Πόσο πολύ μπορείς να ενισχύσεις ένα άρμα μάχης που είναι της δεκαετίας του ’60;

Κατά τις δεκαετίες των ’60 και ’70 το M-60 Patton ήταν ο στυλοβάτης του στόλου των τεθωρακισμένων των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (ΗΠΑ), πριν αντικατασταθεί από το άρμα μάχης M1 Abrams το οποίο είναι σε υπηρεσία σήμερα. Ωστόσο, περισσότερες από πέντε χιλιάδες Patton παραμένουν σε υπηρεσία με τους Στρατούς δεκαεννιά χωρών. Νωρίτερα φέτος η Raytheon παρουσίασε το πακέτο αναβάθμισης «Επέκτασης Υπηρεσιακής Ζωής» (SLEP) το οποίο διαθέτει νέο κινητήρα, σύστημα ελέγχου πυρός και πυροβόλο των 120 χιλιοστών.

Το εν λόγω M-60 Patton συναγωνίζεται με την προϋπάρχουσα αναβάθμιση τριών επίπεδων M-60 Sabra που προσφέρεται από τις Ισραηλινές Αμυντικές Βιομηχανίες για τα άρματα της χώρας. Τα Sabra στην τουρκική υπηρεσία , που ονομάστηκαν M-60T, είναι σήμερα ενεργά στα πεδία μαχών της βόρειας Συρίας, ενώ τα παλιότερα μοντέλα Patton μάχονται και με τις δύο πλευρές στον πόλεμο της Υεμένης.

Αυτό το κείμενο πρωτοδημοσιεύθηκε στο The National Interest

Τα νέα Patton είναι ταχύτερα και πιο φονικά –είναι όμως αρκετά σκληρά για το σύγχρονο πεδίο μάχης;

Το αμερικάνικό άρμα μάχης του Ψυχρού Πολέμου

Τα ίχνη του προγόνου του M-60 ξεκινούν από το βαρύ άρμα μάχης Pershing M-26, εκ’του οποίου ελάχιστες δεκάδες εισήλθαν σε δράση κατά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (Β’ΠΠ). Το Pershing εξελίχθηκε στην σειρά αρμάτων μάχης Patton οπλισμένα με πυροβόλα 90 χιλιοστών που περιελάμβανε τα M-46,M47 και M-48. Το M-60, που παρουσιάστηκε το 1960, ήταν το τελευταίο: Ένας υψηλού προφίλ μαχητής σχεδιασμένος για να υπερτερήσει έναντι του πολυπληθές σοβιετικού άρματος μάχης T-54 λόγω της βαριάς θωράκισης του και του μεγάλου πυροβόλου M-68 των 105 χιλ.

Τα 50 τόνων M-60 αναπτύχθηκαν στην Ευρώπη για την περίπτωση που ξεσπούσε ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, και δεν εισήλθαν σε δράση στον Πόλεμο του Βιετνάμ, εκτός από κάποιες εκδόσεις μηχανικού και γερυροφόρων. Αντ’αυτού τα άρματα M-48 ανέλαβαν δράση εναντίον των βορειοβιετναμέζικων PT-76 και T-54 σε έναν μικρό αριθμό συμπλοκών όπως και επίσης στη Δομινικανή Δημοκρατία που πολέμησαν εναντίον των σουηδικής κατασκευής αρμάτων μάχης.

Ήταν στην Μέση Ανατολή που τo M-60 Patton, έδειξε για πρώτη φορά το σθένος του. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Γιομ Κιπουρ, τα ισραηλινά M-60 βρυχήθηκαν για την διάσωση της 188ης Ταξιαρχίας Τεθωρακισμένων των Υψωμάτων Γκολάν, τσακίζοντας την ραχοκοκκαλιά της συριακής επίθεσης που αριθμούσε πάνω απο 3000 άρματα μάχης. Ωστόσο, στο νότιο μέτωπο οι αντιαρματικοί πύραυλοι AT-3 συνέτριψαν τα M-60 που αντεπιτέθηκαν στο αιγυπτιακό προγεφύρωμα της Διώρυγας Σουέζ. Το υψηλό προφίλ του Patton το καθιστούσε έναν εύκολο στόχο, καθώς και τα μετωπικά εγκατεστημένα υδραυλικά του ήταν επιρρεπή στο να τυλίγονται στις φλόγες όταν τρυπούσε η θωράκιση του. Παρ’ολα αυτά οι ισραηλινοί συμπάθησαν τόσο πολύ το Patton που το διατήρησαν σε υπηρεσία ως το 2014, αναβαθμίζοντας το σε αρκετές γενιές αρμάτων Mag’ach.

Το Patton είδε αρκετές αναβαθμίσεις κατά τη διάρκεια της υπηρεσιακής ζωής του. Η πρωτοποριακή έκδοση M-60A2 “Διαστημόπλοιο» (Starship) που χρησιμοποιούσε ένα πυροβόλο των 155 χιλ., που μπορούσε να εξαπολύει του αντιαρματικούς πυραύλους Shillelagh, τέθηκε γρήγορα εκτός γιατί αποδυναμώθηκε λόγω των τεχνικών περιορισμών. Η τελική έκδοση, το M-60A3 TTS, ήρθε με βελτιωμένα σύστημα ελέγχου πυρός και θερμικά περισκόπια που το κατέστησαν έναν αποτελεσματικό νυχτερινό μαχητή. Κάποια Patton του Σώματος Πεζοναυτών εξοπλίστηκαν ακόμα και με ενεργή αντιδραστική θωράκιση (ERA).

Ωστόσο, έως τη δεκαετία του ’80 η Σοβιετική Ένωση είχε εξάγει μεγάλους αριθμούς του άρματος μάχης T-72, το οποίο ήταν ίσο ή υπερτερούσε του Patton στη θωράκιση και ισχύ πυρός. Εν τω μεταξύ οι ΗΠΑ παρουσίασαν το άρμα M1 Abrams, το οποίο αποδείχθηκε ένα καθοριστικό τεχνολογικό άλμα προς τα εμπρός τόσο στην ισχύ πυρός (αφού τοποθετήθηκε ένα πυροβόλο 120 χιλ.) και την προστασία, χάρις στην συνθετική θωράκιση του.

Τα τελευταία M-60 των ΗΠΑ χρησιμοποιήθηκαν από το Σώμα Πεζοναυτών, και τελικά είδαν σφοδρές μάχες το 1991 στο Κουβέιτ στον Πόλεμο του Κόλπου, καταστρέφοντας περίπου 100 ιρακινά άρματα για την απώλεια ενός Patton. Ωστόσο, αυτό αντανακλά την άνιση εκπαίδευση και τις τακτικές των συγκρουόμενων δυνάμεων περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, και λίγο αργότερα το Patton τέθηκε εκτός αμερικάνικης υπηρεσίας.

Ωστόσο, τα M-60 παραμένουν τα περισσότερα άρματα μάχης που είναι σήμερα σε υπηρεσία με αρκετές χώρες, συμπεριλαμβανομένων: Αιγύπτου (1700), Τουρκία (932), Ταϊβάν (450), Σαουδική Αραβία (450), Μαρόκο (427), Ταϊλάνδη (178) και Μπαχρέιν (180).

Τι βελτιώθηκε στα M-60 των SLEP και Sabra;

Η αναβάθμιση SLEP της Raytheon εστιάζει στη βελτίωση της ισχύος πυρός και κινητικότητας.

Πρώτον, αντικαθιστά το παλιό πυροβόλο M-68 με το ισχυρό πυροβόλο M-256 των 120 χιλ. που χρησιμοποιείται από τα άρματα Abrams. Αυτό θα μεταμορφώσει το Patton από ενα άρμα που πρόκειται να αντιμετωπίσει τα, εποχής δεκαετίας ’80, T-72 σε ένα άρμα που μπορεί να διατρήσει τα περισσότερα σύγχρονα άρματα μάχης. Επιπλέον, για να προσβάλλει στην πραγματικότητα ένα στόχο, το M-60 SLEP έχει ένα νέο ψηφιακό σύστημα σκόπευσης που προέρχεται απο το M1A1D για να αντικαταστήσει την ξεπερασμένη τεχνολογία του Patton. Οι σύγχρονοι υπολογιστές στόχευσης έχουν καταστήσει εξαιρετικά αποτελεσματική την εκτέλεση βολών εν κινήσει, οπότε είναι ένα μεγάλο πλεονέκτημα. Τελικά, το σύστημα υδραυλικών για την περιστροφή του πύργου αντικαταστάθηκε με ένα ηλεκτρικό, αυξάνοντας την ταχύτητα περιστροφής και ελαχιστοποιώντας το προαναφερθέν πρόβλημα να «τυλίγεται στις φλόγες» όταν δεχθεί πυρά.

Δεύτερον, η Raytheon αντικατέστησε τον πετρελαιοκινητήρα των 750 ίππων με μια ολοκαίνουρια μηχανή των 950 ίππων. Αυτό είναι καλό, επειδή το αρχικό M-60 κινούνταν κοντά στα 30 μίλια ανα ώρα (ΜΑΩ), ενω οι μέγιστες ταχύτητες άνω των 40 ΜΑΩ είναι συνηθισμένες στα σύγχρονα Δυτικά άρματα μάχης.

Εδω, το πρωτότυπο βιντεοσκοπήθηκε απο την Raytheon σε ένα προωθητικό βίντεο.

Το προωθητικό βίντεο έχει πολλά χαρακτηριστικά που δεν διαφημίζονται: Θωράκιση γρίλιας, η οποία μπορεί να είναι αποτελεσματική στην εκτροπή πολεμικών κεφαλών κοίλου γεμίσματος των πυραυλοώθουμενων βομβίδων (RPG), επιπρόσθετα πλαίσια θωράκισης και μια μονάδα βοηθητικής ισχύος (APU) και φτερωτές ψύξης το πίσω μέρος. Φαίνεται όμως οτι αυτά δεν είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της αναβάθμισης SLEP.

Για σύγκριση, η ισραηλινή αναβάθμιση Sabra διαθέτει, επίσης, ένα πυροβόλο των 120 χιλ. παρόμοιας απόδοσης συζευγμένο με έναν νέο βλητικό σκοπευτή, όπως επίσης και έναν ανώτερο κινητήρα των 1000 ίππων, ο οποίος αυξάνει την ταχύτητα στα 34 ΜΑΩ. Σε αντίθεση με το SLEP, το Sabra διαθέτει ενισχυμένη θωράκιση, προσδίδοντας ένα γωνιακό σχήμα στον πύργο. Η θωράκιση περιλαμβάνει την τοποθέτηση της εκρηκτικής αντιδραστικής θωράκισης (ERA) –η οποία είναι πλάκες εκρηκτικών που εκπυρσοκροτούν πρόωρα τους εισερχόμενους πυραύλους και βλήματα –όπως επίσης και πλάκες αρθρωτής θωράκισης.

Ένα παρόμοιο άρμα Mag’ach 7C εξοπλισμένο με αρθρωτή θωράκιση φέρεται να επιβίωσε μετά από δεκαοχτώ χτυπήματα πυραύλων AT-3 Sagger της Χεσμπολάχ χωρίς να διατρηθεί. Ωστόσο, ο Sagger χρονολογείται πίσω στη δεκαετία του 1960 και οι σημερινοί πύραυλοι έχουν πολύ μεγαλύτερη διατρητική ισχύ.

Πόσο χρήσιμες είναι αυτές οι αναβαθμίσεις;

Οι πιο ισχυροί κινητήρες θα βοηθήσουν το Patton να κινηθεί μαζί με τις υπόλοιπες μηχανοκίνητες μονάδες στο πεδίο της μάχης. Ωστόσο, ακόμα και με την αναβάθμιση, η αναλογία ισχύος-βάρους του M-60 δεν είναι αστρική.

Με το 120 χιλιοστών πυροβόλο και το νέο σύστημα ελέγχου πυρός το M-60 μπορεί να χτυπήσει και καταστρέψει, σε μεσαίες και μεγάλες αποστάσεις, το μεγαλύτερο μέρος των αρμάτων μάχης που χρησιμοποιούνται σήμερα. Τα πληρώματα του M-60 πιθανόν να στερούνται των σύγχρονων βλημάτων M829E3 και E4 απεμπλουτισμένου ουρανίου που είχαν σχεδιαστεί για να διαπερνούν τα πιο εξελιγμένα συστήματα ERA, αλλά, ως στιγμής, ελάχιστα επιχειρησιακά άρματα επωφελούνται από αυτά τα βλήματα. Οπότε, το M-60 SLEP μπορεί να είναι ένας αξιοπρεπής κυνηγός αρμάτων.

Ωστόσο, η πλειοψηφία των αρμάτων μάχης στα πεδία των μαχών αυτών των ήμερων δεν πολεμούν με άλλα άρματα. Ανταλλάσσουν πυρά με πεζούς αντάρτες –μεγάλος αριθμός εκ των οποίων διαθέτει σύγχρονους και μεγάλης εμβέλειας αντιαρματικούς πυραύλους όπως ο Kornet, όπως επίσης και τις πιο διαδεδομένες βομβίδες RPG μικρής εμβέλειας. Τα καλύτερα από αυτά τα όπλα έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικά ακόμα και εναντίον των σύγχρονων αρμάτων όπως τα M1 και Merkava.

Το Patton είναι ένα πολύ πιο ευάλωτο απ’οτι το M1 ή το Merkava –ακόμα και από το παλιότερο T-72! Η ξεπερασμένη εμπρόσθια θωράκιση χυτοσίδηρου του Patton είναι επίπεδου ισοδύναμου με 253 χιλιοστά ομογενοποιημένου χάλυβα (RHA), την τυποποιημένη μέτρηση αποτελεσματικότητας θωράκισεων των αρμάτων μάχης. Τα σύγχρονα άρματα χρησιμοποιούν συνθετική θωράκιση η οποία είναι δραματικά πιο αποτελεσματική στο ίδιο βάρος, ειδικά εναντίον των πολεμικών κεφαλών κοίλου γεμίσματος. Ένα σύγχρονο M1A2 βαθμονομήθηκε να ισοδυναμεί με περίπου 800 χιλιοστά κατά των διατρητικών βλημάτων και 1300 εναντίον βλημάτων κοίλου γεμίσματος.

Αντιθέτως, τα βλήματα 120 χιλιοστών εποχής δεκαετίας ’90 θα μπορούσαν να διατρήσουν ισοδύναμο περίπου 700 RHA και ο αντιαρματικός πύραυλο AT-17 Kornet μπορεί να διατρήσει 1300 χιλιοστά.

Το Patton λόγω του υψηλού προφίλ του είναι επίσης πιο εύκολο να προσβληθεί και πολύ πιθανόν να τυλιχθεί στις φωτιές κατά τη διάτρηση επειδή τα πυρομαχικά του κυρίως οπλισμού δεν είναι ξεχωριστά αποθηκευμένα, όπως είναι στο Abrams.

Το M-60 SLEP δεν διαθέτει βελτιωμένη θωράκιση. Το αναβαθμισμένο Sabra έχει –και χάρις στην Τουρκία γνωρίζουμε ότι τα υπερ-θωρακισμένα Patton τα έχουν βγάλει πέρα με τους αντιαρματικούς καθοδηγούμενους πυραύλους.

Την 21η Απριλίου του 2016 , ένα τουρκικό M-60T στην Μπασικά του Ιράκ χτυπήθηκε από έναν αντιαρματικό πύραυλο διπλής κεφαλής Kornet του Ντά’ες, καταστρέφοντας το άρμα αλλά χωρίς να βλάψει το πλήρωμα. Ωστόσο, το άρμα φαίνεται ότι τέθηκε εκτός υπηρεσίας.

Τον Αύγουστο του ίδιου έτους, τουρκικά M-60A3 και M-60T ξεχύθηκαν πέρα από τα σύνορα προς υποστήριξη των συμμαχικών ανταρτών στο πλαίσιο της Επιχείρησης Ασπίδα του Ευφράτη, ξεκινώντας με την εκδίωξη του Ντά’ες απο την πόλη της Τζαραμπλούς χωρίς έστω μια μάχη και τότε επιτέθηκαν στους κούρδους πολιτοφύλακες.

Οι κούρδοι μαχητές κατέστρεψαν αρκετά M-60 με πυραύλους μεγάλης εμβέλειας, προκαλώντας τους πρώτους νεκρούς της τουρκικής εισβολής.

Τα τουρκικά M-60T Sabra έστρεψαν τελικά την ισχύ πυρός κατά των πόλεων που κατείχε το Ντά’ες –και ήταν το κύριο θέμα μιας σειράς επιτυχημένων επιθέσεων με πυραύλους Kornet. Στα παρακάτω βίντεο, δυο από τα τρία Patton καταστράφηκαν τυλιγμένα στις φλόγες.

Στο δεύτερο περιστατικό, μόνο ένα μέλος του πληρώματος επιβίωσε. Μέχρι τώρα πιστεύεται ότι τουλάχιστον έντεκα τουρκικά Patton καταστράφηκαν στην Συρία.

Η κατάσταση είναι ακόμα πιο χειρότερη στην Υεμένη, όπου τα Patton χρησιμοποιούνται τόσο από τις στρατιωτικές μονάδες που υποστηρίζουν τους αντάρτες Χούθις όπως επίσης και απο τη Σαουδική Αραβία. Στην σύγκρουση αυτή έχουν καταγραφεί περισσότερα απο 22 κατεστραμμένα Patton.

Λάβετε υπόψη ότι ακόμα και τα υπερ-θωρακισμένα Sabra έχουν απώλειες και η αναβάθμιση SLEP δεν διαθέτει βελτιώσεις επιβίωσης εκτός απο την αφαίρεση των υδραυλικών του πύργου. Η θωράκιση των Patton θα αποδεχθεί ακόμα πιο ανεπαρκής κατά των διατρητικών βλημάτων, απο τα οποία προστατευεσαι πολύ πιο δύσκολα.

Η Raytheon προσφέρει μια αναβάθμιση για το Patton που το κάνει έναν φονιά (αρμάτων), αλλά όχι έναν επιζώντα. Ωστόσο, η τάση στις σύγχρονες επιχειρήσεις ευνοεί σε μεγάλο βαθμό τη διατήρηση των στρατιωτών εν ζωή. Ακόμα και το νέο άρμα μάχης T-14 της Ρωσίας, με τον μη επανδρωμένο πύργο και τα εξελιγμένα συστήματα προστασίας, προβάλλει αυτή την προτεραιότητα.

Το Patton μπορεί να υπηρετήσει αξιόπιστα και να προσφέρει την μεγάλη ισχύ πυρός στα πεδία των μαχών –όμως σε μια εποχή όπου η ελαχιστοποίηση των απωλειών και η προπαγάνδα διάψευσης των επιτυχιών της απέναντι πλευράς είναι σημαντικές, η ξεπερασμένη θωράκιση του θα παραμένει ένα μειονέκτημα.

Sebastien Roblin

Απόδοση/Μετάφραση απο το Scout.Com για την Προέλαση.

10 Σχόλια

  1. Γ.Σ.

    Ωραιο το άρθρο.

    Όλα τα οπλικά συστήματα είναι καλά για την εποχή που έχουν κατασκευαστεί, έπειτα υπάρχουν και οι αναβαθμίσεις στην περίπτωση που ο χρήστης θέλει να κρατήσει αυτά τα συστήματα περισσότερο διάστημα σε ενεργό υπηρεσία, αλλά και να είναι ανταγωνιστικά.
    Τα M60 έχουν κάνει το κομμάτι τους και πλέον πρέπει να μπουν στο χρονοντούλαπο, έλα όμως που πολλά από αυτά υπηρετούν ακόμα σε πολλούς στρατούς; Δεν πρέπει να παραμείνουν ανταγωνιστικά​; Ειδικά τώρα που τα αντιαρματικά προηγούνται της εξέλιξης.
    Νομίζω, έτσι όπως τα παρουσιάζει το άρθρο το πακέτο αναβάθμισης του Ισραήλ, το Sabra, είναι κατά πολύ καλύτερο από αυτό της Raytheon, το SLEP.
    Η πρόταση των Ισραηλινών είναι πολύ πιο ολοκληρωμένη σε σχέση με την αντίστοιχη (; ) των Αμερικανών. Εξάλλου το πακέτο Sabra έδειξε τις δυνατότητες του με τα τουρκικά M60T που χτυπήθηκαν στο Ιράκ και την Συρία με νέας γενιάς αντιαρματικά tandem warhead βλήματα​.

    Απάντηση
    • ΑΧΕΡΩΝ

      «Όλα τα οπλικά συστήματα είναι καλά για την εποχή που έχουν κατασκευαστεί».
      Σε γενικές γραμμές,ναί.
      Όμως,ἡ προσέγγιση μπορεί να είναι κἄπως ευρύτερη,και συγκεκριμένα,πόσο ανταποκρίνεται ένα όπλο στις προδιαγραφές,πόσο οἱ προδιαγραφές είναι εύστοχες,δηλαδή κατά πόσο προβλέπουν και ανταποκρίνονται στις προκλήσεις του πεδίου για τα πρώτα τουλάχιστον χρόνια της σταδιοδρομίας του όπλου,και πόσο βιώσιμο είναι τεχνικώς και διαχειριστικώς.
      Ἡ εμπειρία δείχνει ότι δέν είναι όλοι οἱ κατασκευαστές εξ ίσου επιτυχείς στην ανάπτυξη όπλων,ούτε το τίμημα είναι πάντοτε ανταπόδόσιμο από το προϊόν.
      Το Μ-60 εν προκειμένω,αποδείχθηκε αρκετά ισορροπημένο και ώριμο,δηλαδή αξιόπιστο,και αρκετά σύγχρονο,αλλά δέν ήταν αυτό που ὁ U.S.Army εννοούσε ὡς άρμα του μέλλοντος το 1960,για τον λόγο αυτό επένδυσε σε ένα πολύ πιό σύγχρονο άρμα ενώ το Μ-60 βρισκόταν ακόμη σε παραγωγή πλήρους ρυθμού.
      Στην δεκαετία του ᾿60,το άρμα του μέλλοντος (θα) ήταν το ΜΒΤ-70,σε συνεργασία με την Ο.Δ.Γερμανίας,αλλά αποδείχθηκε υπερφιλόδοξο και εγκαταλείφθηκε,δίνοντας την σκυτάλη σε αυτό που έγινε το Μ-1 Άμπραμς.
      Στην πραγματικότητα,το Μ-60 ήταν συνέπεια της απογοητεύσεως που αντιπροσώπευσαν τα Μ-47 και πρώϊμα Μ-48,τα οποία αναπτύχθηκαν με βιασύνη και κόστισαν πολλά χρήματα που έλλειψαν αμέσως μετά,γι᾿αυτό και ἡ πραγωγή του Μ-60 δέν ακολούθησε τους φρενήρεις ρυθμούς των δύο προηγουμένων τύπων.
      Το Μ-60 ήταν το φετίχ των Ἑλλήνων τεθώρων μέχρι και το 1980κάτι,αλλά το πρώτο σύγχρονο άρμα του Ε.Σ ήταν το γαλλικό ΑΜΧ-30,πολιτική επιλογή,που έχει δεχθεί δριμεία κριτική στον Ε.Σ,και εν τέλει δέν μακροημέρευσε,παρ᾿ότι αποκτήθηκε καινούριο την δεκαετία του 1970.
      Ενώ τα πρώτα αποκτήθηκαν το 1970,και τα τελευταία το 1979,ισως και 1980,είχαν αρχίσει να αποσύρονται το 1987(!).
      Το ΑΜΧ-30 αποτελεί κλασσικό παράδειγμα του ότι δέν είναι κάθε όπλο εγγυημένα καλό και ανταγωνιστικό με τα σύγχρονα του,είτε οικονομικώς είτε τεχνικώς.
      Για τον Ε.Σ,που χρειάζεται άρματα τόσο στον Έβρο όσο και στα νησιά,δέν θα είχε βεβαίως νόημα να έχει παντού Λέο-2,οπότε το Μ-60 μπορεί να επαρκεί για αντιαποβατικό αγώνα ὡς έχει,και ακόμη καλύτερα με κάποιο πακέτο πρόσθετης θωρακίσεως,όπως τα Μαγκάχ-7,αλλά όλα είναι ζήτημα χρηματοδοτήσεως και προτεραιοτήτων.
      Ίσως δέν είναι τόσο δύσκολο να αποκτηθούν μερικές δεκαδες Μαγκάχ από τα αποσυρμένα του Ισραήλ (θα υπερείχαν αχανώς σε προστασία από τα Λέο-1Α5),για τις ανάγκες της ΑΣΔΕΝ,ἡ οποία εν πάση περιπτώσει δέν χρειάζεται το ισοδύναμο μίας τεθωρακισμένης μεραρχίας στα νησιά,άλλα λείπουν ἤ άλλα θα έπιαναν μερισσότερο τόπο,και κυρίως ἡ έγκαιρη προειδοποίηση και Α/Α άμυνα.

      Απάντηση
  2. .+-

    Καλο σαν αρθρο.
    αλλα εμφανιζει ενα σημαντικο «κενο».
    Οι αναφορες σχετικα με την αναβαθμηση περιοριζονται στην αντιμετωπιση των κεφαλων ΗΕΑΤ των συστηματων ATGW.
    Εαν ο σκοπος ειναι αποκλειστικα η αντιμετωπιση των κεφαλων ΗΕΑΤ, ενα τετοιο προγραμμα εχει μια υποσταση.
    Υπαρχει ενα «ομως» που πρεπει να εχουμε υποψη.
    Δεν υπαρχουν ενδειξεις οτι τα αναβαθμησμενα Μ60 θα ειναι σε θεση ανα αντιεμτωπισουν ενα βλημα ΚΕ, οπως για παραδειγμα το DM63, που βαλεται απο τα σημερινα RH-120/44 RH-120/55, ή ακομη καλυτερα απο τα ποιο νεα 120/44A1 & 120/55A1 που εχουν, περιπου κατα 20%, αυξημενες ικανοτητες διατρησης προσθειου θωρακα, σε σχεση με τα προηγουμενα. Ειμαστε στον 21ο αι και οχι στις δεκαετιες του ’50 & ’60 απεναντι σε Τ54/55 ή Τ62.
    Αρα, υπαρχει ενα θεμα. Κατα ποσο μια αναλογη συλλογη αναβαθμησης μπορει να ικανοποιησει τις απαιτησεις προστασιας των ΜΒΤ σε ενα πιθανο πεδιο μαχης, για παραδειγμα σαν της Θρακης, απεναντι σε αλλα «τερατα» με αναλογες επιδοσεις με των παραπανω.
    Δυστυχως, απο μια πρωτη ματια, μπορει, να υποστηριχτει οτι δεν υπαρχει μια βελτιωση σε τετοιο βαθμο, που να αξιζει τα λεφτα που θα επενδυθουν σε ενα τετοιο προγραμμα.

    .+-

    Απάντηση
  3. Gunner

    Γιατί τα νησιά έχουν ανάγκη από άρματα; μήπως τα νησιά, αντί για άρματα έχουν ανάγκη από περισσότερο ΑΑ πυροβολικό, Μ109, Μ270 επάκτιες συστοιχίες και μεγαλύτερη επάνδρωση των ταγμάτων πεζικού;

    Απάντηση
      • ΑΧΕΡΩΝ

        Ἡ μεγαλύτερη απειλή απέναντι σε αεραποβατικές δυνάμεις είναι ἡ αεροπορία του αντιπάλου και τα αντιαεροπορικά του.
        Τα αεραγήματα είναι «νεκρά» όσο δέν πατούν στο έδαφος,και νεκρά άνευ εισαγωγικών ἄν καταριφθούν,που δέν είναι καιτίποτε ιδιαιτέρως δύσκολο.
        Το 1974 στην Κύπρο,ἄν ὁ Γεωργίτσης δέν δέσμευε τα αντιαεροπορικά,οἱ Τούρκοι θα γνώριζαν ένα Άρνεμ στο τετράγωνο.
        Γενικώς οἱ αποβάσεις οφείλουν να αναχαιτίζονται πρίν την προσαιγιάλωση/προσεδάφιση,αλλά τα άρματα στην ΖΕ ΑΣΔΕΝ υπάρχουν περισσότερο για να ματαιώσουν απόβαση βαρειών δυνάμεων,αλλά και για την περίπτωση που ὁ εχθρός καταφέρει να αποβιβάσει και αυτός άρματα.

      • giorgos tsagaris

        (Αν θελεις φιλε Αχερωντα) οταν πλεον εχουν πατησει στο νησι…

  4. KonTim

    Αναρωτιέμαι αν το παλιό πακέτο εκσυγχρονισμού M-60-2000 ή αλλιώς M-60-120 που συνδύαζε τον πύργο του M-1 Abrams με το σκάφος του M-60 προσφέρεται ακόμα.

    Απάντηση
    • giorgos tsagaris

      Το Αρνεμ (ως γνωστον) δεν προεκυψε ουτε απο τα Φλακ ουτε απο την (τελιωμενη ηδη) Λουφτβαφε…

      Απάντηση
      • ΑΧΕΡΩΝ

        Γιώργο
        Tο Άρνεμ το ανέφερα ὡς επιτομή αποτυχημένης αεραποβατικής επιχειρήσεως.
        Και ειδικά υπό το πρίσμα των απωλειών.
        Το ᾿74,οἱ Τούρκοι αλεξιπτωτιστές ούτως ἤ άλλως δέν παρουσίασαν κάτι ουσιώδες,αλλά ἄν αντιμετωπιζόταν από τα αντιαεροπορικά (που απλώς αγνάντευαν,όπως είπα),και από τα βαρέα όπλα πεζικού και τι το πυροβολικό αμέσως μόλις προσεδαφιζόταν,οἱ απέναντι,καί πολλά μεταφορικά αεροσκάφη θα έχαναν,και το σύνολο σχεδόν της ριφθείσας δυνάμεως,ακόμη και χωρίς να εμπλακούν άρματα.

        KonTim
        Ἡ υλοποίηση του Μ-60-2000 ἤ όπως το ονομάσουμε,δέν πρέπει να είναι δύσκολη ούτε και σήμερα.
        Ἄν υπάρχουν διαθέσιμα σκάφη Μ-60 και πύργοι Μ-1,όλο και και κάποια συστήματα θα βρεθούν για εγκατάσταση,και μάλλον όσον αφορά το σκάφος,δέν θα λείψουν οἱ επιλογές.
        Τουλάχιστον από δυναμικά συγκροτήματα,(κινητήρες και μεταδόσεις),υπάρχουν δύο πιστοποιημένες λύσεις,αυτή του ανωτέρω άρματος της Raytheon ἤ παραλλαγές της,όπως αυτές που χρησιμοποιούνται στα Μαγκάχ,δλδ κινητήρες της σειράς AVDS-1790 και μετάδοση CD-850/1000,αλλά και ἡ διαμόρφωση του Μ-60Τ,με τον κινητήρα ΜΤ-881 και μετάδοση HSWL-284 (ἡ οκτακύλινδρη έκδοση του EuroPowerPack),και ίσως ἡ διαμόρφωση με ΜΤ-871 και ανάλογη μετάδοση,όπως στο νοτιοκορεατικό Κ-1 ἤ στο Μ-48 Keiler.
        Ενδιαφέρον θα ήταν να γνωρίζαμε ἄν υπάρχουν παλαιοί πύργοι από Μ-1 της αρχικής διαμορφώσεως (short turret),που αντικαστάθηκαν από νεώτερους της μακράς διαμορφώσεως,όταν τα Μ-1 τροποποιήθηκαν σε Μ-1Α1/Α2,και ἄν θα ήταν αποδεκτοί οικονομικώς και τεχνικώς για μία αναβάθμιση σήμερα.

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αρέσει σε %d bloggers: