Γραφεί ο Ευστάθιος Βασιλείου

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 η κατασκευάστρια του Apache McDonnell Douglas πρότεινε με υπόμνημά της στο Σώμα Πεζοναυτών και το Ναυτικό την έκδοση ενός ελικοπτέρου Apache προσαρμοσμένου στις ανάγκες και αποστολές από ελικοπτεροφόρα και καταστρώματα πλοίων.

Στόχος προφανώς ήταν να «χτυπήσει» το μονοπώλιο που η Bell απολάμβανε στις προμήθειες ελικοπτέρων από τον πόλεμο στο Βιετνάμ και που η McDD είχε κατορθώσει να «σπάσει» με την επιλογή του Apache στο διαγωνισμό επιθετικού ελικοπτέρου του Στρατού. Η ιδέα ενός «Sea Apache» προήλθε από τη θέση ότι με την αναβάθμιση του AH-1W Sea Cobra με νέο τετράφυλλο στροφείο, ο «γερόλυκος» με τα φαρμακερό όνομα είχε πλέον φτάσει στα όρια της ανάπτυξής του και το Σώμα Πεζοναυτών όφειλε να σκεφτεί την επόμενη μέρα.

Το νέο σχέδιο ονομάστηκε «Gray Thunder» και προοριζόταν να προσφέρει εναέρια υποστήριξη με ισχυρά πυρά σε τμήματα αμφιβίων επιχειρήσεων και ειδικών δυνάμεων επιχειρώντας από τα ελικοπτεροφόρα αλλά και να καλύψει αποστολές της νέας εποχής όπως συνοδεία πετρελαιοφόρων, προστασία πλατφορμών πετρελαίου, αντιμετώπιση ελαφρών σκαφών και περιορισμένη εναέρια κάλυψη επιχειρώντας από καταστρώματα εμπορικών πλοίων και φρεγατών.

Τρεις εξελικτικές εκδόσεις προσφέρθηκαν βασισμένες στο AH-64 του Στρατού:

Πρώτη πρόταση.

Πρώτη πρόταση.

1. Η πρώτη έκδοση διατηρούσε πολλά κοινά με το στρατιωτικό ελικόπτερο. Η άτρακτος παρέμενε αμετάβλητη αν και είχε ενισχυθεί η αντιδιαβρωτική προστασία για να επιχειρεί από το κατάστρωμα πλοίων, το ουραίο τμήμα αναδιπλωνόταν όπως και τα πτερύγια του στροφείου για πάκτωση και μεταφορά σε υπόστεγα πολεμικών πλοίων. Οι φορείς ανάρτησης οπλισμού είχαν ενισχυθεί για να φέρουν ισχυρότερα όπλα (Harpoon, Penguin, Sidewider), ενώ ένα ραντάρ έρευνας είχε τοποθετηθεί στην κορυφή του κυρίως στροφείου (όπου και σήμερα το ραντάρ Longbow). To σχέδιο παρείχε μικρό τεχνολογικό ρίσκο και πολλαπλότητα αποστολών αλλά παρουσίαζε το πρόβλημα της μικρής βάσης που το έκανε ασταθές σε απο-προσνηώσεις με ισχυρό αέρα και επιρρεπές σε ανατροπές.

Δεύτερη πρόταση

Δεύτερη πρόταση

2. Η δεύτερη έκδοση επέφερε πολλές μετατροπές. Θέλοντας να αυξήσει την ευστάθεια του ελικοπτέρου στο κατάστρωμα, μετακίνησε τα δύο πρόσθια σκέλη τροχών από τη βάση της ατράκτου στα άκρα των δύο πτερύγων. Το σύστημα παρέμενε αναδιπλούμενο κατά 90 μοίρες με τα σκέλη να ανασύρονται σε δύο ευμεγέθη ατρακτίδια και τους τροχούς να παραμένουν εκτός, σχεδόν όπως στο αεροσκάφος AV-8 Harrier II. Η μετατροπή αυτή αύξησε τον χώρο κάτω από την άτρακτο. Επιπλέον, οι σχεδιαστές αφαίρεσαν το πυροβόλο Μ-230 με τις αποθήκες πυρομαχικών του και τα ηλεκτρο-οπτικά σκοπευτικά TADS/PNVS τοποθετώντας στη θέση τους ένα ισχυρό ραντάρ έρευνας. Το ραντάρ έρευνας αφαιρέθηκε από το στροφείο γιατί επηρέαζε την πτητική ευστάθεια του ελικοπτέρου. Επιπλέον καύσιμα τοποθετήθηκαν στην κοιλιακή χώρα του ελικοπτέρου και περισσότερα ηλεκτρονικά συστήματα χώρεσαν στη «ράχη» ανάμεσα στους κινητήρες. Πύραυλοι Sidewinder μπορούσαν να τοποθετηθούν στα ακροπτερύγια του ελικοπτέρου αλλά και εξωτερικά στην «κοιλιά» πάνω σε ράγες εκτόξευσης. Με ικανότητα μεταφοράς 4 AIM-9L το ελικόπτερο μπορούσε να παράξει περιορισμένη αντιαεροπορική προστασία σε μικρά πλοία και πλατφόρμες.

Τρίτη πρόταση.

Τρίτη πρόταση.

3. Η τρίτη πρόταση αποτελούσε εξέλιξη της δεύτερης με βράχυνση των πλαϊνών χώρων και επέκταση της ατράκτου εμπρός για να φέρει το ραντάρ APG-65 Sea Search που τοποθετείτο τότε στα F/A-18 Hornet. Με αυτό το ελικόπτερο είχε ικανότητα εναλλαγής σε αποστολές αέρος-αέρος και αέρος-εδάφους. Οι φορείς ανάρτησης είχαν ενισχυθεί αλλά πλέον μειώθηκαν σε δύο (συν διπλή ανάρτηση AIM-9 στα ακροπτερύγια) και τοποθετήθηκε σωλήνας ανεφοδιασμού εν πτήσει. Ακόμα προβλέφθηκε η τοποθέτηση του καναδικού συστήματος Beartrap που αγκίστρωνε το ελικόπτερο στο κατάστρωμα σε καταστάσεις ισχυρού ανέμου και θαλασσοταραχής.

Περαιτέρω εφαρμογές ήταν οι απαιτήσεις του USMC για χρήση τετράδας πυραύλων Hellfire αλλά και τους παλιότερους TOW, ρουκέτες των 70 και 127 mm, πυραύλους Harpoon, Stinger, Sidewinder, Sidearm, AMRAAM και Penguin. Το Sea Apache/Gray Thunder θα αναλάμβανε αποστολές εναέριας συνοδείας αμφιβίων σκαφών, πλήγματα εναντίον μεγάλων πλοίων επιφανείας, Combat Air Patrol (CAP) με έως και έξι Sidewinders, εμπλοκή εχθρικών πλοίων Πέραν του Ορίζοντος (OTH), εναέρια υποστήριξη σε ομάδες SEAL , παρακολούθηση εκ του μακρόθεν και παράκτια περιπολία μακράς ακτίνας.

Τελικά, τα σχέδια του ναυτικού Apache παρέμειναν στα χαρτιά αφού το Κογκρέσο σταμάτησε κάθε ιδέα χρηματοδότησης. Έτσι, η πρόβλεψη ότι το AH-1W θα ήταν η τελευταία έκδοση του Cobra βγήκε λάθος και το Apache δεν αντικατέστησε ποτέ ούτε το Cobra ούτε το Harrier σε ναυτική υπηρεσία.

3 Σχόλια

  1. mcair

    το απατσι σχεδιαστηκε νε γνωμονα την επιβιωσιμοτητα να αντεχει υποτιθεται παντου σε πληγματα 12.7 μμ, ηταν ακριβο και εξεζητημενο ,κατι παιζει με την εμβελεια και την ταχυτητα, στην επιχηρηση red wings το chinook με τους seals που καταριφθηκε ηταν πιο γρηγορο απο τα συνοδα apache που εμειναν πισω

    Απάντηση
  2. mcair

    ολα απο εδω ξεκινησαν
    Hughes OH-6, Quiet One and Model 77 (AAH) – Early 70’s Promo Video

    Hughes Helicopters YAH-64A Apache

    Απάντηση

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Αρέσει σε %d bloggers: