Παναγιώτης Ήφαιστος

Γράφοντας αυτές τις γραμμές Ιούλιο 2016 θα θίξω το θέμα της προσέγγισης Ισραήλ – Τουρκίας και Ρωσίας – Τουρκίας. Τα συνδέω με δύο γεγονότα που συναρτώνται με την απουσία της Ελλάδας από τις στρατηγικές εξελίξεις, την υποχώρηση σε όλα τα μέτωπα, την πιθανότητα ολικής απώλειας της Κύπρου δεδομένου ότι βρίσκεται στο χείλος της Αβύσσου, την απώλεια των δικαιωμάτων που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο στο Αιγαίο και τον οργασμό εναλλαγών φίλων και εχθρών στην περιφέρειά μας την στιγμή που η Ελλάδα είναι απαθής παρατηρητής και παθητικός δέκτης των συνεπειών. Αν γίνω λίγο σχολαστικός με κάποια γεγονότα και συναντήσεις είναι επειδή ενέχουν σημασία καθότι φωτίζουν κάποια αίτια της συμφοράς των νεοελλήνων.

Το πρώτο φωτίζει την απουσία Ελληνικής Εθνικής Στρατηγικής. Πριν ένα περίπου χρόνο σε συνέδριο συνάντησα διακεκριμένο συνάδελφο ισραηλινό καθηγητή στρατηγικών σπουδών ο οποίος διέπρεψε στα πεδία της στρατηγικής θεωρίας στις ΗΠΑ. Τον συναντώ, κατά καιρούς σε επιστημονικές συναντήσεις, κυρίως στο εξωτερικό.

Πριν γράψω τι μου είπε για τα στρατηγικά ζητήματα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου όπως εξελίσσονται τα τελευταία χρόνια, αναφέρω ότι τον γνώρισα για πρώτη φορά όταν βρέθηκε για συνέδριο στους Δελφούς τέλη, αν θυμάμαι καλά, του 1990. Δεδομένου ότι αμφότεροι γνωρίζαμε τα βιβλία στρατηγικής θεωρίας του άλλου, είπαμε, όταν αυτός θα αναχωρούσε μέσω Αεροδρομίου του Ελληνικού το βράδυ της μεθ’ επομένης, να έλθει στην Βάρκιζα για δείπνο όπου κατοικώ από το 1989. Πήγαμε στο γνωστό εστιατόριο πάνω στα βράχια πρώτο δεξιά φθάνοντας στην Βάρκιζα διαμέσου Βούλας.

Έγραφα τότε το δικό μου κεφάλαιο του βιβλίου «Ελληνική Αποτρεπτική Στρατηγική» που εκδόθηκε λίγο αργότερα. Προς το τέλος του βιβλίου αυτού, αναλύοντας το ζήτημα της αποτρεπτικής αξιοπιστίας στις περιπτώσεις χαμηλής έντασης και ανάγκης ελέγχου της κλιμάκωσης (escalation control) του είπα ότι κύριες πηγές ήταν Ινδικές και Ισραηλινές αναλύσεις της συμβατικής αποτροπής.

Στις αγγλικές μου μονογραφίες στρατηγικής θεωρίας είχα αναλύσει τον έλεγχο κλιμακώσεως εκτενέστατα πλην σε αναφορά με την πυρηνική στρατηγική. Στις δύο αυτές περιπτώσεις, όμως, η στρατηγική θεωρία που αναπτύσσουν είναι πολύ κοντά στην Ελληνική περίπτωση καθότι πρόκειται για συμβατική αποτροπή και όχι πυρηνική αποτροπή (για το Ισραήλ ισχύουν αμφότερα με ένα όμως ιδιαίτερο τρόπο, ενώ πολλά κείμενα για την Ισραηλινή στρατηγική πρωτίστως αναλύουν την συμβατική αποτροπή, το οποίο ως προς πολλά ζητήματα αποτελεί πρότυπο αξιόπιστου αποτρεπτικού κράτους).

Στα συγκεκριμένα σημεία της ανάλυσης, αφού έθεσα δύο σελίδες ερωτήματα που δεν απαντώνται από ένα αναλυτή της πολιτικής στρατηγικής αλλά από την πολιτική ηγεσία μιας χώρας –σημειώνω ότι μέχρι σήμερα ένα τέταρτο του αιώνα μετά τα ερωτήματα αυτά δεν απαντήθηκαν πολιτικά, εξ ου και το γεγονός ότι σταδιακά χάνουμε τόσο το Αιγαίο όσο πιθανότατα και την Κύπρο– ανάπτυξα σενάρια ενεργειών, πχ των πιλότων όταν αναχαιτίζουν, σημειώνοντας ταυτόχρονα ότι αυτά είναι ενδεικτικά και συνήθη στην στρατηγική άλλων κρατών. Πλην, κατά περίπτωση και συγκυρία ένας στρατός θα πρέπει να έχει δεκάδες επεξεργασμένα σχέδια ενταγμένα στους κανόνες εμπλοκής.

Δυστυχώς όμως, είπα στον διακεκριμένο Ισραηλινό συνάδελφο, διστάζω να τα καταγράψω σε Ελληνικό βιβλίο, γιατί εδώ άμα πεις δημόσια λέξεις όπως «αποτροπή», «αποτροπή απειλών χαμηλής έντασης» ή εμπλοκή και κλιμάκωση ανάλογα και αντίστοιχα με την αντίδραση του αντιπάλου», ένας όχλος ανόητων, αγράμματων και κάποιων ενδεχομένως ξένων συνειδητών ή ανεπίγνωστων πρακτόρων άλλων κρατών, επιδίδονται στο αποκρουστικό έργο της δολοφονίας χαρακτήρα, της εκτόξευσης υβριστικών επιθέτων και χαρακτηρισμών όπως εθνικιστής ή ακόμη και πολεμοκάπηλος.

Έμεινε άφωνος. Άμα για να γράψεις αυτά τα πράγματα τα οποία όχι μόνο στο Ισραήλ αλλά σε κάθε βιώσιμο κράτος είναι Αλφαβητάριο, τότε η Ελλάδα έχει μεγάλο πρόβλημα ασφαλείας. Είπε εμφατικά και έντονα.

Τελικά τα έγραψα και έγινα στόχος αναρίθμητων επιθέσεων. Έχω μερικές μεγάλες κάσες αποκομμάτων επιθέσεων τέτοιων κονδυλοφόρων ακόμη και φορέων επιστημονικών τίτλων. Άρχισα να γράφω ένα βιβλίο πριν καιρό αλλά λόγω φόρτου δεν το ολοκλήρωσα. Φίλος και συνάδελφος μου έδωσε μια ιδέα. Γιατί δεν κάνεις ένα «σκανάρισμα» όλων, μου είπε, και να τα αναρτήσεις στο διαδίκτυο. Αυτό θα κάνω! Μόλις βρω καιρό. Αυτά όμως για την ιστορία.

Το πρόβλημα σε παρόντα χρόνο είναι ότι οι ίδιο συνεχίζουν να κυριαρχούν στις κοινωνικοακαδημαϊκοπολιτικές πασαρέλες. Εκατοντάδες να υπογράφουν λίστες ντροπής υπέρ του φασιστικού, ανελεύθερου και αντιδημοκρατικού σχεδίου Αναν, το ίδιο με τα μνημόνια, το ίδιο με ότι αντίστοιχο και ανάλογο επέρχεται. Αν αυτό συνεχίσει σωτηρία δεν υπάρχει. Αν αυτό συνεχιστεί εδώ δεν είναι Ελλάδα αλλά πεδίο καλλιέργειας και πρωτοκαθεδρίας στουρναριών. Στουρναριών πνευματικών, επιστημονικών, οικονομολόγων κάθε είδους εκατοστής όμως τάξης και ημιμαθών ή αμαθών περιωπής.

Η συνάντηση πριν ένα χρόνο με τον ισραηλινό συνάδελφο ήταν ακόμη πιο σημαντική και τα λεχθέντα προφητικά. Συζητούσαμε για ζητήματα που αφορούσαν που αφορούσαν την εξέλιξη των στρατηγικών δομών τον 21 αιώνα.
Συζητούσαμε για τις κλασικές πλέον σχετικές αναλύσεις του John Mearsheimer, για το πως εξελίσσεται η πλανητική κατανομή ισχύος, για τις υπερπόντιες εξισορροπήσεις των μεγάλων δυνάμεων, για το πως αυτό επηρεάζει τις περιφέρειες, για το διαρκώς μεταλλασσόμενο διεθνές σύστημα λόγω αναδυόμενων μεγάλων δυνάμεων, για τις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ σε αναφορά με τους πολέμους στο Ιράκ και στην Συρία (σε αναφορά και με το μείζον «κουρδικό ζήτημα», για την ενέργεια και τους αγωγούς και για τους πιθανούς συμμαχικούς άξονες που αφορούν τους αγωγούς. Και πολλά άλλα που εμπίπτουν στα πεδία ειδικών της στρατηγικής θεωρίας που διαρκώς ελέγχουν τα τεκταινόμενα υπό το πρίσμα εμπεδωμένων αξιωμάτων (βασικά του Θουκυδίδειου Παραδείγματος).

Συμμετοχή της ΠΑ στην Άσκηση «Blue Flag». (Φωτ. Αρχείου: ΓΕΑ)

Έμμονα ήθελε να μάθει και να καταλάβει, όσον αφορά στρατηγικές αποφάσεις και στρατηγικούς προσανατολισμούς, τι κάνουμε εμείς, ιδιαίτερα στην Κύπρο. Με δεδομένες τις εύλογες ισραηλινές επιφυλάξεις απέναντι στην νέο-ισλαμική Τουρκία, επιθυμούσε να καταλάβει εάν εμείς κατανοούμε το αναδυόμενο στρατηγικό περιβάλλον καθότι η πολιτική «λύσης» του Κυπριακού με πρόσδεση στο άρμα της Τουρκίας για κάθε λογικό και σκεπτόμενο ον -και όχι μόνο για κάποιο ειδικό της στρατηγικής θεωρίας – θεωρείται στρατηγική παράκρουση. Κυριολεκτικά αυτοκτονία.

Όλοι οι στρατηγικοί παίχτες, μου είπε, λέγοντας πράγματα που γνωρίζουμε πολύ καλά όσοι παλέψαμε με την σύγχρονη στρατηγική ανάλυση, παρατηρούν, σταθμίζουν, εκτιμούν και ορίζουν εναλλακτικές αποφάσεις ανάλογα με τους συσχετισμούς, την κατανομή ισχύος, τους αναλώσιμους κρατικούς παίχτες ή νέους αναδυόμενους. Εάν η Κύπρος ενταχθεί στην σφαίρα επιρροής της Τουρκίας, λογικό είναι με όρους πάγιων στρατηγικών θεσφάτων, οι ηγεμονικές δυνάμεις και οι περιφερειακές δυνάμεις να προσανατολίσουν την στρατηγική τους ανάλογα.

Συνδυάζοντάς το με την οικονομική κρίση της Ελλάδας ο αμερικανοεβραίος συνάδελφος ήταν ρητός: Κινδυνεύετε, είπε με έμφαση, αμφότερα τα κράτη, Ελλάδα και Κύπρος, να θεωρηθούν παντελώς αναξιόπιστα και αναλώσιμα. Μια μεγάλη δύναμη ή μια περιφερειακή δύναμη συνεκτιμά ποια κράτη είναι αναλώσιμα ή ποια γίνονται και αρχίζει έγκαιρα να τα οδηγεί στην κλίνη του Προκρούστη. Συχνά αυτό είναι αόρατο αλλά κάποια στιγμή γίνεται πράξη και το συνειδητοποιούν όλοι, ιδιαίτερα το θύμα που κατακρεουργείται, κατακομματιάζεται και διαμοιράζεται στην βάση πελατειακών σχέσεων των αέναων και αδιάλειπτων στρατηγικών παιγνίων.

Για να το πούμε διαφορετικά, εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών ανακατατάξεων ισχύουν τα ανελέητα αξιώματα του Θουκυδίδη και του Κονδύλη: «δίκαιο έχει όποιος έχει ίση δύναμη και όταν αυτό δεν συμβαίνει ο ισχυρός επιβάλλει ότι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος  υποχωρεί και προσαρμόζεται». Και «Η έσχατη πραγματικότητα συνίσταται από υπάρξεις, άτομα ή ομάδες που αγωνίζονται για την αυτοσυντήρησή τους και μαζί αναγκαστικά, για τη διεύρυνση της ισχύος τους. Γι’ αυτό συναντώνται ως φίλοι ή ως εχθροί και αλλάζουν φίλους και εχθρούς ανάλογα με τις ανάγκες του αγώνα για την αυτοσυντήρησή τους και τη διεύρυνση της ισχύος τους».

Το Ισραήλ, η Ρωσία και άλλα κράτη εκτιμούν ότι η Κύπρος σύντομα θα βρεθεί υπό τουρκική επικυριαρχία και ότι η Ελλάδα δεν έχει δυνατότητα να σταθεί στα πόδια της και να χαράξει στρατηγική. Λογικότατα, αναπροσαρμόζουν τις στρατηγικές τους επιλογές και έτσι θα συνεχίσουν να πράττουν. Όσον δε αφορά τον όντως αλλοπρόσαλλο Ερντογάν, σίγουρα κράτη όπως το Ισραήλ και η Ρωσία έχουν μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα σχέδια ενώ η βραχυπρόθεσμη επικράτηση του του νεοισλαμιστή Τούρκου ηγέτη επηρεάζει αντίστοιχα τις βραχυπρόθεσμες διπλωματικές τους κινήσεις. Σε τελευταία ανάλυση, εάν μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα οι Έλληνες «θέλουν» να βρίσκονται υπό τουρκική επικυριαρχία, αυτό συνεκτιμάται δεόντως στις βραχυχρόνιες τακτικές κινήσεις που διαρκώς προσαρμόζονται για να εκπληρώνουν τις μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες.

Ερχόμαστε τώρα στην σχέση Τουρκίας – Ρωσίας. Ακούμε για «συγνώμη» του Ερτογάν προς την Ρωσία, για συνεργασία στην Συρία και πολλά άλλα. Δεν άντεξα και πήρα τηλέφωνο τον προαναφερθέντα Ισραηλινό συνάδελφό μου.

Τι λες για όλα αυτά, τον ρώτησα. Δεν μιλήσαμε πολύ γιατί βιαζόταν να εισέλθει στην αίθουσα κάποιου επιστημονικού συνεδρίου που συμμετείχε. Όμως πρόλαβε και μου είπε: «Σου τα είπα πέρυσι. Η κλίνη του Προκρούστη περιμένει τους αναλώσιμους». Αυτό δεν σημαίνει, συνέχισε, ότι η Τουρκία δεν βρίσκεται πάνω στην ίδια ή κάποια παρόμοια κλίνη του Προκρούστη. Πλην για εσάς είναι ζήτημα άλλης τάξης καθότι αφενός η Τουρκία διαθέτει μια πανίσχυρη κρατική δομή και αφετέρου, ακόμη και εάν διχοτομηθεί και οι Κούρδοι γίνουν ανεξάρτητοι, θα παραμείνει ένα ισχυρό περιφερειακό κράτος. Και οι υπόλοιποι το γνωρίζουν και προετοιμάζονται για κάθε πιθανή μελλοντική εναλλακτική κατάσταση.

Εσείς θα είστε ισχυροί; Έχετε κράτος; Με ρώτησε με νόημα. Ακόμη: Εάν η Κύπρος θα βρίσκεται υπό Τουρκική επικυριαρχία και το Αιγαίο δεν θα βρίσκεται υπό τον έλεγχο της Ελλάδας, συνέχισε και ολοκλήρωσε, ξέρεις καλύτερα από εμένα ότι στην στρατηγική θεωρία το τι θα ισχύει απαντάται εύκολα. Όλες οι μεγάλες δυνάμεις, όλες οι περιφερειακές δυνάμεις και όλα τα κράτη θα προσαρμόσουν τις τακτικές και στρατηγικές τους επιλογές ανάλογα και αντίστοιχα.

Ασφαλώς και δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω. Γιατί η αλήθεια είναι ότι εδώ και 200 χρόνια δεν έχουμε κράτος, η κοινωνία παλεύει να επιβιώσει κόντρα στο εξαρτημένο και ξενοκρατούμενο νεοελληνικό κράτος, στο τέλος «όλοι» μαζί τα καταφέραμε να βρεθούμε κατάκοιτοι και στην κατάσταση που βρισκόμαστε κανείς δεν μας εμπιστεύεται.

Από την αρχή της κρίσης μιλούσαμε για μια ειρηνική πολιτική επανάσταση χωρίς εμφύλιο που θα δώσει το κράτος στην κοινωνία και θα καταστήσει τον πολίτη εντολέα. Πάει και αυτό. Απομακρύνθηκε, ίσως τελεσίδικα. Η θανατηφόρα ιδιωτεία πρυτάνευσε.

Ο αιώνιος και αλάνθαστος Θουκυδίδης διαμέσου του Περικλή περιέγραψε μια κύρια ασθένεια των Ελλήνων της διαχρονίας: «Περισσότερο φοβούμαι τα ιδικά μας σφάλματα παρά τα σχέδια των εχθρών μας (Μετάφραση Ελ. Βενιζέλος) (ΜΑΛΛΟΝ ΓΑΡ ΠΕΦΟΒΗΜΑΙ ΤΑΣ ΟΙΚΕΙΑΣ ΗΜΩΝ ΑΜΑΡΤΙΑΣ Ή ΤΑΣ ΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΔΙΑΝΟΙΑΣ). Περικλής Θουκυδίδου Α144

Π. Ήφαιστος – P. Ifestos
www.ifestosedu.gr / www.ifestos.edu.gr – info@ifestosedu.gr

Πηγή: Παναγιώτης Ήφαιστος – Panayiotis Ifestos

15 Σχόλια

  1. xm8

    Άπειρο μπλα-μπλα που δεν δικαιολογεί πουθενά τον τίτλο μακρυνάρι. Επικεντρώνεται με το ζόρι στη διαπίστωση ότι «η Κύπρος σύντομα θα βρεθεί υπό τουρκική επικυριαρχία» και προσπαθεί να επιχειρηματολογήσει πάνω σ’ αυτό. Δηλαδή το 1974 με την εισβολή τι ακριβώς έγινε κ. Ήφαιστε; Για το νέο Ανάν, στον κ. Αναστασιάδη και τους Κύπριους. Αν αυτοί το θέλουν και το θεωρούν ικανοποιητικό σαν λύση, εμείς τι λόγο έχουμε;
    Οι καταιγιστικές εξελίξεις ποιές είναι; Ότι ξαναέφτιαξαν τις σχέσεις τους οι Τούρκοι με τους Ρώσους και τους Ισραηλίτες; Δηλαδή περίμενε κάτι διαφορετικό; Μπρα ντε φερ ήταν και οι δύο περιπτώσεις και δεν τους βγήκε καθόλου με τους Ρώσους, ενώ κάτι έκαναν με τους δεύτερους αλλά όχι τόσο που να δικαιολογεί την από Μαβί Μαρμαρά ρήξη των σχέσεων. Ζημία ήταν για την Τουρκία, η δε αποπομπή Νταβούτογλου και η άρον-άρον αλλαγή πολιτικής το επιβεβαιώνει. [Αν είχαμε κάνει εμείς όσα έκαναν αυτοί (επίσημη συγνώμη, Ιντσιρλίκ, παραπομπή σε δίκη του γκρίζου λύκου, αποκύρηξη Χαμάς και άλλα μικρότερα) θα στήναμε ήδη κρεμάλες για τους προδότες. Όταν τα κάνουν άλλοι είναι καταπληκτική πολιτική. Όχι δεν είναι ξεφτίλα! Στην ξεφτίλα έχουμε αποκλειστικά δικαιώματα εμείς και μόνο εμείς. Μας τα πήραν όλα. Αν μας πάρουν και τη μιζέρια μας, θα ψάχνουμε για νέα εθνική ταυτότητα].
    Τι ακριβώς έπρεπε να κάνουμε; Να μπούμε στη μέση να τους χωρίσουμε (εδώ γελάμε); Έχει να μας προτείνει κάτι; Γιατί καλτσόν ξέρω να σκίζω κι εγώ. Δεν το λέω γεωπολιτική όμως.
    Καλά έχουμε κινηθεί μέχρι τώρα με τις συμμαχίες που έχουμε κάνει και την αναθέρμανση των σχέσεων με Ρώσους και Ισραηλίτες. Οι αγωγοί και το αέριο όμως από κάπου πρέπει να περάσουν. Και κανείς δεν πάει κόντρα στους αγωγούς (ούτε το Ισραήλ) γιατί καταλήγεις Συρία πριν το καταλάβεις.
    ΥΓ. Μάπα το καρπούζι Ήφαιστος, όπως και ο Μάζης που είχα την ατυχία να ακούσω μερικούς μήνες πριν. Και τους είχα σε εκτίμηση. Απογοήτευση οι Έλληνες αναλυτές και η αδυναμία τους να κάνουν προτάσεις ρεαλιστικές (οι πιο πολλοί άλλωστε είναι είτε γραφικοί είτε κομματόσκυλα). Στο ναδίρ είναι που τους χρειαζόμαστε και σου λένε ότι η χώρα είναι αδύναμη. Σώπα!

    Απάντηση
    • Kostas Kladianos

      H Eλλας πιστευω τα εχει παει περιφημα στην Α.Μ. σαν χωρα με κυρος και δυναμη και σε αυτο οι δυνατες ενοπλες δυναμεις μας παιζουν ρολο,πραγματικα της πλακας αρθρα xm8.

      Απάντηση
      • manolis

        Προς στιγμην μπερδευτηκα αγαπητε , νομιζα οτι ειμαστε στον Ιουλιο του 1919 και διαβαζω στην εφημεριδα διαγγελμα του Ελευθεριου Βενιζελου.

    • npo

      @ xm8
      Δεν είναι τόσο κακοί οι αναλυτές μας. Δεν είναι και Θεοί αλλά δεν είναι κακοί.
      Η κατάσταση είναι κακή.

      Θελω να διατυπώσω το δίλημμα ωμά. Οι Αμερικάνοι (και ίσως και οι Ισραηλινοί) θα πιέσουν τρελά ώστε οι αγωγοί να ακολουθήσουν πορεία: Κοιτάσματα Αν.Μεσογείου -> Κύπρος -> Βόρεια Κύπρος -> Τουρκία -> Ευρώπη (είτε παρακάμπτοντας την Ελλάδα είτε όχι).
      Εκτός απο φθηνότερη λύση, κολλάει και στην Μανία των Αμερικάνων να σπάσουν το Ρωσικό μονοπώλιο φυσικού αερίου.

      Αν εμείς δεν ήμασταν άφρονες και είχαμε ισχύ (στρατιωτική και οικονομική) θα μπορούσαμε να το εκμεταλλευτούμε για λύση του Κυπριακού απειλώντας είτε με ΣΤΟΠ είτε να συγχρηματοδοτούσαμε αγωγό κατευθείαν προς Ελλάδα κι απο κεί Ιταλία και Βαλκάνια..

      Δεδομένης της αδυναμίας μας ποιά είναι η καλύτερη και λιγότερο επώδυνη στρατηγική? Γιατί βλέπω τους Αμερικάνους να μας κοτσάρουν ή σχέδιο Ανάν που σε 40 χρόνια ίσως εξαφανίσει τον Κυπριακό Ελληνισμό ή κανα Ατίλλα ΙΙΙ..

      Απάντηση
      • Πάτε καλά;

        α)Είσαι πολύ σίγουρος πως θα έχουμε αγωγούς και όχι σταθμό LNG, το τελευταίο συμφέρει και τεχνοκρατικά.
        β)Οι Αμερικάνοι θέλουν να έχουν έναν πονοκέφαλο λιγότερο στο κεφάλι τους, εξού και το κατεξοχήν σχέδιο Ανάν. Αλλά πλέον δεν εμπιστεύονται τόσο την τουρκική κυβέρνηση-για την ακρίβεια καθόλου. Και όποιος ξέρει τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουν οι Αμερικάνοι, δεν υπάρχει περίπτωση να πρωθήσουν τους Τούρκους από τη στιγμή που δεν είναι πλέον »δικά τους» παιδιά.

      • npo

        @ Πάτε καλά;

        (α) όντως. Καλή παρατήρηση.
        (β) μακάρι.

      • ΑΧΕΡΩΝ

        @Πάτε καλά
        Αυτό που εγώ έχω αποκομίσει από τόσες δεκαετίες παρατηρήσεως σχετικά με την αντιμετώπιση της Τουρκίας από τον ευρωατλαντισμό:
        α)υπό φυσιολογικές συνθήκες,ἡ Τουρκία επιβραβεύεται επειδή είναι σημαντικό μέλος της συμμαχίας
        β)όταν θεωρητικά ἡ Τουρκία κάνει κορδελλάκια,τότε την καλοπιάνουν,π.χ με το γνωστό επιχείρημα «νά μήν γίνει ένα νέο Ιράν»
        γ)όταν τίθεται ζήτημα ἑλληνοτουρκικών «διαφορών»,επιστρατεύονται και τα δύο ανωτέρω μοτίβα,για να δικαιολογηθεί ἡ εύνοια προς την Τουρκία.
        Συνήθως αυτό το αναλάμβαναν παπαγαλάκια,αλλά επί εθνοσωτηρίου κυβερνήσεως ΓΑΠ τα έλεγαν και αναπληρωτές υπουργοί αμύνης όπως ὁ Π.Μπεγλίτης.
        Εν κατακλείδι,όταν δέν εντάσσεται ἡ Τουρκία στην Δύση,εντάσσεται ἡ Δύση στην Τουρκία.
        Και το Ισραήλ και ἡ Εβραϊκή διασπορά στάθηκαν πιστά στο πλευρό της Τουρκίας,πράγμα που παραδέχθηκαν όταν το φίδι τους τσίμπησε,μετά το Μαβί Μαρμαρά.(και ἄν δέν το παραδεχόταν,πάλι θα ίσχυε,αλλά όταν το ομολογούν,ἔ,είναι κἄπως)
        Προσωπικά θεωρώ ότι για το Ισραήλ,ἡ σημαντικώτερη χώρα είναι ἡ Αίγυπτος.
        Ἄν γίνει αυτή ἡ χώρα Ιράν,θα είναι σαφώς κίνδυνος,και όχι κουβεντιαστός όπως το Ιράν.
        Ἄν δεχθεί το Ισραήλ να παρακάμψει την Αίγυπτο και το LNG,προς όφελος οποιουδήποτε αγωγού μέσω Τουρκίας,θα είναι για μένα ἡ επιβεβαίωση ότι το Ισραήλ εμμένει στον φιλοτουρκισμό του.
        Ασχέτως ἄν θα παίζει τον γνωστό μουτζούρη με τις ΗΠΑ (μας πίεσαν,μας θώπευσαν,μας κουτούπωσαν)

      • xm8

        Κατάρ και Ιράν μοιράζονται λένε, το μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου στον πλανήτη. Αυτό θα περάσει από Συρία, οπότε και την κόβει κομματάκια η σουνιτική συμμαχία για να εξασφαλίσει συνέχεια με την Τουρκία και να περάσουν οι Καταριανοί το δικό τους.
        Μια που οι Αμερικανοί τα βρήκαν με τους Ιρανούς (το αντίπαλο δέος των σουνιτών), δεν αποκλείεται αν συμφωνήσουν και οι υπόλοιποι να περνάει όλο (και το μεσογειακό) από ένα πλέγμα αγωγών προς Τουρκία και μετά ΕΕ.
        Οι σουνίτες όμως αποδείχθηκαν βαρεμένοι ουαχαμπίτες που θέλουν να επαναφέρουν τη Σαρία. Το δημιούργημά τους, Ντάες, έκανε και τους Αμερικανούς να το ξανασκεφτούν για το κατά πόσο αξίζει τον κόπο να τους στηρίξουν και τώρα στράφηκαν στους μαρξιστές του YPG σαν πιο αξιόπιστους συμμάχους. Ευτυχώς για τους υπόλοιπους (Ελλάδα, Αίγυπτο, Ισραήλ, Κύπρο), η φανατίλα των σουνιτών μας αναβάθμισε σαν παίκτες. Το LNG που λέει ο @πάτε καλά είναι ακριβότερο από τον αγωγό στη στεριά, είναι όμως φθηνότερο από τον υποθαλάσιο, οπότε θα παίξει σαν εναλλακτική αν δε θέλουμε να κρεμόμαστε από τα τέτοια του εκάστοτε Ερντογάν. Και μετά τα όσα έγιναν, πολλοί το σκέφτονται και περισσότεροι δεν το θέλουν καθόλου (Αίγυπτος πχ).
        Ιδανικός είναι ένας αγωγός από Ισραήλ σε Κύπρο σε Κρήτη σε Πελοπ/σο και προς τα πάνω, αλλά κοστίζει τρελά και πρέπει να βάλει το χέρι στην τσέπη η ΕΕ, που δε θα θέλει όμως η Γερμανία γιατί θα κρεμάσει το στρατηγικό της εταίρο Τουρκία. Έχουμε ακόμα να δούμε πολλά δηλαδή και μέχρι να καθήσει η μπίλια στη γεωστρατηγική ρουλέτα μπορούμε να ποντάρουμε.
        Για την Κύπρο συμφωνώ με τον @πάτε καλά. Οι Αμερικανοί θέλουν να μείνει ανοιχτή η Πύλη (Κύπρος) προς την Μέση Ανατολή, άρα σταθερότητα πάση θυσία. Και καλύτερα να είναι δύο, για να χρησιμοποιούν τον ένα εναντίον του άλλου και να ρίχνουν την τιμή εξυπηρέτησης.
        Με τον Ήφαιστο συμφωνώ ότι ποτέ δεν καταλάβαμε τι έχουμε μπροστά μας, ποιές οι θελήσεις των μεγάλων παικτών και πως να τις διαμορφώσουμε στο βαθμό του εφικτού, προς όφελός μας. Στην Κύπρο τα μάτια μας τα βγάλαμε μόνοι μας. Όπως έκανε και ο συνασπισμός των σουνιτών με το Ισλαμικό Κράτος. Αν είχαν δείξει αυτοσυγκράτηση και δεν υπαγόρευε τις κινήσεις τους ο θρησκευτικός φανατισμός, τώρα θα προσκυνούσαμε όλοι τον νέο πόλο εξουσίας στην περιοχή, Τουρκίας και Σαουδοτέτοιων (που θα συνεχίσει να υφίσταται βέβαια, αλλά άλλο θέμα αυτό).

      • Πάτε καλά;

        @Αχέροντα: Η μέχρι προσφάτως σκανδαλώδης εύνοια της Τουρκίας από τις ΗΠΑ έχει πολλές εξηγήσεις. Ωστόσο, νομίζω πως συμφωνούμε όλοι πως δεν είναι η ίδια κατάσταση τα τελευταία έτη (το γιατί ας το παρακάμψουμε). Συμφωνώ πάντως πως το Ισραήλ έχει ένα στραμμένο μάτι στην Αίγυπτο (και το άλλο στη Συρία), αυτός είναι ένας 2ος λόγος που ο σταθμός LNG στο δώρο του Νείλου είναι πιο πιθανός από έναν υποθαλάσσιο αγωγό μέχρι την Τουρκία. Ο σταθμός LNG επίσης συμφέρει και τις ΗΠΑ, που προωθούν το LNG ως αντίβαρο στους αγωγούς (και γιατί έχουν μπόλικο φυσικό αέριο και δη σχιστολιθικό). Και όπως είπε και ο ΚΚ, το LNG ευνοεί και την Ελλάδα με τόσους καραβοκύρηδες με αεράδικα.

        Πιστεύω πως η Τουρκία έχει κάνει ένα τεράστιο λάθος να εξαγριώσει ταυτόχρονα Αίγυπτο Ισραήλ, κάτι που η Ελλάδα** το εκμεταλλεύθηκε (όχι όσο θα μπορούσε αλλά το εκμεταλλεύθηκε). Θα συνεχίσει να το εκμεταλλεύεται πουλώντας κάτι σημαντικό για την περιοχή (σταθερότητα και πρόσβαση στην ΕΕ), την ίδια στιγμή που (επιτέλους) οι γείτονες θεωρούνται μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης (σε αντίθεση με την Ελ μπανανία).

        Το παιχνίδι είναι ακόμα ρευστό αλλά προσωπικά, με τον loose canon σουλτάνο στο τιμόνι των δίπλα, αδυνατώ να δω πως θα καταφέρουν να μην ξανακάνουν μαλακία. Είναι σαν να δίνεις το τιμόνι μιας Ferrari σε ένα 15χρονο-όσο καλό το αμάξι, όσο και να του φωνάξεις την 1η φορά που θα κάνει μαλακία, είναι πλήρως αδύνατο να μην κάνει και 2η. Είναι στη φύση του, τέλος.

        **Η Ελλάδα ήταν ανέκαθεν μια δύναμη οπορτουνιστική στην περιοχή (δίχως αυτό να σημαίνει πως έπαιρνε πάντα ρίσκα υψηλού κινδύνου ή πως ενεργεί βεβιασμένα). Εδω και 200 έτη (παρά κάτι), το ελλαδικό κράτος αρπάζει κάθε ευκαιρία που αχνοφαίνεται στον ορίζοντα, ακόμα και όταν αυτή η ευκαιρία δεν είναι και τόσο …. ευκαιρία.

      • ΑΧΕΡΩΝ

        @Πάτε καλά
        «Εδω και 200 έτη (παρά κάτι), το ελλαδικό κράτος αρπάζει κάθε ευκαιρία που αχνοφαίνεται στον ορίζοντα, ακόμα και όταν αυτή η ευκαιρία δεν είναι και τόσο …. ευκαιρία.»
        Ἡ στάση του ἑλλαδικού κρατιδίου,εμένα μου θυμίζει κάποιους ανυπόμονους οδηγούς,που όσο το φανάρι είναι κόκκινο,μαρσάρουν και συμπλέκουν,τσουλάνε λίγο μπροστά όσο να μήν βλέπουν το φανάρι,και όταν αυτό δείξει πράσινο,πρέπει να τους κορνάρεις για να ξεκινήσουν.

  2. Kostas Kladianos

    npo δεν εχουμε σταρτιωτικη αδυναμια,πως να παρακαμψουν την Ελλας αφου παιζουμε απο τωρα ρολο συμαντικο σαν χωρα μεσα στα σχεδια αγωγων δυσης και ανατολης,ενας σταθμος LNG μας συμφερει σαν ελλαδα απο την στιγμη που εχουμε σχετικες υποδομες για τα πλοια και ειμαστε στο παιχνιδι,το ισραηλ προτιμα την ελληνικη κρατικη στεθεροτητα παρα το τουρκοκουρδικο ρισκο στα εδαφη της γειτονος για τους αγωγους

    Απάντηση
  3. Προβοκάτωρ

    Ο καταιγισμός που ακριβώς εντοπίζεται και ποιές είναι οι εξελίξεις εν τέλει?
    Αστείο άρθρο από σοβαροφανείς μάλλον ανθρώπους…

    Απάντηση
  4. Theognostos

    Η αδυναμια της Ελλαδος υφισταται απο το γεγονος οτι αδυνατει να επιβαλει δια ροπαλου τα δωδεκα ναυτικα μιλια. Εαν ειχε την δυναμη και παραλληλη σωστη εξωτερικη πολιτικη και βουληση, τοτε και το ενεργειακο θα λυνοταν και το Κυπριακο σε πολυ λιγο χρονο. Και πιο απλα εαν επεφτε κασους μπελι απο μια Ελλαδα Δυνατη….στη Τουρκια οτι εχει εικοσι ημερες να αποσυρει ολα τα στρατευματα απο την Κυπρο και τους εποικους….οπως εκαναν οι ΗΠΑ με τον Σανταμ Χουσειν, εδωσαν διορια να φυγει απο το Κουβειτ. Επισης κασους μπελι με καταριψη τουρκικων αεροσκαφων στο Αιγαιον. Εαν λοιπον η Ελλας ειχε οικονομικη, στρατιωτικη, πολιτικη ΔΥΝΑΜΗ ολα θα λυνοντουσαν βασει δικαιου. Πραγμα το οποιον δεν υπαρχει σημερα στον οργανισμο ηνωμενων εθνων.

    Απάντηση

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: