρό αναρωτιέμαι αν οι Αμερικάνοι προσέχουν τις διεθνείς σχέσεις. Αυτές οι άσχημες αντιφάσεις και παραδοξότητες δεν βοηθούν καθόλου.

Τα οποία με οδηγουν στις προκριματικές εκλογές προέδρου.

Είμαστε μια Δημοκρατία, οι πολίτες μπορούν να υποστηρίξουν οποιονδήποτε έχουν επιλέξει. Όμως όταν νόμιμοι υποψήφιοι που διεκδικούν την αρχηγία της χώρας προτείνουν ότι πρέπει να επιτρέπονται τα εγκλήματα πολέμου, ή ότι ο μαζικός βομβαρδισμός (carpet bombing) ακούγεται ως μια μελωδία στρατιωτικής στρατηγικής, βρίσκω τον εαυτό μου να θέλει να βρει τους υποστηρικτές αυτών των υποψηφίων και να τους ρωτήσει: “Τι θα συμβεί αν ο γιός ή η κόρη σας διαταχθεί να πραγματοποιήσει αυτές τις αποστολές; Θα ζητωκραυγάζατε ακόμη;”

Στην εποχή του πλήρους επαγγελματικού Στρατού, τα μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων για πολλούς στο εσωτερικό μέτωπο είναι αφηρημένες έννοιες και απλά ψηφία. Είναι πιο εύκολο να στείλεις αφηρημένες έννοιες και ψηφία στον πόλεμο, και να τους αφήσεις εκεί, αντί να στείλουμε τους ανθρώπους που ξέρουμε, τα παιδιά που βλέπαμε να μεγαλώνουν.

Το χάσμα μεταξύ της Αμερικής και του Στρατού της είναι τεράστιο. Αυτό θα πρέπει να μας ενοχλεί όλους, στρατιώτες και πολίτες. Οι Δημοκρατίες δεν συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο.

Οτιδήποτε πράττει ο Στρατός στο εξωτερικό συμβαίνει επ’ ονόματι μας. Δεν φορούν μόνο το επίραμμα της μονάδας τους, φορούν επίσης και το επίραμμα της Αμερικανικής Σημαίας. Μας εκπροσωπούν όλους. Είναι καλά το τελευταίο διάστημα να το θυμόμαστε αυτό, και να κάνουμε το σωστό για αυτούς με τον τρόπο που έχουν ορκιστεί να κάνουν και αυτοί για εμάς.

Δεκατρία χρόνια μετά το Ιράκ, αυτό είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε.

Απόδοση/Μετάφραση από το cbsnews.com για την «Προέλαση.»

One Response

  1. ΑΧΕΡΩΝ

    Ἐδῶ που τα λέμε,δέν εἶναι πολύ χειρότερα ἀπ᾿ὅτι στην Ἑλλάδα,στο σκέλος ἐκείνο που ἀφορᾶ την ἀδιαφορία για το προσωπικό.
    Μπορεί στην Ἑλλάδα να ὑπηρετοῦν τα παιδιά του καθενός,(σχεδόν),ἀλλά κανένας δέν σκέφτεται ὅτι μπορεί το παιδί του να χρειαστεί να πολεμήσει,ὥστε να ἑνδιαφερθεί να ἐξασφαλίσει ὅτι μπορεί για να του δώσει την δυνατότητα να νικήσει και να ἐπιζήσει.
    Ὅλη ἡ ἕγνοια ἐξαντλείται στο να ὑπηρετήσει λιγώτερο,και πιό κοντά στο σπίτι.
    Ἄ,και στην κάθε ἔκτακτη ἀνάγκη,να σκούζει:«πού εἶναι ὁ Στρατός;»

    Απάντηση

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αρέσει σε %d bloggers: