Αναγκαία η ύπαρξη μίας εθνικής βιομηχανίας πυρομαχικών για την μείωση των αμυντικών δαπανών

Βολή ρουκετών 2,75 ιντσών από επιθετικό ελικόπτερο Apache. (Πηγή: ΓΕΣ)

Τις τελευταίες μέρες τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ) δηλαδή η εταιρεία που προέκυψε στο παρελθόν από τη συγχώνευση της ΠΥΡΚΑΛ και της ΕΒΟ, φαίνεται πως έχουν τεθεί στο στόχαστρο δυνάμεων που επιδιώκουν το κλείσιμο τους.

Όπως μας πληροφορεί σχετικό άρθρο των Μάνου Τσαλδάρη και Χάρη Ιωάννου της 3ης Ιουλίου στην Εφημερίδα των Συντακτών, υπήρξαν πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες το υπουργείο Οικονομικών αρνείται τη χρηματοδότηση των ΕΑΣ, οδηγώντας στο κλείσιμο τους. Παρόλο που η αναπληρώτρια υπουργός Άμυνας, κυρία Φώφη Γεννηματά, στη συνάντηση που είχε με τον υπουργό Οικονομικών, Γιάννη Στουρνάρα, για το συγκεκριμένο ζήτημα αντέταξε το άρθρο 346 της Συνθήκης της Λισαβόνας, το οποίο επιτρέπει για λόγους εθνικής ασφάλειας στις κυβερνήσεις να χρηματοδοτούν εταιρείες που παράγουν πυρομαχικά για το Στρατό, εντούτοις οι πιέσεις που αναμένεται να προκύψουν για το κλείσιμο των ΕΑΣ θα είναι αφόρητες. Ιδιαίτερα, μάλιστα, τη στιγμή που ένα κομμάτι της κοινωνίας επιδιώκει τη δραστική μείωση των δαπανών για την Άμυνα.

Στη θέση ενός πυραύλου AGM-114 Hellfire, όπως αυτός που φαίνεται στη φωτογραφία, ένα επιθετικό ελικόπτερο AH-64 της Αεροπορίας Στρατού μπορεί να πάρει τέσσερις ρουκέτες Hydra 70. Οι ρουκέτες αυτές υπάρχουν ήδη στα αποθέματα του Ελληνικού Στρατού, μπορούν να μετατραπούν σε κατευθυνόμενες. Για να έχει οικονομοτεχνικό νόημα η μετατροπή τους πρέπει να γίνει από μία εγχώρια βιομηχανία πυρομαχικών. (Φωτ: wikimedia.org)

Ισχύει όμως πράγματι κάτι τέτοιο; Το κλείσιμο μίας εθνικής βιομηχανίας πυρομαχικών θα επιτρέψει τη μείωση των αντιδημοφιλών αμυντικών δαπανών; Στην πραγματικότητα ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Αν θεωρήσουμε ότι πράγματι οι αμυντικές δαπάνες επιβαρύνουν δυσανάλογα τον εθνικό προϋπολογισμό, τότε μία ισχυρή και δυνατή εγχώρια αμυντική βιομηχανία μπορεί να αποτελέσει βασικό κομμάτι του μηχανισμού που θα επιτρέψει τη μείωση τους σε βάθος χρόνου, με ταυτόχρονη ενίσχυση των μαχητικών και αποτρεπτικών ικανοτήτων της χώρας.

Η διαπίστωση αυτή δεν είναι μια θεωρητική άποψη. Προκύπτει από τις σημερινές διεθνείς εξελίξεις στο χώρο του πολέμου και μπορεί να έχει άμεση εφαρμογή στη σημερινή ζοφερή ελληνική πραγματικότητα.

Συγκεκριμένα, μια τάση που συνεχώς κερδίζει έδαφος σε διάφορες χώρες του κόσμου είναι η ανάπτυξη ολοένα και πιο οικονομικών μοντέλων στρατιωτικών επιχειρήσεων. Στο πλαίσιο αυτό, προωθείται ολοένα και περισσότερο η αξιοποίηση των υπαρχόντων συστημάτων (legacy systems) δια της αναβάθμισης τους και της σύζευξης τους με προηγμένα υποσυστήματα, αντί για την υποκατάσταση τους με την αγορά νέων και ακριβών συστημάτων.

Μονόδρομος

Η φιλοσοφία αυτή αποτελεί ουσιαστικά μονόδρομο και για την Ελλάδα, αν θέλει με ρεαλιστικό τρόπο να ενισχύσει τις μαχητικές και αποτρεπτικές ικανότητες του ελληνικού στρατεύματος αυτή την εποχή των ισχνότατων αγελάδων, η οποία δεν φαίνεται να έχει ημερομηνία λήξης στο ορατό μέλλον. Και για να πετύχει αυτή η προσπάθεια είναι ζωτικής σημασίας η ύπαρξη μίας εθνικής ζωτικής σημασίας η ύπαρξη μία εθνικής αμυντικής βιομηχανίας, ιδιαίτερα των κομματιών αυτών που ασχολούνται με την παραγωγή και την ανάπτυξη πυρομαχικών.

Επιθετικό ελικόπτερο AH-64DHA εκτελεί βολή με το πολυβόλο 30 χιλ. (Πηγή: ΓΕΣ)

Ένα παράδειγμα αυτής της τάσης είναι η μετατροπή των υπαρχόντων αποθεμάτων των ρουκετών των 2,75 ιντσών (70 χιλιοστών) Hydra 70 σε κατευθυνόμενες, από διάφορες χώρες του κόσμου. Με τον τρόπο αυτό, παλαιές «χαζές» ρουκέτες αναβαθμίζονται σε κατευθυνόμενες, με πολύ χαμηλό κόστος, με αποτέλεσμα ένα μαχητικό ελικόπτερο, αντί για έναν πολύ πιο ακριβό πύραυλο Hellfire, να μπορεί να χρησιμοποιήσει μία παλιά ρουκέτα. Ακόμη περισσότερο, ένα μαχητικό ελικόπτερο, για παράδειγμα ένα Apache, όπως αυτά που υπηρετούν στην ελληνική Αεροπορία Στρατού, αντί για 16 πυραύλους Hellfire είναι σε θέση να μεταφέρει 64 ρουκέτες Hydra 70, άρα να προσβάλει και ισάριθμούς στόχους στην ίδια έξοδο. Άρα, ουσιαστικά με αυτό τον τρόπο πολλαπλασιάζεις τον αριθμό των μαχητικών ελικοπτέρων που έχεις στη διάθεση σου. Για να προχωρήσεις όμως ένα παρόμοιο πρόγραμμα και να έχει νόημα από οικονομοτεχνική άποψη, μία και θα αξιοποιήσει πυρομαχικά που βρίσκονται στο εθνικό οπλοστάσιο, οι εργασίες θα πρέπει να γίνουν από μία εγχώρια βιομηχανία. Οι σχετικές προσπάθειες ξεκίνησαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ παρόμοιο πρόγραμμα έχει και η Τουρκία, που παράγει τη ρουκέτα Cirit, η οποία είναι μία Hydra 70, αναβαθμισμένη από την τουρκική πολεμική βιομηχανία.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι η δυνατότητα παραγωγής φυσιγγίων με βολίδες υψηλής διατρητικότητας κατηγορίας SLAP (Saboted Light Armor Penetrators) για τα βαριά πολυβόλα των 0,50» ή ακόμη και για τα τυφέκια των 7,62 χιλιοστών, όπως είναι το G3 που διαθέτει ο ελληνικός Στρατός. Παρόμοια πυρομαχικά επιτρέπουν σε βαρέα όπλα πεζικού ή ακόμη και σε κάθε ένα πεζικάριο να προσβάλλει με το προσωπικό του τυφέκιο τεθωρακισμένα οχήματα διαφόρων τύπων, αυξάνοντας δραστικά τις μαχητικές ικανότητες των μονάδων πεζικού με πολύ μικρό κόστος. Παρόμοιες προσεγγίσεις αποτελούν μέρος φιλοσοφιών αναβάθμισης των μαχητικών ικανοτήτων των Ενόπλων Δυνάμεων «εκ των κάτω» που εφαρμόζονται σε χώρες όπως το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Και σε αυτή την περίπτωση είναι δεδομένο ότι για να έχει νόημα μία σχετική προσπάθεια πρέπει να γίνει από εγχώρια βιομηχανία πυρομαχικών.

Επιθετικό ελικόπτερο AH-64DHA εκτελεί βολή με ρουκέτες 2,75 χιλ. (Πηγή: ΓΕΣ)

Ένα τρίτο παράδειγμα είναι αυτό της ανάπτυξης και παραγωγής μικροσκοπικών πυρομαχικών προσβολής ακριβείας, τα οποία μπορούν να συνδυαστούν με μικρά μη επανδρωμένα αεροχήματα αλλά και με επανδρωμένα αεροσκάφη και να επιτρέψουν τη δραστική ενίσχυση των ικανοτήτων προσβολής ισχύος από τον αέρα με εξαιρετικά μειωμένο κόστος, υποκαθιστώντας πολύ ακριβότερα συστήματα και μεθοδολογίες. Παρόμοιες λύσεις προωθούν χώρες όπως οι ΗΠΑ αλλά και η Κίνα, το Ισραήλ, το Ιράν και μία σειρά από άλλες. Περιττεύει να πούμε ότι και εδω είναι αναγκαία η ύπαρξη εθνικής βιομηχανίας πυρομαχικών που θα αναλάβει τις σχετικές εργασίες.

Φυσικά, υπάρχει και η «λύση» του να αφήσουμε τα πράγματα ως έχουν και να οδηγηθούμε αργά ή γρήγορα μ’ενα απαξιωμένο, αλλά πάντοτε ακριβό στη συντήρηση του στράτευμα, το οποίο δεν θα μπορεί να προσφέρει τίποτε στην Εθνική Άμυνα. Έτσι, σε βάθος χρόνου η ελληνική αποτροπή θα καταρρεύσει και η Ελλάδα θα βρεθεί ενώπιον πολύ μεγάλων μπελάδων

Του Δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα.

Ο Δρ. Γρίβας διδάσκει τα μαθήματα της «Γεωπολιτικής» και της «Διεθνούς Γεωγραφίας της Σύγχρονης Οπλικής Ισχύος» στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και «Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών» στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

11 Ιουλίου 2013

www.epikaira.gr

One Response

  1. .+-

    Βασικα το προβλημα ειναι αλλου! Εαν οι ΕΕΔ προτιμουν «εισαγωμενα» οτι και να υποθει και σχολιαστει ειναι περιτα λογια. Ο ιδιος ο νυν υφυπουργος Εθ. Αμυνας υπ. Τοσκας σχολιασε περιπου στον ιδιο τονο.

    .και-

    Απάντηση

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αρέσει σε %d bloggers: