Του Δημήτρη Τσαϊλά*, το κείμενο πρωτοδημοσιεύθηκε στο liberal.gr

Οι μεταβολές στη διεθνή ισορροπία ισχύος, αλλά κυρίως στο χώρο της Μεσογείου, έχουν οδηγήσει αναπόφευκτα σε αλλαγές στις κυριότερες απειλές για την ασφάλεια των κρατών που συνορεύουν με τη Μεσόγειο. Αυτές οι απειλές πρέπει να καλυφθούν από μεταβολές στην εθνική πολιτική και αντίστοιχες αλλαγές στις στρατηγικές έννοιες των κλάδων των ενόπλων δυνάμεων.

Είναι εύλογο ότι μια στρατιωτική υπηρεσία πρέπει να είναι ικανή να αντιμετωπίσει μια απειλή για την εθνική ασφάλεια και χάνει τον λόγο ύπαρξής της όταν η απειλή αυτή εξασθενεί ή εξαφανιστεί. Εάν η υπηρεσία πρόκειται να συνεχίσει να υπάρχει, πρέπει να αναπτύξει μια νέα στρατηγική έννοια που σχετίζεται με την όποια απειλή για την ασφάλεια. Καθώς αλλάζει ο στρατηγικός της ρόλος, ίσως είναι απαραίτητο η υπηρεσία να επεκτείνει, και να αυξήσει τις πηγές δημόσιας υποστήριξης και επίσης να αναδιοργανώσει την οργανωτική της δομή υπό το πρίσμα αυτής της μεταβαλλόμενης αποστολής. Διεισδύοντας βαθιά μέσα στη Μεσόγειο, μας παρέχετε και ένα ασυνήθιστα δραματικό παράδειγμα, εφόσον διαφαίνεται ως το πιθανότερο θέατρο των επιχειρήσεων του Ελληνισμού στο εγγύς μέλλον από το Πολεμικό Ναυτικό. Αυτά εκτιμάται ότι θα είναι οι αναφορές της ηγεσίας του Πολεμικού Ναυτικού προς την πολιτική ηγεσία κατά την ενημερωτική επίσκεψη του νέου Υπουργού Αμύνης στο Αρχηγείο Στόλου σήμερα Πέμπτη 1/8/2019.

Η κρίση του Πολεμικού Ναυτικού

Το ότι το Πολεμικό Ναυτικό, σήμερα, αντιμετωπίζει μια μεγάλη κρίση είναι ένας παράγοντας ο οποίος δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί. Δεν είναι όμως τόσο βέβαιο ότι η πραγματική φύση και η έκταση αυτής της κρίσης έχει γίνει γενικά τόσο κατανοητή. Γιατί δεν είναι βασικά μια κρίση προσωπικού, ηγεσίας, οργάνωσης, υλικού, τεχνολογίας ή όπλων. Αντί αυτού βρίσκονται πολύ πιο βαθιά τα αίτια της. Τα βρίσκουμε στα βάθη της βούλησης μας για ύπαρξη της θαλάσσιας ισχύος και κατά πόσο αυτή συμμετέχει στη θεμελιώδη στρατηγική αντίληψη μας. Είναι λοιπόν μια κρίση που αντιμετωπίζει κατά κύριο λόγο το Πολεμικό Ναυτικό με το τελικό ερώτημα: Ποια αποστολή εκτελείτε, η οποία υποχρεώνει την κοινωνία να αναλάβει την ευθύνη για την κοστοβόρο συντήρησή του; Η κρίση υπάρχει επειδή η συνηθισμένη απάντηση σε αυτό το ερώτημα γίνεται με όρους αμυντικής και μόνο στρατηγικής έννοιας που το Ναυτικό εκφράζει και το κοινό δέχεται για πάνω από μισό αιώνα, όμως δεν επιτρέπεται πλέον στο μεταβαλλόμενο γεωπολιτικό πεδίο να συνεχίζουμε χωρίς να καλλιεργείτε η ιδέα της θαλάσσιας ισχύος.

Η ύπαρξη αυτής της κρίσης συμβολίστηκε δραματικά από την παράδοξη κατάσταση στην οποία βρέθηκε ο Ελληνισμός κατά την εισβολή στην Κύπρο το 1974. Σε σχέση με τους αντιπάλους μας στη χρονική περίοδο της εισβολής είχαμε τον ισχυρότερο στόλο στην ιστορία μας. Φαινόταν αδύνατο, αν όχι γελοίο, ότι το Πολεμικό Ναυτικό δεν μπορούσε να διεκδικεί τον τίτλο της «πρώτης γραμμής άμυνας» του Έθνους όταν δεν υπήρχε τίποτα που μπορούσε να αμφισβητήσει το ναυτικό μας και την αντιαεροπορική κάλυψη που παρείχε η Πολεμική Αεροπορία. Η κριτική που έχει υποστεί το Πολεμικό Ναυτικό δεν επιβραδύνει μόνο αλλά και υπονομεύει τη δημόσια στήριξη του, επισημαίνοντας μόνο τις παραδοξότητες.

Η δημόσια απήχηση αυτής της απλής λογικής ενισχύθηκε από την εκτεταμένη μεταπολιτευτική αντίδραση κατά των ενόπλων δυνάμεων, με τη λαϊκή επιθυμία να μειωθεί ο αμυντικός προϋπολογισμός παρά το γεγονός ότι οι υπηρεσίες του Πολεμικού Ναυτικού κατείχαν μια στρατηγική ιδέα που φαινόταν να υπόσχεται μέγιστη ασφάλεια με ελάχιστο κόστος και υπέρτατη συνδρομή στη θαλάσσια ισχύ.

Αυτή η έλλειψη σκοπού είχε και τις οργανωτικές επιπτώσεις της. Το πιο σημαντικό μεταξύ αυτών ήταν η τάση να αυξηθεί η αντίθεση κατά τη διάρκεια της κοινής προσπάθειας διακλαδικότητας των ενόπλων δυνάμεων. Χωρίς αποδεκτή και ενιαία στρατηγική αντίληψη, το Πολεμικό Ναυτικό έπρεπε να βασίζεται στην οργανωτική αυτονομία και όχι στη μοναδικότητα της αποστολής να διατηρεί την ταυτότητα και την ακεραιότητά του λόγω του ναυτογενούς ελληνικού έθνους και της προσπάθειας προστασίας του ευρύτερου θαλασσίου χώρου του Αιγαίου και της Μεσογείου. Αυτό είχε επιπρόσθετες δυσάρεστες συνέπειες για την υποστήριξη, δεδομένου ότι επέτρεψε σε πολέμιους να ζωγραφίσουν την εικόνα μιας σκόπιμης ομάδας σκληροπυρηνικών ναυάρχων που αντιτίθενται στη διακλαδικότητα για καθαρά εγωιστικούς σκοπούς. Εξάλλου είναι γνωστό το ανέκδοτο, ότι η αεροπορία βομβαρδίζει, ο στρατός εισβάλει και στο τέλος τα ναυτικό θα παρουσιαστεί για να δώσει τη δεξίωση.

Οι αιτίες αυτής της κρίσης του σκοπού και οι ατυχείς πολιτικές και οργανωτικές συνέπειες βρήκαν βεβαίως έδαφος στην ανακατανομή της ναυτικής ισχύος, εις βάρος μας, που συνέβη τα τελευταία χρόνια με τον βασικό αντίπαλό μας, την Τουρκία. Ωστόσο, μετά τον συριακό εμφύλιο πόλεμο και μετά την ανεύρεση υδρογονανθράκων στη Μεσόγειο, νέες απειλές για την ελληνική εθνική ασφάλεια προέκυψαν και οι τουρκικές διεκδικήσεις αυξήθηκαν, ποιοτικά και ποσοτικά, χωρίς τις συνεπαγόμενες αλλαγές ακόμη και μετά τη ναυτική ενίσχυση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, με το δικαιολογητικό της οικονομικής κρίσης.

Τι πρέπει να γίνει;

Το Πολεμικό Ναυτικό δεν μπορεί να αφορά αποκλειστικά την προστασία των νησιών του Αιγαίου, το Ναυτικό πρέπει να βρει έναν νέο ρόλο στην εθνική μας πολιτική. Πρέπει να είναι από τα κύρια αιτήματα προς τη νέα κυβέρνηση. Να ξεφύγουμε από την αβεβαιότητα, την αποδυνάμωση και σύγχυση, και να αναπτύξουμε ένα νέο ναυτικό δόγμα το οποίο να συνδέει ρεαλιστικά το Πολεμικό Ναυτικό με τους εθνικούς στόχους. Αυτό το δόγμα, ωστόσο, θα απαιτήσει μια θεμελιώδη επανάσταση στη ναυτική σκέψη.

Αναπόφευκτα, μια νέα στρατηγική αντίληψη πρέπει να έχει σημαντικές επιπτώσεις για την πανεθνική υποστήριξη του Ναυτικού και την οργανωτική δομή του. Ασφαλώς, η αναγνώριση αυτής της νέας λειτουργίας θα πρέπει τελικά να βρεθεί στην πολιτική εθνικής ασφαλείας, δεδομένου ότι η εθνική ασφάλεια εξακολουθεί να ορίζει την πρωταρχική αποστολή του ναυτικού.

Όπως συμβαίνει τώρα, που βρισκόμαστε στην κόψη του ξυραφιού πολλοί αναλυτές σε στρατιωτικές υποθέσεις εκτιμούν πλήρως τον ρόλο του ναυτικού, αλλά πολύ συχνά ακούγεται ακόμα από τον μέσο πολίτη κάθε κράτους το ερώτημα: Γιατί χρειαζόμαστε ένα ισχυρό ναυτικό; Αυτή η στάση μπορεί να ξεπεραστεί μόνο με μια συστηματική, λεπτομερή επεξεργασία και παρουσίαση της θεωρίας του ναυτογενούς έθνους και του ευρύτερου πλαισίου της ναυτικής ιστορίας και της ναυτικής τεχνολογίας. Μόνο όταν αυτό γίνει, το Ναυτικό θα έχει την εμπιστοσύνη του κοινού ανάλογη με τον σημαντικό ρόλο του στην εθνική άμυνα.

Αντί επιλόγου

Δεν θα ήταν υπερβολή να υποστηρίξω ότι χωρίς το Αθηναϊκό Ναυτικό δε θα υπήρχε ο Παρθενώνας, οι τραγωδίες του Σοφοκλή και του Ευριπίδη, η Πολιτεία του Πλάτωνα και τα Πολιτικά του Αριστοτέλη. Πριν από τους Περσικούς Πολέμους, η Αθήνα δεν είχε επιδείξει τίποτα σπουδαίο στη φιλοσοφία, την αρχιτεκτονική, το θέατρο, τις πολιτικές επιστήμες ή την ιστορία. Όλα αυτά άνθισαν μετά τη μεταμόρφωση των Αθηναίων σε ναυτική δύναμη, στις αρχές του 5ου αιώνα πΧ.

*Ο κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ε.α. ΠΝ

About The Author

Παρατηρητής και ιστογράφος θεμάτων αμυντικής τεχνολογίας. Δεσμευμένος με τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και παθιασμένος με οτιδήποτε στρατιωτικό.

16 Σχόλια

  1. tsimuha

    «Το ναυτικό του μέλλοντος θα πρέπει να οργανωθεί άμεσα’

    Λαθος, το σωστο ειναι «Το δειγμα απο το ναυτικό του μέλλοντος θα πρέπει να οργανωθεί άμεσα»
    γιατι απλα θα εχουμε «δειγμα ναυτικου» ( οπως και «δειγμα αεροποριας») στο μελλον.

    Απάντηση
  2. ΣΤΕΦΑΝΟΥ

    Τα προβληματα του ναυτικου κατ εμε αυτη τη στιγμη ειναι ο μεσος ορος ηλικιας του προσωπικου και οι 9 φρεγατες τυπου S. Και τα δυο αν πουμε οτι κανουμε ενεργειες τωρα θελουμε τουλαχιστον 4 με 5 χρονια για να ερθουμε σε μια καλη κατασταση.

    Απάντηση
  3. SAS

    Το τι θέλουμε για το ΠΝ μέσες άκρες το ξέρουμε όλοι, το τι χρειάζεται λίγο πολύ το γνωρίζουμε…

    Το θέμα είναι που θα βρεθούν τα χρήματα. Με μεταχειρισμένα σε ασχοληθήκαμε ολα αυτά τα χρόνια, για να φτιάξουμε νέες μονάδες σε μεγάλη ποσότητα που απαιτεί το ΠΝ αυτή την στιγμή χρειάζεται εξωτερικός δανεισμός.

    Κατά την γνώμη μου εξωτερικός δανεισμός αυτό μπορεί να γίνει από Γαλλία και Γερμανία…

    Γαλλία πάμε για 10-12 μονάδες gowind 3100GR σε βάθος χρόνου και από Γερμανία για 4+2 νέα υποβρύχια.

    Έτσι και αντιδράσεις δεν θα υπάρξουν από την Ευρώπη, αλλά και τα ελληνικά ναυπηγία και ελληνικές εταιρίες θα βρουν δουλειά και μια ομοιοτυπία θα υπάρξει στον στόλο.

    Απάντηση
  4. αγησίλαος

    Σόλων 590πχ (νομοθέτης, φιλόσοφος, ποιητής)
    Πεισίστρατος 550πχ (υδραγωγείο, βιβλιοθήκες, παρθενών, καταγραφή ποιημάτων, θέατρο)
    Πεισιστρατίδες 520 (ναός ολυμπίου Διός)
    Κλεισθένης 510πχ (δημοκρατία)
    Μάχη Μαραθώνα 490πχ

    Απάντηση
  5. Gunslinger32

    Στο σημείο που λέει «Το Πολεμικό Ναυτικό δεν μπορεί να αφορά αποκλειστικά την προστασία των νησιών του Αιγαίου, το Ναυτικό πρέπει να βρει έναν νέο ρόλο στην εθνική μας πολιτική. Πρέπει να είναι από τα κύρια αιτήματα προς τη νέα κυβέρνηση. Να ξεφύγουμε από την αβεβαιότητα, την αποδυνάμωση και σύγχυση, και να αναπτύξουμε ένα νέο ναυτικό δόγμα το οποίο να συνδέει ρεαλιστικά το Πολεμικό Ναυτικό με τους εθνικούς στόχους. Αυτό το δόγμα, ωστόσο, θα απαιτήσει μια θεμελιώδη επανάσταση στη ναυτική σκέψη.», θέλω να παρατηρήσω, ότι πρώτα θα ήταν ίσως χρήσιμο να υπάρχει μια ενθνική πολιτική(όχι όμως μόνο στα λόγια η στα χαρτιά), και μετά μπορούνε να συζητούν για νέα δόγματα και ρόλους η προσανατολισμούς για το ΠΝ.

    Όταν όμως το μόνο «όραμα» που εκφράστηκε απο τα επιτελεία προς την νέα «κυβέρνηση» της χώρας εξαντλείται με την αίτηση για αύξηση της θητείας(και μάλιστα ως σοβαρό ζήτημα, προφανώς για να υπάρχουν φθηνά εργατικά χέρια για τα χαμαλίκια στην συντήρηση κτηρίων και υλικού που γυαλίζεται συνήθως τις παρασκευές, η για να φαίνεται όμορφο το χωρτάρι μπροστά στα διοικητήρια,…και μερικά άλλα «ωραία» αυτού του είδους αφού η λίστα είναι αρκετά μεγάλη…), ενώ σε άλλα σημαντικά σημεία/ζητήματα που θα μπορούσαν να αυξηθούν με σχετικά χαμηλά έξοδα οι ικανότητες των ΕΕΔ οι ηγεσίες πετάνε χαρταετό, δεν έχει νόημα οποιαδήποτε συζήτηση για νέους προσανατολισμούς.

    Απάντηση
  6. npo

    Οι συνεχείς επικλήσεις στην κλασική αρχαιότητα ( 7ος – 4ος αιώνας π.Χ.) αρχίζουν και μου την δίνουν.. Τέλος πάντων, Υπάρχουν κι δύο ορθογραφικά λαθάκια τυπικά αυτόματου κορέκτορα οπου στο 3ο πρόσωπο παθητικής φωνής βάζει «ε» νομίζοντας πως πρόκειται για πρώτο πληθυντικό ενεργητικής.

    Δλδ
    – Ποια αποστολή εκτελείται, όχι ποια αποστολή εκτελείτε
    – χωρίς να καλλιεργείται η ιδέα, όχι χωρίς να καλλιεργείτε

    Κι επειδή έχω δει πολλά τέτοια στο Liberal πραγματικά θα τους πρότεινα να προσλάβουν επιτέλους κανα φιλόλογο ως επιμελητή.

    Απάντηση
    • ΑΧΕΡΩΝ

      «τυπικά αυτόματου κορέκτορα »
      Διορθωτής λέγεται στα ἑλληνικά ὁ κορέκτορας.
      Εκτός ἂν αφήνεις σιωπηλές αιχμές και υπονοούμενα για την κορεκτίλα που μας δέρνει.

      ΥΓ.
      Ὁ εκνευρισμός είναι το μόνο αναπόφευκτο για όποιον αγαπάει την Ἑλλάδα,και δέν κρύβει το κεφάλι στην άμμο.

      Απάντηση
      • npo

        Δεν σε αντιλαμβάνομαι, Ελληνική λέξη είναι κι ο Κορέκτωρ. Έχει 35,600 χτυπήματα έναντι 91,500 του Διορθωτή και 298,000 του ορθογράφου. Προσωπικά τον κορέκτορα τον χρησιμοποιώ αποκλειστικά για τους μηχανικούς ορθογράφους. Ο διορθωτής είναι πιο γενική έννοια, όχι μόνο για λέξεις, κι όχι μόνο για μηχανική διόρθωση.

      • ΑΧΕΡΩΝ

        Ἂν είναι τόσο ἑλληνική λέξη όσο ὁ προτζέκτορας,πάσο.

      • npo

        Αχέροντα δυστυχώς η άποψή σου αυτή ευρέως διαδεδομένη στο έθνος μας με στεναχωρεί ιδιαίτερα 🙂
        Η λέξη «κορρέκτωρ» εντάσσεται μια χαρά στο Ελληνικό κλιτικό σύστημα. Κλίνεται ακριβώς σαν τον Αλέκτορα, μπορεί να παράγει συνθετικά και παράγωγα, έχει διαφοροποιημένο νόημα απ τον διορθωτή, συγκεκριμένα την χρησιμοποιούμε κυρίως για αυτόματη διόρθωση λέξεων, δλδ Κορρέκτορας = αυτόματος ορθογραφικός διορθωτής αρα είναι μια χαρά. Εγώ αυτό κοιτάω, την λειτουργικότητα.

        Εσύ απ ότι καταλαβαίνω κοιτάς την ρίζα. Τρία πράγματα έχω να παρατηρήσω για την αξία της ρίζας.

        (α) Εχω γνωρίσει ανθρώπους (κυρίως του εξωτερικού) που βγάζουν τα παιδιά τους πχ Απόλλων και τους ακούς να λένε «έλα εδώ ρε Απόλλων» «Μήτσο δώσε του Απόλλων το φαΐ του». Κουίζ :ποια είναι πιο Ελληνική λέξη το σπίτι – του σπιτιού ή ο Απόλλων – του Απόλλων?

        (β) Αν οι πρόγονοι είχαν την ίδια λογική μ’εσένα τώρα θα μιλάγαμε με 30 λέξεις..

        (γ) Επειδή η άποψή σου αυτή είναι αρκετά ριζωμένη στα μυαλά των γενιών μετά την απελευθέρωση και κατά την γνώμη μου είναι κι ένας απ τους παράγοντες που συνετέλεσαν στον πρόσφατο ευνουχισμό που βιώνει η γλώσσα μας, καμιά φορά αναρωτιέμαι αν αυτές οι απόψεις δείχνουν αγάπη προς την Ελλάδα ή δείχνουν κάτι άλλο. Αγάπη προς την αρχαία Ελλάδα, μίσος για την νέα. Πράγμα που ίσως εξηγεί και τις αυτοκαταστροφικές μας τάσεις.. 1897, 1922, 1946, 1974, 2009 Κάθε 30 χρόνια και μια αυτοχειρία.

      • ΑΧΕΡΩΝ

        Τελευταία εκτροχιάζεσαι περιστασιακά,αλλά εδώ έχεις υποπέσει σε περισσότερα του ενός ολισθήματα.

        α)Δέν νομίζω να έχω δώσει αφορμή να με εντάξεις στην συγκεκριμένη κατηγορία.

        β)«Αν οι πρόγονοι είχαν την ίδια λογική μ’εσένα τώρα θα μιλάγαμε με 30 λέξεις..»
        Οἱ Πρόγονοι είχαν την πλουσιώτερη γλώσσα στην Μεσόγειο και πέριξ,εμείς ακόμα δέν την έχουμε ανακαλύψει και κατακτήσει πλήρως.
        Προφανώς είναι ευκολώτερο να προχωρούμε σε αθρόες ελληνοποιήσεις λέξεων,και να παρουσιάζουμε ὡς τεκμήριο 35.000 χτυπήματα.

        γ)Εδώ σηκώνω τα χέρια ψηλά.
        Τρείς αυθαίρετες ατεκμηρίωτες τοποθετήσεις απανωτά.

        1)Ἂν ὁ κλασικισμός ἢ όπως τον ονομάσεις ευθύνεται για τον ευνουχισμό της ἑλληνικής γλώσσας επί των ημερών μας,ἒ τότε φταίει ἡ κλιματική αλαγή για την τουρκική επθετικότητα.

        2)Μίσος για την Νέα Ἑλλάδα.
        Ὦ,ναί…
        Την Ἑλλάδα για της οποίας την ασφάλεια ενδιαφερόμαστε…
        Μήπως κάνεις κυνήγι μαγισσών;

        3)Εδώ το τερμάτισες.
        Το 1897-1922,για την αναβίωση παλαιών μεγαλείων («βυζαντινών»,που σου αρέσουν) πάλεψαν οἱ Ἓλληνες,ήταν αυτό μίσος για την Νέα Ἑλλάδα;
        Το 1940-41 (που παρέλειψες),από μίσος για την Ἑλλάδα πάλεψαν οἱ Ἓλληνες;
        Το 1946 δέν κάναμε κάτι άγνωστο στις παραδόσεις μας,διχασμός λέγεται,και ενίοτε καταλήγει σε εμφύλιο.
        Και εσύ διχαστικά τοποθετείσαι,δέν ξέρω ἂν το έχεις υποψιαστεί.
        «1974, 2009 Κάθε 30 χρόνια και μια αυτοχειρία.»
        Σε αυτό,τί φταίει;
        Ἡ εθνική μας αυτοαναζήτηση,ἢ ἡ έλλειψη της;

      • npo

        (β) εννοώ οι πρόγονοι των προγόνων των προγόνων 🙂

        Για τα (α) και (γ) έχεις κάποια δίκια, δεν το αρνούμαι. Πάντως υπάρχουν όντως άνθρωποι που υποσυνείδητα μισούν την σύγχρονη Ελλάδα επειδή την συγκρίνουν συνεχώς μ’αυτό το μέγα που στα μυαλά τους ήταν η αρχαία Ελλάδα. Και φυσικά την αρχαία Ελλάδα την βλέπουν με τα γυαλιά των ξένων – ή ακριβέστερα με τα γυαλιά των δυτικών των περασμένων δύο αιώνων γιατί τελευταία οι δυτικοί έχουν αρχίσει και μας τα γυρίζουν 🙂 Τέλος πάντων, άλλα γυαλιά θέλει ο Α άλλα ο Β. Αν είσαι μύωψ και φορέσεις τα γυαλιά του πρεσβύωπα θα στραβωθείς, και μάλλον αυτό έχουμε πάθει πολλοί απο μας..

        Αποτέλεσμα το συνεχές αυτομαστίγωμα. Ο δικός μου προβληματισμός είναι πως δεν πρόκειται να πάμε μπροστά αν συνεχώς αυτομαστιγωνόμαστε κι ενίοτε μαστιγώνουμε ο ένας τον άλλο για αλλαγή. Και δεν φταίει κάποιο γονίδιο για αυτό. Τέλος πάντων, ίσως επανέλθω κάποια άλλη φορά.

  7. Navy officer

    Ωραίο άρθρο αλλά δεν μπαίνει στο ζουμί της παθογένειας του ΠΝ, τι φταίει , ποιος φταίει και τα τοιαύτα.
    Οι ηγεσίες του ΠΝ φταίνε, δεν έχουν όραμα τα τελευταία 10 χρόνια , παρέμειναν σιωπηλές σαν θεατές στην μεγάλη ανάπτυξη του Τουρκικού Ναυτικού κρύβωμενες στη δικαιολογία της κρίσης και την πληρώνει βέβαια ο Στολος που έχασε το τραινο του εκσυγχρονισμού στις φρεγάτες και ΤΠΚ και σκουριάζει σαν παλιόσιδερα που περιμένουν να πάνε για λιώσιμο χωρίς μαλιστα αντικαταστάτη.
    Τι να έκαναν θα πει κάποιος, μα το αυτονόητο να δημοσιοποιήσουν το πρόβλημα που ερχόταν με άρθρα και συνεντεύξεις πιέζοντας με κάθε μέσο την πολιτική ηγεσία για νέα project που αν είχαν ξεκινήσει θα μας είχαν αποδώσει σιγά σιγά νέα σύγχρονα πλοια, ομως προτίμησαν να παραμείνουν θεατές.

    Απάντηση
  8. Γ.Μ.

    Θα ήθελα πολύ να βγουν και να μας που όλοι αυτοί οι ναυαρχαίοι, που αποδεικνύονται λαλίστατοι και ριζοσπαστικοί όταν περάσει κάποιος χρόνος από την αποστρατεία τους, τι έκαναν όταν περνούσαν από μπροστά τους επιλογές όπως Kidd, M, L, Tripartite, Osprey, S-3B, P-3CII.5 κλπ κλπ, και εκείνοι ονειρευόντουσαν «κορβετοφρεγάτες»/»φρεγατοκορβέτες» και νικέλωναν Μ1….
    Αλήθεια, θα τους ρωτήσει ποτέ κάτι σχετικό κάποιος από όλους αυτούς τους «ειδικούς» δημοσιογράφους που τους «λιβανίζουν» σήμερα;;;

    Απάντηση
  9. npo

    Όσον αφορά την ισχύ του ναυτικού ένα πολύ καλό άρθρο απ τον δούρειο που ελπίζω να έχει απασχολήσει την ηγεσία

    https://doureios.com/einai-ta-ploia-pliromata-ilithie/

    Αναφέρει το οξύ πρόβλημα υποστελέχωσης που γίνεται δραματικό με την εκός λογικής κι άνευ ορίου εισαγωγή γυναικών στις παραγωγικές σχολές και στις προσλήψεις ΕΠΟΠ χαραμίζοντας και το ναυτικό αλλά και τις συγκεκριμένες γυναίκες αφού για άλλο εκπαιδεύονται (πχ χειρίστριες σόναρ) κι άλλο καταλήγουν να κάνουν αφού αργά ή γρήγορα (καλύτερα γρήγορα) θα κάνουν παιδιά τα οποία τις χρειάζονται εκτός πλοίου.

    Απάντηση

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Απάντηση σε npo Ακύρωση απάντησης

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: