“Το πιστόλι αντικατέστησε την πιστόλα γιατί κάνει την ίδια δουλειά, αλλά την κάνει καλύτερα.
Δεν αντικατέστησε όμως το μαχαίρι, γιατί το πιστόλι δεν κάνει την ίδια δουλειά με το μαχαίρι.”

Τη δεκαετία του ΄90 πολλοί είχαν προβλέψει το τέλος των αρμάτων μάχης, ως ψυχροπολεμικών δεινοσαύρων, που δεν είχαν θέση στον νέο κόσμο των ειρηνευτικών αποστολών. Ήταν η δεύτερη φορά που προβλέπονταν κάτι τέτοιο. Δυο δεκαετίες πριν, στις 8 Οκτωβρίου 1973, η αντεπίθεση των Ισραηλινών στα αιγυπτιακά προγεφυρώματα στο Σινά είχε αποτύχει, με βαριές απώλειες για τα ισραηλινά τεθωρακισμένα, που είχαν προκληθεί από αντιαρματικά κατευθυνόμενα βλήματα και φορητούς εκτοξευτές ρουκετών, κάνοντας το μέλλον των αρμάτων να φαίνεται αβέβαιο. Από τότε οι απειλές για τα άρματα μάχης εξελίχθηκαν και πολλαπλασιάστηκαν, αλλά τα θηρία δεν εξαφανίστηκαν. Η θέση του παρόντος άρθρου είναι ότι αυτό συνέβη επειδή δεν έχει εξαλειφθεί ο λόγος για τον οποίο φτιάχτηκαν εξ αρχής.

Ο πόλεμος και το έδαφος

Η πολεμική δραστηριότητα μπορεί να πάρει δύο διακριτές μορφές: την άμυνα και την επίθεση. Για τις χερσαίες δυνάμεις αυτό σημαίνει ότι είτε υπερασπίζονται έδαφος είτε ενεργούν για να το καταλάβουν. Το έδαφος αποτελεί τον τόπο κατοικίας των ανθρώπων και τη βάση οποιασδήποτε κρατικής κυριαρχίας. Ο πόλεμος είναι όργανο της πολιτικής και τις περισσότερες φορές οι σκοποί του περιλαμβάνουν τον έλεγχο εδάφους.

Από στρατιωτικής άποψης η κατάληψη (ή η παραχώρηση εδάφους) είναι επιθυμητή στον βαθμό που εξασφαλίζει την καταστροφή του εχθρού. Στον πόλεμο, όμως, η στρατιωτική δυνατότητα τίθεται στην υπηρεσία της πολιτικής αναγκαιότητας, έτσι το έδαφος που θα καταληφθεί, θα τύχει υπεράσπισης ή θα εγκαταλειφθεί είναι συνδυασμός των δύο. Σε κάθε περίπτωση η ισχύς εδραιώνεται στο κατεχόμενο έδαφος.

Η πολιτική μπορεί να επιδιώξει οποιονδήποτε σκοπό, στις περισσότερες, όμως, των περιπτώσεων ο έλεγχος του εδάφους είναι ο σκοπός του πολέμου, και σίγουρα είναι ο σκοπός των χερσαίων επιχειρήσεων. Ο αμυνόμενος επιδιώκει να συνεχίσει να ελέγχει το έδαφος που κατέχει, ενώ ο επιτιθέμενος να καταλάβει το έδαφος που επιθυμεί. Όπως έχει αποδειχτεί σε πάμπολλες περιπτώσεις ο έλεγχος του εδάφους ολοκληρώνεται, και μάλιστα με τρόπο που να έχει πολιτικό νόημα, μόνο όταν πεζοί στρατιώτες με φορητά όπλα έχουν κυριαρχήσει σε αυτό.

Από τον Α΄ Π.Π. έγινε φανερό ότι ο συνδυασμός της οργάνωσης του εδάφους με τα πυρά των πολυβόλων και των όπλων καμπύλης τροχιάς μπορούσε να καταστήσει το πεδίο της μάχης απροσπέλαστο για τους πεζούς. Την αδυναμία αυτή ήρθε να θεραπεύσει το άρμα μάχης, το οποίο ανέλαβε να ανοίξει δρόμο μέσα από το οχυρωμένο πεζικό, ώστε το φίλιο πεζικό, τελικά, να καταλάβει το έδαφος.

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου στην πηγή: https://con-ops.blogspot.com/2020/02/giati-den-exafanistikan-ta-armata.html

Αρέσει σε %d bloggers: