Γραφεί ο Στάθης Βασιλείου

Επειδή πόλεμος δεν είναι μόνον τα άρματα μάχης, τα μαχητικά και οι ακάματοι και ακατάβλητοι καταδρομείς…

Η χρήση Αυτοσχέδιων Εκρηκτικών Μηχανισμών (improvised explosive devices-IED) στο Ιράκ, κυρίως, ώθησε πολλούς δυτικούς στρατούς να απαιτήσουν ειδικοποιημένα οχήματα που θα διαχειρίζονται παγιδευμένα αντικείμενα εκτελώντας χωματουργικές εργασίες υπό προστασία θώρακα. Τα τροποποιημένα από το Σώμα Μηχανικού άρματα μάχης και τεθωρακισμένα ήταν λίγα και υπερβολικά βαριά για να συμμετέχουν σε στρατιωτικές φάλαγγες περιπολίας ανά τη χώρα.

Το δίλημμα ήταν σαφές: τα στρατιωτικά οχήματα υπολείπονται των πολιτικών σε εργασιακή απόδοση αλλά τα πολιτικά αποδεικνύονταν αργά και ανίσχυρα στο να ακολουθούν κατά πόδας τις μηχανοκίνητες φάλαγγες κατά την προέλαση και εντελώς έκθετα έναντι εκρήξεων και βολίδων.

Λίγο μετά την απελευθέρωση του Ιράκ, η βρετανική εταιρία JCB που ειδικεύεται σε βιομηχανικά και κατασκευαστικά οχήματα, παρουσίασε ένα όχημα φορτωτή-εκσκαφέα βασισμένο στο πολιτικό μοντέλο του Fastrac tractor του 1989. Το όχημα είχε τροποποιηθεί για να καλύπτει τις προδιαγραφές της Διοίκησης Αρμάτων Μάχης, Αυτοκινήτων και Οπλισμού (Tank, Automotive and Armament Command procurement organisation (TACOM) του Αμερικανικού Στρατού και είχε πλήρως εξοπλισμένο πήγμα ανάρτησης, ABS και ταχύτητα άνω των 80 χλμ/ώρα ώστε να ακολουθεί τις φάλαγγες τεθωρακισμένων κατά την πορεία, χάρη σε έναν κινητήρα diesel 6.7 lt. κίνηση 4×4 και ανυψωτική ικανότητα 2,000 κιλών. Τέλος, ήταν πλήρως αερομεταφερόμενο από αεροσκάφη C-130 για να καλύπτει τις ανάγκες ταχείας ανάπτυξης στο πεδίο της μάχης.

Το πρώτο συμβόλαιο ύψους εξασφάλισε 800 οχήματα για τις ΗΠΑ ενώ ακολούθησαν μικρές παραγγελίες από τη Μ. Βρετανία, την Αυστραλία, το Ισραήλ, τη Νέα Ζηλανδία και τη Σουηδία.

Αρέσει σε %d bloggers: