Η απίστευτη ιστορία του αξιωματικού που δεν έμαθε ποτέ για την παράδοση της Ιαπωνίας και συνέχισε τον πόλεμο μέχρι το 1974.

Το καλοκαίρι του 1945 ολόκληρη η υφήλιος συγκλονίζεται από ένα γεγονός κοσμοϊστορικής σημασίας: την πρώτη και μοναδική χρήση της ατομικής βόμβας. Δύο ιαπωνικές πόλεις, η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, εξαφανίζονται από το χάρτη και η χώρα υπογράφει την άνευ όρων παράδοσή της. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος τελειώνει οριστικά. Η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί αποσβολωμένη τις εξελίξεις, την ώρα που προσπαθεί να ανασυγκροτηθεί από τα συντρίμμια που άφησε πίσω της η τρομερή σύγκρουση.

Κι όμως κάποιοι εξακολουθούν να μάχονται! Σε μια από τις περίεργες αυτές «υποσημειώσεις» σημαντικών γεγονότων, που δεν βρίσκουν θέση στα επίσημα ιστορικά βιβλία, κάποιοι στρατιώτες συνεχίζουν να μάχονται αγνοώντας πλήρως τι είχε συμβεί. Ορισμένοι μάλιστα από αυτούς θα βρεθούν να πολεμούν για ολόκληρες δεκαετίες! Συγκεκριμένα, ένας άντρας έμελε να συνεχίζει να πολεμά για σχεδόν 3 ολόκληρες δεκαετίες. Το όνομά του, Χίρου Ονόντα.

Ας ξεδιπλώσουμε την απίστευτη ιστορία αυτού του άντρα…

Η εκπαίδευση και η αποστολή στις Φιλιππίνες

Η περιπέτεια του Χίρου Ονόντα ξεκίνησε σε ηλικία 20 ετών, όταν και κλήθηκε από τον ιαπωνικό στρατό. Ο 20χρονος εργαζόταν τότε σε μια κινέζικη εμπορική εταιρεία, αλλά δεν το σκέφτηκε στιγμή. Παραιτήθηκε και ξεκίνησε την εκπαίδευσή του στην Ιαπωνία. Επιλέχτηκε μάλιστα να μπει στη Σχολή Νακάνο όπου θα εκπαιδευόταν σαν αξιωματικός πληροφοριών. Εκεί διδάχτηκε μεθόδους συγκέντρωσης πληροφοριών και εξειδικεύτηκε στη διεξαγωγή ανταρτοπόλεμου: πώς θα μπορούσε να βρεθεί πίσω από τις γραμμές του εχθρού και πώς με λίγους στρατιώτες θα έκανε κόλαση τη ζωή των εχθρών της Ιαπωνίας, συλλέγοντας ταυτόχρονα πληροφορίες.

Στις 26η Δεκεμβρίου του 1944, ο Ονόντα εστάλη στη μικρή νήσο Λουμπάγκ των Φιλιππίνων. Οι διαταγές του διοικητή του, ταγματάρχη Γιασίμι Τανιγκούκι, ήταν απλές: «Σου απαγορεύεται απολύτως να πεθάνεις από το δικό σου χέρι. Μπορεί να χρειαστούν 3 χρόνια, μπορεί 5, όμως ό,τι κι αν συμβεί θα επιστρέψουμε για σένα. Μέχρι τότε, εφόσον έχεις έστω κι έναν στρατιώτη, είσαι υποχρεωμένος να συνεχίσεις να ηγείσαι. Μπορεί να πρέπει να ζήσεις με καρύδες. Εάν αυτό συμβεί, ζήσε με καρύδες! Υπό καμία περίπτωση δεν θα δώσεις εθελοντικά τη ζωή σου!»

Ο Ονόντα συναντήθηκε με ομοεθνείς του στρατιώτες στο νησί των Φιλιππίνων, το οποίο όμως λίγο καιρό μετά έπεφτε στα χέρια των εχθρών. Η κατάληψη του νησιού ανάγκασε τους εναπομείναντες Ιάπωνες να χωριστούν σε μικρές ομάδες των 3 ή 4 ατόμων και να «εξαφανιστούν» μέσα στη ζούγκλα! Η περιπέτεια ολόκληρης της ζωής του Ονόντα μόλις άρχιζε και δεν επρόκειτο να τελειώσει εάν δεν περνούσαν σχεδόν τρεις δεκαετίες!

Οι περισσότερες από αυτές τις μικρές ομάδες γρήγορα εξολοθρεύτηκαν από τον εχθρό. Όχι όμως και η ομάδα του Ονόντα. Ο αξιωματικός μαζί με τρεις ακόμη στρατιώτες συνέχισαν τον ανταρτοπόλεμο προκαλώντας προβλήματα στα συμμαχικά στρατεύματα, ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιούσαν με εξαιρετική φειδώ τα αποθέματα τροφής και πυρομαχικών που είχαν. Έτρωγαν μικρή ποσότητα ρυζιού με μπανάνες, καρύδες και άλλα φρούτα που έβρισκαν από τη ζούγκλα, ενώ ορισμένες φορές πραγματοποιήσουν εφόδους σε φάρμες για να κλέψουν ό,τι μπορούσαν.

japan_onoda

«Ο πόλεμος έληξε, κατεβείτε από τα βουνά»

Φτάνουμε έτσι στον Οκτώβριο του 1945. Μια άλλη ομάδα ιαπώνων στρατιωτών, κατά την επίθεση σε φάρμα, βρήκε ένα φυλλάδιο από τους ντόπιους χωρικούς που έγραφε: «Ο πόλεμος έληξε στις 15 Αυγούστου. Κατεβείτε από τα βουνά!»

Οι εναπομείναντες θύλακες θορυβήθηκαν με το φυλλάδιο, αλλά μετά από συζήτηση, αποφάσισαν ότι επρόκειτο για προπαγάνδα των Συμμάχων που στόχο είχε να τους πείσει να παραδοθούν. Θεωρούσαν ότι δεν υπήρχε περίπτωση η Ιαπωνία να έχανε τόσο γρήγορα τον πόλεμο, δεδομένης της εποχής που έφτασαν οι ίδιοι στις Φιλιππίνες. Και πριν τους κατηγορήσουμε για το λάθος τους, ας λάβουμε υπόψη ότι δεν γνώριζαν για το καταστροφικότερο όπλο που είδε ποτέ η ανθρωπότητα, την ατομική βόμβα! Επιπλέον, ένας θύλακας είχε δεχτεί πριν λίγες ημέρες εχθρικά πυρά, κάτι που θεώρησαν απίθανο να συμβεί εάν ο πόλεμος είχε πράγματι τελειώσει.

Μέχρι το τέλος του ίδιου έτους, οι ντόπιοι χωρικοί προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις συνεχείς επιδρομές των Ιαπώνων, απαίτησαν βοήθεια. Ένα Boeing B-17 έριξε σε όλη τη ζούγκλα φυλλάδια με την εντολή παράδοσης από τον ίδιο τον στρατηγό Γιαμασίτα. Οι αντάρτες εξέτασαν και πάλι στα φυλλάδια, αλλά τα απέρριψαν ως μια ακόμη προσπάθεια των Συμμάχων να τους ξεγελάσουν για να παραδοθούν.

Ακολούθησε μια ακόμη προσπάθεια με ρίψεις φυλλαδίων που αυτή τη φορά συνοδεύονταν από ιαπωνικές εφημερίδες, φωτογραφίες και επιστολές από τις οικογένειες των στρατιωτών. Επιπλέον, ιάπωνες εκπρόσωποι έφτασαν στη ζούγκλα με μεγάφωνα και ζητούσαν από τους στρατιώτες να παραδοθούν. Εκείνοι για άλλη μια φορά δεν πείστηκαν, θεωρώντας πως πρόκειται για μια καλοστημένη πλεκτάνη των συμμαχικών στρατευμάτων.

Τα χρόνια πέρασαν και οι τέσσερις στρατιώτες παρέμεναν στη ζούγκλα, προξενώντας πλήγματα στα εχθρικά στρατεύματα και συλλέγοντας κάθε δυνατή πληροφορία. Παρότι έβλεπαν όλο και περισσότερους ανθρώπους ντυμένους με πολιτικά ρούχα, οι ατρόμητοι στρατιώτες ερμήνευαν το γεγονός ως μια προσπάθεια των Συμμάχων να τους κάνουν να χαλαρώσουν, καλλιεργώντας ένα ψεύτικο αίσθημα εμπιστοσύνης. Το γεγονός μάλιστα ότι όποτε έβαλαν εναντίον αυτών που θεωρούσαν ψευτο-πολίτες, ακολουθούσε αποστολή ιχνηλατών, δεν βοηθούσε τα πράγματα.

Η μοναξιά άρχισε να παίζει «παιχνίδια» με το μυαλό των ανταρτών

Τα χρόνια πέρασαν και η μοναξιά άρχισε να επηρεάζει τη συμπεριφορά των στρατιωτών. Θεωρούσαν πλέον κάθε άνθρωπο που αντίκριζαν εχθρό, και το ίδιο και τους Ιάπωνες που σποραδικά πήγαιναν μήπως και καταφέρουν να πείσουν τους αντάρτες να επιστρέψουν στη χώρα τους. Στο μυαλό τους, οι ομοεθνείς τους αυτοί ήταν «φυλακισμένοι» που ο εχθρός τούς εξανάγκαζε να προσπαθήσουν να τους δελεάσουν ώστε να βγουν από την ασφάλεια της ζούγκλας.

Οι πρώτες απώλειες από την ομάδα του Ονόντα

Μετά από 5 ολόκληρα χρόνια παραμονής στη ζούγκλα, ένας στρατιώτης από την ομάδα του Ονόντα αποφάσισε να παραδοθεί, δίχως να ενημερώσει τους άλλους τρεις συμπολεμιστές του. Το 1949, ο άντρας κατάφερε να χαθεί από τους συντρόφους του και μετά από 6 μήνες περιπλάνησης στη ζούγκλα παραδόθηκε σε αυτούς που θεωρούσε συμμαχικά στρατεύματα. Το γεγονός ενέτεινε την ανησυχία του Ονόντα. Κρύφτηκε βαθύτερα μέσα στη ζούγκλα και περιόρισε τις «αποστολές», καθώς η «εξαφάνιση» του στρατιώτη, του δημιουργούσε φόβους για την ασφάλειά τους. Αλλά 5 χρόνια έπρεπε να περάσουν μέχρι να συμβεί κάποιο νέο αξιοσημείωτο περιστατικό κι αυτό ήταν ο θάνατος ενός ακόμη στρατιώτη του Ονόντα ο οποίος χτυπήθηκε σε μια ανταλλαγή πυρών σε μια παραλία. Έμεναν μόνο δύο, ο Ονόντα και ο Κοζούκα.

Για 17 μήνες, οι δύο τους ζούσαν στην ζούγκλα, συνέλεγαν πληροφορίες και επιτίθονταν στα «εχθρικά στρατεύματα» όταν μπορούσαν να το ρισκάρουν. Ήταν ακόμη απολύτως πεπεισμένοι ότι κάποια στιγμή η Ιαπωνία θα πραγματοποιούσε απόβαση και με την καθοδήγηση τους στις τακτικές του ανταρτοπολέμου, αλλά και με τις πληροφορίες που είχαν συλλέξει, η χώρα τους θα ανακαταλάμβανε το νησί.

Ο Ονόντα μένει πλέον μόνος του

Φτάνουμε στον Οκτώβριο του 1972. Μετά από 27 συναπτά έτη ζωής σαν αντάρτες, ο Κοζούκα σκοτώνεται ύστερα από συμπλοκή με την αστυνομία των Φιλιππίνων. Οι Ιάπωνες θεωρούσαν εδώ και χρόνια ότι ήταν νεκρός, καθώς αδυνατούσαν να πιστέψουν ότι ένας άνθρωπος θα μπορούσε να επιβιώσει για τόσο καιρό στη ζούγκλα. Βλέποντας όμως τη σορό του στρατιώτη, άρχισαν να σκέφτονται ότι ίσως ο Ονόντα ήταν ζωντανός, παρότι είχε καιρό πριν ανακηρυχθεί επίσημα νεκρός.

Έστειλαν μια αποστολής έρευνας να εντοπίσει τον Ονόντα στη ζούγκλα. Η εμπειρία 27 ετών στο καμουφλάρισμα που είχε όμως αποκτήσει ο Ιάπωνας ήταν άκρως αποτελεσματική. Το εγχείρημα είχε για άλλη μια φορά αποτύχει και ο άντρας, μόνος του πλέον, συνέχιζε την αποστολή του!

Ο φοιτητής που ήταν αποφασισμένος να βρει «τον Ονόντα, ένα πάντα και το Γέτι»

Το 1974, ένας φοιτητής, ο Νάριο Σουζούκι που είχε αποφάσισε να γυρίσει τον κόσμο, αναζητώντας «τον Ονόντα, ένα πάντα και το Γέτι», όπως έλεγε ο ίδιος, έφτασε στο νησί των Φιλιππίνων και εξερεύνησε τη ζούγκλα, αναζητώντας τα ίχνη του περήφανου αξιωματικού! Από ένα καπρίτσιο της τύχης, ο νεαρός φοιτητής κατόρθωσε να πετύχει εκεί που τόσοι άλλοι είχαν αποτύχει. Εντόπισε την περιοχή που κατοικούσε και βρήκε τον ίδιο τον Ονόντα.

Στόχος του φοιτητή πλέον, ήταν να πείσει το γερο-στρατιώτη να επιστρέψει στην Ιαπωνία. Αναμενόμενα, ο Ονόντα αρνήθηκε. Ο ανώτερός του, τού είχε πει ότι θα επέστρεφε ο ίδιος να τον πάρει. Ούτε θα παραδινόταν, ούτε θα πίστευε ότι ο πόλεμος τελείωσε εάν δεν το άκουγε από τον διοικητή του. Ο Σουζούκι υποχρεώθηκε να επιστρέψει στην Ιαπωνία. Δεν το είχε βάλει όμως κάτω. Κατόρθωσε να εντοπίσει τον ταγματάρχη Γιασίμι Τανιγκούκι, ο οποίος είχε πλέον αποστρατευθεί και εργαζόταν σε ένα βιβλιοπωλείο. Ο Τανιγκούκι πήγε στο νησί Λουμπάγκ και βρήκε τον Ονόντα.

Η επίσημη παράδοση στον πρόεδρο των Φιλιππίνων

Στις 10 Μαρτίου του 1974, ο κατα-ταλαιπωρημένος αξιωματικός φορώντας την επίσημη στολή του (που με κάποιο τρόπο είχε κατορθώσει να διατηρήσει άθικτη) βγήκε από το δάσος και παρέδωσε το ξίφος του στον ίδιο τον δικτάτορα, πρόεδρο των Φιλιππίνων, Φερντινάντ Μάρκος. Η αποστολή του Ονόντα, 29 χρόνια μετά, είχε πλέον ολοκληρωθεί!

Ο Μάρκος αν και εξαιρετικά μισητός στις Φιλιππίνες, συγχώρεσε τον Ονόντα για τα εγκλήματα που είχε διαπράξει, με το σκεπτικό ότι ο Ιάπωνας πίστευε πως ο πόλεμος συνεχιζόταν. Δεν ήταν άλλωστε και λίγα τα «κατορθώματά» του, καθώς μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, ο Ονόντα είχε σκοτώσει 30 Φιλιππινέζους, είχε τραυματίσει πάνω από 100, ενώ είχε καταστρέψει πλήθος καλλιεργειών!

Επιστροφή στην Ιαπωνία με τιμές ήρωα

Ο Ονόντα επέστρεψε στην Ιαπωνία όπου έγινε δεκτός με τιμές ήρωα. Στο Τόκιο τον υποδέχθηκαν οι υπέργηροι γονείς του, κυβερνητικοί παράγοντες, δημοσιογράφοι και χιλιάδες άνθρωποι. Η κυβέρνηση τού προσέφερε μισθούς 30 ετών, ωστόσο ο ίδιος φάνηκε να μην μπορεί να προσαρμοστεί στη ζωή της μοντέρνας πλέον χώρας. Πολλά είχαν αλλάξει τα χρόνια που ο ίδιος πέρασε μέσα στη ζούγκλα. Οι νέες αξίες που είχαν κυριαρχήσει, ερχόντουσαν σε αντίθεση με το παραδοσιακό ιαπωνικό πνεύμα και του προκαλούσαν δυσφορία.

Έτσι, τον Απρίλιο του ’75 εγκατέλειψε την Ιαπωνία με προορισμό τη Βραζιλία, όπου ασχολήθηκε με την εκτροφή βοοειδών. Ωστόσο, επέστρεψε ξανά στην πατρίδα του αφότου διάβασε για ένα περιστατικό με ένα νεαρό Ιάπωνα που δολοφόνησε τους γονείς του. Το 1984, ίδρυσε μια εκπαιδευτική κατασκήνωση για νέους στην Ιαπωνία.

Το Μάιο του 1996 επέστρεψε μάλιστα στο νησί των Φιλιππίνων όπου είχε ζήσει για 3 δεκαετίες, όπου και δώρισε 10.000 δολάρια σε τοπικά σχολεία. Ωστόσο, όπως ήταν μάλλον αναμενόμενο, η κίνησή του αυτή δεν βοήθησε να αλλάξει η άποψη των ντόπιων. Άλλωστε στην αυτοβιογραφία του με τίτλο «Δεν παραδίνομαι. Τα 30 χρόνια πολέμου μου», απουσίαζαν οι αναφορές στις δολοφονίες ντόπιων που είχε διαπράξει, κάτι που φρόντισαν τα ιαπωνικά -κι όχι μόνο- ΜΜΕ να επισημάνουν.

«Δεν θεωρώ αυτά τα 30 χρόνια ότι τα έχασα. Χωρίς αυτήν την εμπειρία, θα ήμουν άλλος άνθρωπος και η ζωή μου δεν θα ήταν όπως είναι σήμερα», είχε πει μιλώντας στο Associated Press, το 1995.

Ο Ονόντα πέθανε στις 16 Ιανουαρίου του 2014, σε ηλικία 91 ετών.


Ο σύγχρονος Δον Κιχώτης

Τι ήταν τελικά ο Οντόντα; Ένα ζωντανό υπόδειγμα ηρωισμού, θάρρους και πίστης στην πατρίδα ή απλός ένας ανόητος που δολοφονούσε αθώους; Εάν ο πόλεμος συνεχιζόταν, οι αντιμαχόμενοι είναι σίγουρο ότι θα αναγνώριζαν στο πρόσωπο του Ονόντα έναν αξιοσέβαστο στρατιώτη που παρέμεινε πιστός μέχρι τέλους. Ωστόσο όταν βγήκε από τη ζούγκλα, ο κόσμος δεν ήταν ο ίδιος, άρα μάλλον πολεμούσε σαν ένας σύγχρονος Δον Κιχώτης. Κι όμως, όπως συμβαίνει και με τον ήρωα του Θερβάντες ακόμη κι αν εκ πρώτης τα καμώματά του προκαλούν γέλιο, κατά βάθος χαίρει σεβασμού. Είναι ταυτόχρονα ήρωας και αντιήρωας, είναι αυτός που θα κάνει ό,τι φαντάζει τρελό και ποτέ δεν θα παραδοθεί ή θα υποχωρήσει.

Πηγή: newsbeast.gr

9 Σχόλια

  1. npo

    «… Επιλέχτηκε μάλιστα να μπει στη Σχολή Νακάνο όπου θα εκπαιδευόταν σαν αξιωματικός πληροφοριών. Εκεί διδάχτηκε μεθόδους συγκέντρωσης πληροφοριών …»

    Και για 30 χρόνια του διέφυγε η βασική πληροφορία, πως ο πόλεμος τελείωσε!! Γιατί δεν μου κάνει εντύπωση που χάσανε οι Ιάπωνες τον πόλεμο?

    Απάντηση
    • Hiroo Onoda

      Ακριβώς,επειδή είχε λάβει ειδική εκπαίδευση,πάνω στην προπαγάνδα,για αυτό και δεν πίστεψε οτι ο πόλεμος τελείωσε.

      Ο μέσος σύγχρονος καραβανάς δεν μπορεί να επιβιώσει ούτε 1 βδομάδα μόνος του. Όλοι περιμένουν φαγητό από τον ανεφοδιασμό. Οπότε μην λες ανοησίες. Mε τέτοιους στρατιώτες η Ιαπωνία ΔΕΝ θα έχανε κανέναν πόλεμο. Το ποιοτικό χάσμα του πολεμιστή των μεν και των δε,ΔΕΝ συγκρίνεται.

      Δεν μιλάμε για σύγχρονους ανθρώπους. Μιλάμε για ορκισμένους σαμουράι. Για ανθρώπους που οδηγούσαν υποβρύχια-τορπίλες πάνω σε αντιτορπιλικά κι έριχναν τα αεροπλάνα τους πάνω στα εχθρικά πλοία. Για γιούς του ανέμου (= ΚΑΜΙΚΑΖΕ )

      Ένας τέτοιος στρατός,με αυτή την αίσθηση του καθήκοντος και αυτοθυσίας ΔΕΝ χάνει ΠΟΤΕ.

      https://en.wikipedia.org/wiki/Kaiten

      Απλά έκατσε στην άλλη πλευρά η ατομική βόμβα και τα υπόλοιπα είναι γνωστά.

      Απάντηση
      • xm8

        Όχι μόνο έχασαν πανηγυρικά, αλλά έγιναν τα καλύτερα γιουσουφάκια των Αμερικανών. Επειδή «απλά έκατσε». Εσύ πάντως ακόμα να βγεις απ’ τη ζούγκλα του Ονόντα.

      • npo

        Χαζό χιούμορ έκανα.

        Πάντως θα έχαναν και χωρίς την ύπαρξη της ατομικής βόμβας, καθαρά λόγω έλλειψης πόρων.

        Όσον αφορά τον συγκεκριμένο, έ, όσο και πιστός και καλός στρατιώτης να είσαι, μετά τα πέντε χρόνια (και αφού απο την ζούγκλα δεν προσφέρεις και κανα σπουδαίο έργο) μετά τα .. – ας πω πέντε χρόνια – οφείλεις να ρισκάρεις λίγο για να διακριβώσεις μπας και ο πόλεμος όντως τελείωσε..

      • manolis

        Οι Ιαπωνες ειχαν ηδη χασει τον πολεμο πολυ πριν τις ατομικες βομβες , οπως και ο Χιτλερ μετα τη D-Day. Απλως οι αμερικανοι δεν ηθελαν να χασουν μερικες χιλιαδες ακομη στρατιωτες τους στην αποβαση στην Ιαπωνια, ωστε να το συνειδητοποιησουν οι ξεροκεφαλοι στρατοκρατες. Ακομα και οι Λακεδαιμονιοι, καποιες φορες καταλαβαν την ηττα ττους και παραδοθηκαν εγκαιρως.

  2. X

    Eίναι φως φανάρι ότι ο άνθρωπος είχε πάθει ζημιά στο μυαλό. Όσο εκπαιδευμένος να ήταν στην προπαγάνδα δεν έστεκε να ήταν σε μία ζούγκλα για 30 χρόνια και να πίστευε ότι ο πόλεμος δεν είχε τελειώσει. Είναι δυνατόν λογικός άνθρωπος να πιστεύει πως συνεχίζεται ο πόλεμος για τόσα χρόνια όταν δεν ακούει ούτε καν πυροβολισμούς ??

    Ότι οι Ιάπωνες με τέτοιους στρατιώτες δεν θα έχαναν τον πόλεμο. Όταν πέρα την ατομική βόμβα οι Αμερικάνοι είχαν κάνει ένα βομβαρδισμό στο Τόκιο που σκοτώθηκαν 200.000 άνθρωποι σε ένα βράδυ έτσι τον χάνεις τον πόλεμο ότι στρατιώτες να έχεις. Οι Αμερικάνοι ήταν υπερδύναμη. Είχαν τεράστιες δυνατότητες παραγωγής, τεράστιο ανθρώπινο δυναμικό, 3 χρόνια πριν την ατομική βόμβα είχαν βυθίσει 4 αεροπλανοφόρα των Ιαπώνων σε μόνο μία μάχη, (Μιντγουει), τους τσάκισαν μετά και στο Γκουανταλκανάλ κ.α. Οι Ιάπωνες στο τέλος το έριξαν στις επιθέσεις καμικάζι γιατί δεν τους έπερνε να αντισταθούν με κάτι άλλο. Κάτι Γιαμάτο, κάτι αεροπλανοφόρα, θωρηκτά, καταδρομικά κ.α είχαν καταλήξει στον πάτο του Ειρηνικού.

    Απάντηση
  3. ΑΧΕΡΩΝ

    Ἡ υπόθεση του Χιρόο Ονόντα μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση,και γενικώς με απασχόλησε ὡς ερέθισμα.
    Ασχέτως της διάρκειας του αγώνος του Ονόντα,που είναι προφανώς μοναδική,έχω να κάνω μία υποθετική ερώτηση αφελούς:
    Έστω ότι βρισκόμαστε ὡς Ἕλληνες στην Μικρά Ασία,Αύγουστο του 1922.
    Σε μία δυσμενή εξέλιξη,αποσταθεροποιείται εντός τριημέρου το μέτωπο,και επικρατεί σύγχυση και αμηχανία ακόμη και σε ανώτερες διοικήσεις.
    Τί είναι σωφρονέστερο,να πετάξουμε τα όπλα μας και να πάμε να μας σφάξουν στο επόμενο τουρκοχώρι,όπως έπαθε το 32ο ΣΠ,ἤ να συνεχίσουμε τον αγώνα έστω και ὡς αποκομμένοι,για όσο εχουμε πυρομαχικά τουλάχιστον,με την ελπίδα να ανασυγκροτηθούμε συναντώντας συντεταγμένους σχηματισμούς,ἤ να φτάσουμε κάποτε στις φίλιες γραμμές/σύνορα,όπως έκανε ἡ Ανεξάρτητος Μεραρχία;
    Προθυμία παραιτήσεως από τον αγώνα,ἤ προθυμία συνεχίσεως του;

    Απάντηση
    • npo

      μέτρον άριστον αγαπητέ Αχέροντα.

      Οι αρχαίοι το είπαν για ένα απλό λόγο. Γιατί το έβλεπαν πως δεν τα πήγαιναν καλά με το μέτρο. Και εμείς? Εμείς συνεχίζουμε ως σήμερα να το λέμε χωρίς να το κάνουμε, ως άξιοι συνεχιστές. :p

      Απάντηση
      • ΑΧΕΡΩΝ

        npo,μήπως εννοείς να ισχύουν και στον πόλεμο οἱ ώρες γραφείου;

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Αρέσει σε %d bloggers: