Γράφει ο Στάθης Βασιλείου

To 2017 κλείνει με μια μεγάλη προσθήκη στο οπλοστάσιο του Βρετανικού Ναυτικού, την ένταξη του αεροπλανοφόρου Queen Elizabeth των 65,000 τόνων.

Αν και πρωτοπόρο στην ανάπτυξη και χρήση του αεροπλανοφόρου, το βρετανικό ναυτικό δεν είχε, μέχρι σήμερα, την πολυτέλεια ενός πλοίου μεγαλύτερου από τους 32,000 τόνους, περιοριζόμενο σε μετατροπές εμπορικών ή πολεμικών πλοίων και ναυπηγήσεις κατά κύριο λόγο μεταξύ 13,000 και 24,000 τόνων.


Στις αρχές της δεκαετίας του ’60, όμως, τα σχέδια για ένα μεγάλο αεροπλανοφόρο λίγο έλειψε να γίνουν πραγματικότητα. Καθώς τα παλιά αεροπλανοφόρα που ναυπηγήθηκαν στη διάρκεια του πολέμου παροπλίζονταν, σχέδια έγιναν για μια νέα κλάση αεροπλανοφόρων που θα μετέφεραν 36 πολεμικά αεροσκάφη κρούσεως και αναχαιτίσεως (Phantoms και Buccaneers), 4 ιπτάμενα ραντάρ (Fairey Gannet) και 8 ελικόπτερα (4 ASW και 2 SAR). Η νέα κλάση θα αριθμούσε 4 πλοία, θα είχε εκτόπισμα 55,000 τόνους και θα ονομαζόταν (κατά σατανικό τρόπο) Queen Elizabeth CVA-01.

Οι ομοιότητες δεν τελειώνουν εδώ. Τα νέα αεροπλανοφόρα θα είχαν ευρύχωρα καταστρώματα για ταυτόχρονη απονήωση τριών αεροσκαφών, διπλό πύργο-νησίδα, όπως τα QE του 21ου αιώνα και θα κινούνταν από ένα υπερσύγχρονο σύστημα ατμοστροβίλων. Οι εσωτερικοί χώροι ήταν αρκετοί για να τους επιτρέπουν να μεταφέρουν σε περιόδους ανάγκης μία επιπλέον μοίρα αεροσκαφών, πρόβλεψη που διαθέτουν και τα σύγχρονα αεροπλανοφόρα του βασιλικού ναυτικού.

Τελικώς, τα φιλόδοξα σχέδια εγκαταλείφθηκαν. Η Λευκή Βίβλος του 1966 δεν ανέφερε καν τα νέα αεροπλανοφόρα καθώς το κόστος για κάθε πλοίο είχε εκτοξευθεί από τα £55 δις στα £70 και παρά το γεγονός ότι θυσιάστηκε αρχικά το 4ο και στη συνέχεια και το 3ο πλοίο. Το Βρετανικό Ναυτικό θα έπρεπε να παραμείνει στην κλάση Invincible για το υπόλοιπο του 20ού αιώνα αναμένοντας μια καλύτερη μέρα, που ευτυχώς για τα σχέδιά του ήρθε φέτος. Αν τα αεροπλανοφόρα είχαν ναυπηγηθεί τη δεκαετία του ’60, τα ονόματά τους θα ήταν:

  • HMS Queen Elizabeth, CVA-01
  • HMS Duke of Edinburgh, CVA-02 και
  • HMS Prince of Wales, CVA-03

Η αρχική σχεδίαση προέβλεπε κανονικά διπλή νησίδα εμπρός-πίσω αλλά στην πορεία ο ενδιάμεσος χώρος «γέμισε» με διαμερίσματα ενημέρωσης προσωπικού και στάθμευσης οχημάτων εξυπηρέτησης. Γενικά, το σχέδιο δέχτηκε πολλές παρεμβάσεις με αποτέλεσμα το εκτόπισμα να αναφέρεται σε διάφορες πηγές από 53,000 ως 60,000 τόνους.

Μαζί με αυτά ακυρώθηκε και η κλάση αντιτορπιλικών Type 82 που θα παρείχαν αντι-αεροπορική προστασία στα Α/Φ με το σύστημα Sea Dart. Παρόλα αυτά, το HMS Bristol (D23) πρόλαβε να ναυπηγηθεί και υπηρετεί ακόμα, το μοναδικό πλοίο της κλάσης του αν και σε στατικό εκπαιδευτικό ρόλο.

HMS Bristol (D23)

3 Σχόλια

  1. Gunslinger32

    Η αδυναμία για ναυτικά συστήματα μεγάλου μεγέθους του RN, έχει και ένα ξεχασμένο ιστορικό προηγούμενο, και πρόγραμμα για ένα τεράστιο αεροπλανοφόρο στην εποχή του Β’ΠΠ, το οποίο δεν υλοποιήθηκε εξαιτίας των διαστάσεων που θα έπαιρναν αρκετό χρόνο, με συνέπεια να μην προλάβει να μπει σε υπηρεσία πρίν το τέλος του πολέμου. Έτσι το μεγάλο όραμα το οποίο φαίνεται να ήταν ένα απο τα αγαπημένα του Winston Churchil, δεν κατάφερε να περάσει σε μια φάση κατασκευής του πλοίου.

    Habbakkuk – The iceberg ship
    Απο το εθνικό μουσείο του Royal Navy.

    «In 1942, the Allied forces were losing a considerable amount of merchant shipping in the Atlantic Ocean, due to German submarine forces and the lack of adequate air cover in the mid-Atlantic. The range of operating aircraft was not sufficient to cover this area and aircraft carriers were in short supply to allow for shorter range flying. Plans for an Allied invasion of Europe were also underway and it was felt that large floating platforms were needed to assist the assault forces. The Second World War was also a time when many scientists were encouraged to develop weapon technology and other military equipment to assist the war effort. Many projects that were developed were successful, such as the bouncing bomb by Barnes Wallis, midget submarines, mulberry harbours and the Pipe Line Under The Ocean (PLUTO) project. Others were not so successful and some were even incredible. Lord Louis Mountbatten was Chief of Combined Operations and part of the work of this department was to develop technology and equipment for offensive operations. He encouraged scientists to produce their ideas, however fantastical they might seem. Many ideas did not get past the drawing stage, but others were taken up and experimented with before being abandoned. One such idea was that of an iceberg aircraft carrier, and this project was enthusiastically endorsed by both Mountbatten and Churchill. It was the idea of a scientist called Geoffrey Pyke. His idea was that because ice was unsinkable, the berg ships would be insulated and impervious to bomb and torpedo attacks. They would be easy to repair as water only had to be poured into holes and frozen, thus making the ship whole. The ships would be cheap to make so that a vast number could be made. The ships could be up to 4000 feet long, 600 feet wide and 130 feet in depth. They could be used to carry aircraft to protect shipping in the mid-Atlantic, since the aircraft would be able to operate at shorter ranges and could be used for an invasion force base. He christened the idea after the words from Habakkuk, the Old Testament prophet: “Behold ye among the heathen, and regard and wonder marvellously: for I will work a work in your days, which ye will not believe, though it be told to you.” Hab. 1:5 The idea was taken up by Mountbatten and in December 1942, Churchill was convinced that the idea was worth pursuing. One problem had to be overcome. Ice split too easily and Pyke suggested the addition of some kind of building material could solve the problem. In 1943, two American scientists made a compound out of paper pulp and sea water which was almost as strong as concrete. This substance was named “Pykecrete”, after Pyke. Plans were drawn up for a vessel with the dimensions of 2000 feet long with a displacement of 1,800,000 dead weight tons. For the best possible results, the ship would need to be built in Canada or Russia, where the ship could be naturally frozen. The budget for continuing with the experimental ship was limited to £5000. In the summer, a model was built on Patricia Lake, Jaspar in Canada. It became essential that the Americans were brought into the project as they would be needed to supply large quantities of steel for vessel. Costs were already spiralling due to technical and supply problems. Mountbatten took a block of Pykecrete to Quebec to demonstrate the idea to the Americans. He intended to show them the strength of Pykecrete as opposed to ice. He fired a revolver into a block of ice which, predictably, shattered. He then fired into a block of Pykecrete. The bullet did not penetrate the block, rather it ricocheted off the ice, and unfortunately struck the American Chief of Naval Operations in the process, but without injury. The Americans were not convinced about the project. They felt that due to technical problems, the ice ships would not be ready until 1945, and by this time, the conventional carrier fleet would be large enough to make the need for ice aircraft carriers obsolete. Churchill also gave up on the project when he realised that the carriers would cost over £6m. The model in Patricia Lake was “scuttled” in 1943 by removing all the machinery that had been used and leaving it to sink in place. In the 1970’s remains of the model were found and studied and in 1989, a plaque to commemorate the unusual ship was placed on the lake’s shore.

    http://www.nmrn-portsmouth.org.uk/sites/default/files/Habbakkuk.pdf

    Απάντηση

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αρέσει σε %d bloggers: