Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκόσμιου Πόλεμου (Β’ΠΠ) μια μεγάλη κούρσα εξοπλισμού ήταν σε εξέλιξη μεταξύ όλων των μεγάλων παιχτών για την παραγωγή ενός σουπερ-βαρύ άρματος μάχης. Την εποχή εκείνη υπήρχε η εικασία ότι οι Ιάπωνες δεν είχαν βλέψεις προς την κατασκευή ενός τέτοιου οχήματος, όμως πρόσφατα αποκαλύφθηκαν έγγραφα που απορρίπτουν αυτούς του ισχυρισμούς.

Τον Αύγουστο του 1939, ο Σοβιετικός Κόκκινος Στρατός και οι Ιάπωνες πολέμησαν σε μια μεγάλη αρματομαχία, στην Μάχη του Χαλχίν Γκολ, στα μογγολικά σύνορα. Η μάχη αυτή ήταν μια ολοκληρωτική ήττα για τους Ιάπωνες, όμως τους δίδαξε δύο σημαντικά πράγματα. Το πρώτο ήταν ότι η Ιαπωνία έπρεπε να αποφύγει τον πόλεμο με την Ρωσία και έτσι έστρεψαν τα μάτια τους προς αυτόν που πίστευαν ότι είναι ο πιο αδύναμος αντίπαλος, την Αμερική. Η δεύτερη διαπίστωση ήταν ότι τα υφιστάμενα ιαπωνικά άρματα μάχης, το ελαφρύ “Type 95 Ha-Go” και το μεσαίου βάρους “Type 97 Chi-Ha”, ήταν ανεπαρκή για να αντιμετωπίσουν οποιασδήποτε συμμαχική δύναμη. Τα επόμενα χρόνια ένας Συνταγματάρχης του υπουργείου Στρατού της Ιαπωνίας, ο Χίντεο Ιγακούρο. Διέταξε την Μεραρχία Μηχανικού του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Στρατού να εξελίξει ένα σούπερ-βαρύ άρμα μάχης. Οι βασικοί παράμετροι σχεδιασμού που εκδόθηκαν από τον Συνταγματάρχη ήταν ότι έπρεπε να είναι δύο φόρες βαρύτερο από το “Type 95”, ή περίπου 26 τόνους.

Οι μηχανικοί ξεκίνησαν τις εργασίες και έως τα τέλη του ίδιου έτους κατασκεύασαν ένα πρωτότυπο. Το άρμα ζύγιζε 100 τόνους, χρειάζονταν έντεκα άνδρες για να λειτουργήσει και διέθετε πανίσχυρο οπλοστάσιο. Για κυρίως οπλισμό είχε ένα πυροβόλο 105 χιλιοστών, το όχημα μπορούσε να μεταφέρει περισσότερα από εκατό βλήματα για το πυροβόλο του. Διέθετε επίσης ένα πυροβόλο των 75 χιλ. και ένα ελαφρύ πολυβόλο των 7,7 χιλ. Το μπροστινό τμήμα του άρματος ήταν προστατευόμενο απο ατσάλινη θωράκιση των 75 χιλ. χωρίς να περιλαμβάνει την δεύτερη πλάκα των 75 χιλ. που μπορούσε να τοποθετηθεί για την παροχή επιπρόσθετης προστασίας. Οι πλευρές και το πίσω μέρος του άρματος ήταν κατασκευασμένα απο ατσάλινες πλάκες των 35 χιλ. με μια ακόμη διαθέσιμη πλάκα 35 χιλ. για επιπρόσθετη προστασία.

Οι Ιάπωνες πηγαίνοντας αντίθετα στην συμβατική γνώση εξόπλισαν το άρμα με πολλαπλούς πύργους. Οι Βρετανοί και Σοβιετικοί, έχοντας εμπειρία στους περιορισμούς των πολλαπλών πύργων, είχαν απαλλαχθεί από αυτή την σχεδίαση για τα άρματα τους για χάρη του μονού πύργου, όμως οι Ιάπωνες φάνηκαν να ευνοούνται από την προσέγγιση των πολλαπλών πύργων και διατήρησαν αυτή τη σχεδίαση στα σούπερ-βαριά άρματα μάχης.

Κατά τη διάρκεια των δοκιμών πεδίου το 100 τόνων άρμα μάχης αποδείχθηκε μια οικτρή αποτυχία, καθώς η ανάπτυξη του οχήματος ήταν αδύναμη, το άρμα όταν οδηγήθηκε έξω το τσιμεντένιο πλατό βούλιαξε ένα μέτρο μέσα στο έδαφος. Το έδαφος στην περιοχή δοκιμής ήταν βρεγμένο και μάλλον μαλακό, ο παραμικρός βαθμός κύλισης του άρματος το βύθιζε ακόμα περισσότερο μέσα στο έδαφος, και οι εδαφικοί τροχοί βγήκαν από την ερπύστρια.

japan_tank

Σχέδια και ημερολόγια εργασιών ενός φανταστικού σούπερ-βαρύ άρματος των 150 τόνων που παραγγέλθηκε από τον Ιαπωνικό Αυτοκρατορικό Στρατό κατά τον Β’ΠΠ.

Όταν το άρμα οδηγήθηκε στο τσιμεντόδρομο, αποκολλήθηκαν κομμάτια των ερπυστριών και οι εδαφικοί αποκολλήθηκαν και πάλι από την ερπύστρια προκαλώντας την καταστροφή του τσιμέντου. Το βάρος του οχήματος ήταν απλά πάρα πολύ μεγάλο για την ανάρτηση του, η κίνηση σε ανώμαλο έδαφος, τον προβλεπόμενο χώρο του άρματος μάχης, ήταν αδύνατη. Ένα κάλυμμα σκέπασε το όχημα, τα σχέδια καταστράφηκαν, το πρωτότυπο εγκαταλείφθηκε και αργότερα στάλθηκε στο διαλυτήριο.

Αργότερα οι Ιάπωνες για ακόμη μια φορά ξεκίνησαν την εξέλιξη ενός σούπερ-βαρυ άρματος. Μελέτησαν το γερμανικό άρμα, “Maus”, και εμπνεύστηκαν από το εν λόγω όχημα. Το 1944 ο Αυτοκρατορικός Στρατός προσέγγισε τη βαριά βιομηχανία Μιτσουμπίσι για να ξεκινήσει τις εργασίες πάνω στο ιαπωνικό αντίγραφο. Το άρμα ονομάστηκε “O-I” που σήμαινε “Το μεγάλο”.

Καλλιτεχνική απεικόνιση του άρματος "O-I"

Καλλιτεχνική απεικόνιση του άρματος «O-I»

Το νέο άρμα σχεδιάστηκε με μήκος 10 μέτρα, πλάτος 4,2 μέτρα και ύψος 4 μέτρα. Είχε έναν κεντρικό πύργο που διέθετε ένα πυροβόλο των 105 χιλ, προσαρμοσμένο από ένα ιαπωνικό πυροβόλο πεδίου, με αρκετούς δευτερεύοντες πύργους για όπλα μικρότερου διαμετρήματος. Ο κεντρικός πύργος και το μετωπικό τμήμα ήταν εξοπλισμένοι με θωράκιση πάχους 200 χιλ. και με 150 χιλ. θωράκιση στο πίσω μέρος. Οι πλευρές διέθεταν την ελαφρύτερη θωράκιση των 110 χιλ. Το όχημα ήταν κιβωτιοειδές και διέθετε δύο πετρελαιοκινητήρες V-12 τοποθετημένους στο πίσω μέρος του οχήματος. Θα ζύγιζε περίπου 120 τόνους και θα κινούταν πάνω στις νέας σχεδίασης 750 χιλ. ερπύστριες που καθοδηγούνταν από οχτώ εδαφικούς τροχούς.

Οι απόψεις διίστανται σχετικά με την αποτελεσματικότητα του εν λόγω άρματος αλλά η γενική παραδοχή είναι ότι στα πεδία μάχης του Β’ ΠΠ θα είχε γίνει ένας παροιμιώδης εύκολος στόχος.
Θα μπορούσε να είχε συρθεί στο πεδίο και, χωρίς την προστασία των ελαφρύτερων αρμάτων ή του πεζικού, θα είχε κατακυριευτεί από τον εχθρό ή ανατιναχθεί από τα επιθετικά αεροσκάφη.
Η εξέλιξη αυτού του άρματος εγκαταλείφθηκε το 1945 πριν καν ολοκληρωθεί η σχεδίαση του.

Βίντεο – παρουσίαση των ιαπωνικών αρμάτων μάχης από το 1925 έως το 1945.

Απόδοση/Μετάφραση από το thevintagenews.com για την Προέλαση.

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: