Από Σάββας Δ. Βλάσσης, πηγή: doureios.com

Το τελευταίο διάστημα εμφανίζονται “φωνές ανησυχίας” προσωπικοτήτων, μεταξύ των οποίων και της ακαδημαϊκής κοινότητος, που εκφράζουν την αγωνία τους για την διαρκή υποβάθμιση του αμυντικού οργανισμού της χώρας που ονομάζεται Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Η αγωνία είναι απολύτως δικαιολογημένη, λόγω των σοβαρών επιπτώσεων στην επιχειρησιακή ετοιμότητα του Στρατεύματος από την παρατεταμένη υποχρηματοδότηση που καθιέρωσαν οι κυβερνήσεις από τα μέσα της δεκαετίας του 2000. Το πλήγμα είναι τέτοιο, που καθιστά εκτός πραγματικότητος κάθε συζήτηση για “αλλαγή δόγματος” και “πιο αξιόπιστη στρατηγική Αποτροπής”, την οποία προσπαθούν να ανοίξουν. Αυτά προϋποθέτουν πολιτική βούληση η οποία απλώς δεν υφίσταται, όπως δείχνουν οι πράξεις των κυβερνώντων, τις επιλογές των οποίων άλλωστε ακολουθούν οι στρατιωτικές ηγεσίες.

Το πραγματικό πρόβλημα όμως που δεν αντιλαμβάνονται οι ανησυχούντες “εισηγητές”, δεν βρίσκεται τόσο στην εκάστοτε κυβέρνηση όσο στο ίδιο το Στράτευμα και τις διαχρονικές ηγεσίες του. Σήμερα, όπως έχουν τα πράγματα, για να “συνέλθουν” οι Ένοπλες Δυνάμεις, δεν απαιτείται μόνο αύξηση του αμυντικού προϋπολογισμού αλλά κυρίως η αλλαγή νοοτροπίας σε όλα τα κλιμάκια της στρατιωτικής ηγεσίας.

Οι διαρκείς αναφορές στο (αυτονόητο) ενδιαφέρον για το έμψυχο δυναμικό, όταν τα κύρια μέσα με τα οποία αυτό καλείται να εκτελέσει την αποστολή του καταρρέουν, δεν είναι παρά υποκρισία. Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα: η νοοτροπία της υποκρισίας. Οι στρατιωτικές ηγεσίες υποκρίνονται ότι όλα έχουν καλώς, επειδή δήθεν το προσωπικό ξεπερνάει τον εαυτό του. Η υποκρισία λαμβάνει διαστάσεις παθογένειας όταν τα Γενικά Επιτελεία εξαντλούν την ενεργητικότητά τους σε “πολιτικώς ορθές” δράσεις, εφόσον δεν έχουν τα χρήματα που πρέπει ώστε να υλοποιήσουν τους επιχειρησιακούς σχεδιασμούς τους. Και τέτοιες “δράσεις” εκφράζονται μέσα από τον παρανοϊκό “έρωτα” με ό,τι σχετίζεται με το γυναικείο φύλο που έχει λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, την κάθε λογής μέριμνα για περισσότερες άδειες, απαλλαγές και προνόμια κατηγορίας Δημοσίου Υπαλλήλου και το ατελείωτο “κοινωνικό έργο”, στο οποίο τα μέσα καταπονούνται σχεδόν περισσότερο από το κύριο έργο τους.

Όταν ακούς διαρκώς σε ένα Στράτευμα για “εξωστρέφεια” ή ότι είναι δήθεν “ανθρωποκεντρικό”, με βεβαιότητα μπορείς να εκτιμήσεις ότι έχει εκτραπεί της κύριας αποστολής του. Με ευθύνη και της στρατιωτικής ηγεσίας, η οποία επειδή δεν μπορεί να εξεύρει χρήματα, παρεκκλίνει σε πολιτικαντισμούς και δημόσιες σχέσεις.

Ο ΥΕΘΑ Ευάγγελος Αποστολάκης παρακολούθησε στις 18 Μαρτίου από την φρεγάτα ΨΑΡΑ, δραστηριότητες επιχειρησιακής εκπαίδευσης του Πολεμικού Ναυτικού, στην ευρύτερη περιοχή Σαρωνικού κόλπου, συνοδευόμενος από τους Α/ΓΕΕΘΑ και Α/ΓΕΝ. Σύμφωνα με το δελτίο Τύπου που εκδόθηκε, ο ΥΕΘΑ «διαπίστωσε για άλλη μία φορά την ποιοτική υπεροχή του προσωπικού, σημειώνοντας ότι, όπως και όλα τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, το προσωπικό του Πολεμικού Ναυτικού δίνει τον καλύτερό του εαυτό προσφέροντας ύψιστο εθνικό έργο. Χάρη στην αδιάκοπη προσπάθειά του και υπό αντίξοες πολλές φορές συνθήκες, κατορθώνει καθημερινά να φέρει σε πέρας την υψηλή αποστολή του σε εθνικό και διεθνές επίπεδο».

Υποκρισία. Όταν ήταν Α/ΓΕΕΘΑ, ο ίδιος παραδεχόταν ότι ναι μεν το προσωπικό έχει “βάλει πλάτη” και υπερβαίνει εαυτόν, όμως αυτή η κατάσταση μπορεί να αποδώσει μέχρι ένα συγκεκριμένο βάθος χρόνου, διότι από εκεί και πέρα είναι αναπόφευκτη η ζημιά. Από τότε παρήλθε τετραετία και είμαστε ακόμη στα ίδια. Πόσα χρόνια δίνει ακόμη περιθώριο ο ΥΕΘΑ, σε αυτή την κατάσταση; Ένας ουδέτερος παρατηρητής πάντως, μπορεί με ασφάλεια να υποστηρίξει ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις ετοιμάζονται να περάσουν το “point of no return” και κανείς δεν δείχνει να το αντιλαμβάνεται.
Ποια εθνική πολιτική να υποστηρίξουν οι Ένοπλες Δυνάμεις όταν η επάνδρωση των μονάδων του Στρατού είναι σε τραγικά επίπεδα και οι φρουρές των νήσων είναι απογυμνωμένες από προσωπικό; Η αύξηση της στρατιωτικής θητείας που έθεσε μετ’ επιτάσεως το ΓΕΕΘΑ το 2012, έχει ξεχασθεί και ουδείς ενδιαφέρεται. Νομίζουν οι αρμόδιοι ότι με προσλήψεις μερικών ΟΒΑ ή ΕΠΟΠ θα λυθεί το πρόβλημα, ιδέα η οποία βολεύει εξαιτίας της προεκλογικής περιόδου η οποία ευνοεί προσλήψεις και μειώσεις θητείας ανά περιπτώσεις στρατευσίμων.

Ποια εθνική πολιτική να υποστηρίξει το Πολεμικό Ναυτικό όταν τα πολεμικά πλοία έχουν επάνδρωση της τάξεως του 50% και η ακατάσχετη είσοδος γυναικών κοντεύει να διαλύσει τα πάντα από πλευράς εύρυθμης λειτουργίας των πολεμικών μονάδων και εκτελέσεως κρισίμων καθηκόντων;

Ποια εθνική πολιτική να υποστηρίξει η Πολεμική Αεροπορία όταν ο στόλος μαχητικών αεροσκαφών έχει συρρικνωθεί στο 50% λόγω προβληματικής υποστηρίξεως αλλά ούτε και γι’ αυτά τα λίγα υπάρχει επαρκής αριθμός ιπταμένων εξαιτίας των συνεχών αποχωρήσεων ενώ και η διάθεση καυσίμου γίνεται με το σταγονόμετρο;

Ποια ανάπτυξη να έχουν τα επόμενα έτη οι Ένοπλες Δυνάμεις, όταν ο αριθμός εισακτέων στις παραγωγικές σχολές συρρικνώθηκε σε επίπεδα που ανταποκρίνονται στον αμυντικό μηχανισμό της Δανίας;

Τέλος, ποια εθνική πολιτική να υποστηρίξουν οι Ένοπλες Δυνάμεις όταν η αριστερή διείσδυση – διάβρωση εξαπλώνεται, ευνοώντας τους άχρηστους και πολιτικοί χειρισμοί όπως αυτός με τα Σκόπια, εξαφανίζουν κάθε αίσθηση περί υπερασπίσεως των “εθνικών δικαίων”;

Σε ένα τέτοιο χρεωκοπημένο από νοοτροπία Στράτευμα, μπορεί κανείς να μιλάει για όραμα, δόγματα και στρατηγική;

7 Σχόλια

  1. npo

    Σωστός ο Βλάσης.

    Τι θέμα είναι πιο βαθύ βέβαια. Πλούσια λόγια, φτωχές πράξεις. Φωνάζουμε πολύ σαν κοινωνία για την Μακεδονία, το ‘να τ’άλλο αλλά στην πράξη εξακολουθούμε να βάζουμε βύσματα για να μην υπηρετήσουμε, εξακολουθούμε να θεωρούμε την θητεία χαμένο χρόνο (ενώ θα πρεπε να θεωρείται τιμή), εξακολουθούμε σε κρίσιμες θέσεις να βάζουμε μέτριους γιατί είναι γνωστοί/αρεστοί/ακίνδυνοι κλπ κλπ. Μέτριους για συγκεκριμένη θέση, σε κάτι άλλο μπορεί να είναι φανταστικοί οι άνθρωποι. Απλά δεν γίνεται να είναι όλοι σε όλα καλοί. Και στην άμυνα ειδικά χρειαζόμαστε καλούς.

    Και για τις γυναίκες, δεν είναι απαραιτήτως κακό, ειδικά αν υπάρχει λειψανδρία. Παρακάτω βλέπετε την τακτική ομάδα εκ δυσμών προσεγγίσεως W.A.T.U. Σχεδόν όλες γυναίκες. Την δείξαν την αξία τους και με το παραπάνω. Βέβαια είναι όλες διαλεγμένες, κάτι που δεν μπορούμε να κάνουμε εμείς, έχουμε ένα θέμα με τον όρο «επιλογή».

    » rel=»nofollow»>» alt=»» width=»700″ height=»» />

    Απάντηση
    • ΑΧΕΡΩΝ

      Άλλο πράγμα η αξιοποίηση ανθρώπινων πόρων σε έκτακτη βάση,και σαφείς περιορισμούς στους τομείς αξιοποιήσεως γυναικών,όπως στην Αγγλία κατά τον Β΄ΠΠ,και άλλο το μπάτε κυρίες αλέστε στην Ελλάς την σήμερον.
      Γκρινιάζουμε που το 75-80% του προϋπολογισμού του ΥΠΑΜ πάει σε μισθούς και συντάξεις προσωπικού,αλλά μάλλον μας διαφεύγει το ποσοστό του προσωπικού (γυναίκες) που απλώς βολεύεται δημοσιοϋπαλληλικώς,(καθότι στην Ελλάδα άπαξ και τρουπώσεις στο δημόσιο δέν σε ξετρουπώνουν) «αράζει» στα αβαθή,και φέρνει άνω-κάτω τον υπηρεσιακό προγραμματισμό,λόγω «σεβασμού στις ιδιαιτερότητες του γυναικείου φύλου».
      Είναι κανόνας ότι οι γυναίκες βγαίνουν πολύ γρηγορώτερα από τα μάχιμα καθήκοντα σε σύγκριση με τους άνδρες,αλλά παραμένουν ιεραρχικά-μισθολογικά ισότιμες.
      Σύν βεβαίως τα αρσενικά βύσματα,και την τεχνηέντως,μέσω απαξιώσεως της θητείας διογκωμένη λειψανδρία,και έχουμε την συνταγή της αυτοκαταστροφής.

      Απάντηση
      • npo

        @ ΑΧΕΡΩΝ

        συμφωνώ απολύτως. Αυτό ήθελα να δείξω με το παράδειγμα της W.A.T.U.

      • ΑΧΕΡΩΝ

        Υπάρχουν γυναίκες που μπορούν πολλά,όπως η Σόνια Στεφανίδου,ελεύθερη Ελληνίδα επί Κατοχής,που το 1943 απέκτησε τις πτέρυγες αλεξιπτωτιστού.
        Το θέμα είναι όμως,να μήν δημιουργούμε προβλήματα στις Ε.Δ,απλώς επειδή έχει πέσει γραμμή άνωθεν,και οι άνδρες γίνονται όλο και πιό απρόθυμοι να υπηρετήσουν.
        Όταν στην εποχή της ισπανικής ανακτήσεως (La Reconqista) ένας Μαυριτανός εμίρης έκλαιγε για το εμιράτο που εγκατέλειπε,η μητέρα του του είπε επιτιμητικά «πάψε να κλαίς σαν γυναίκα,για ότι δέν υπερασπίστηκες σαν άνδρας».

      • npo

        @ ΑΧΕΡΩΝ

        Βασικά συμφωνώ μαζί σου στην ουσία, μια παρατήρηση μόνο.

        Ωραία είναι αυτά τα περι ανδρισμού να τα λέμε, κι εμένα μ’ αρέσουν, αλλά στην φάση που είμαστε (ολίγον .. στριμόκωλη.. συγνώμη για την λέξη..) μ’ενδιαφέρει η αποτελεσματικότητα, και κανένας σοβαρός πόλεμος δεν κερδήθηκε μόνο απο τον ανδρισμό, ούτε όταν πολεμάγαν με σπαθιά. Αν ρίξεις μια ματιά πχ σε μελέτες των Άγγλων και των Αμερικανών μετά τον Α’ ΠΠ και τον Β’ ΠΠ πχ θα καταλάβεις πολύ καλά τι σημαίνει άνθρωπος και πως κερδίζονται ή χάνονται οι πόλεμοι. Δεν είναι θέμα ανδρισμού, πίστεψέ με.

      • ΑΧΕΡΩΝ

        npo,παρέθεσα μία φράση που θεωρείται ιστορική,αλλά και για να τονίσω ότι οι άνδρες έχουν ιστορικά έναν ρόλο,που όταν τον αρνούνται το πληρώνουν και οι ίδιοι.
        Και το να ελπίζουμε ότι με λιγώτερη ανδρεία,όχι ανδρισμό θα πάμε καλύτερα,είναι θέμα ερμηνείας.
        Ερωτώ όμως : η αποτελεσματικότητα πώς ενισχύεται και επαυξάνεται;

      • npo

        «Ερωτώ όμως : η αποτελεσματικότητα πώς ενισχύεται και επαυξάνεται;»

        είναι ρητορικό το ερώτημα ελπίζω 🙂

        Συμφωνούμε πάντως στην διαπίστωση πως δεν μπορεί το κριτήριο να είναι μια λογική πως οι γυναίκες κάνουν ότι κι οι άντρες, οπότε βάζουμε ποσοστώσεις. Φυσικά σε επιλεγμένους τομείς οι γυναίκες ή πιο σωστά επιλεγμένες γυναίκες μπορούν να προσφέρουν πολλά. Αυτό έκαναν οι Άγγλοι στον Β’ΠΠ μια που είχαν και λειψανδρία. Το ίδιο ισχύει και για τους άντρες, δεν θα βάλεις πιλότους οποιουσδήποτε άντρες, επιλέγεις. Συνεπώς το ζητούμενο είναι ο τρόπος επιλογής. Και τον τομέων που μπορούν οι γυναίκες να προφέρουν και των ατόμων.

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: