Η Μάχη του 73ου Μεσημβρινού

Ιρακινό άρμα μάχης Type 69 μετά την συμπλοκή με τις δυνάμεις της 1ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας του Ηνωμένου Βασιλείου. (Φωτογραφία: Wikipedia)

Ο Στρατιώτης Patrick Bledsoe άκουσε τον απόηχο μιας έκρηξης από μακριά και φοβήθηκε. Αυτό συνέβη δύό μέρες μετά την κατάπαυση του πυρός, συνεπώς ο ήχος της έκρηξης πολύ πιθανόν να σήμαινε άλλη μια ανατίναξη ενός αχρηστευμένου Ιρακινού άρματος από στρατιώτες. Παρ’ όλα αυτά ο Bledsoe απομακρύνθηκε προς την έρημο για να μείνει λίγο μόνος, και, όταν επέστρεψε κανείς δεν τον ρώτησε που είχε πάει. Δεν ήταν απαραίτητο.

‘Ένα κομμάτι σου απλά πεθαίνει,» είπε ο Υπίλαρχος Keith Garwίck. «Κάποιος ο οποίος να προσπαθεί να σε σκοτώσει τόσο απεγνωσμένα, για τόσες πολλές ώρες, και να φτάνει τόσο κοντά στον στόχο του. Απλά δεν μπορούσαμε, να το κατανοήσουμε. Εγώ ακόμα δεν μπορώ. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν τρελοί. Δεν σταματούσαν», είπε ο Garwick για την Προεδρική- Φρουρά του Ιρακινού στρατού, η οποία εξαπέλυε κατά κύματα τα άρματά της κατά πάνω του. Οι πυροβολητές της ΙΛΑΝ G (Ghοst=Φάντασμα) κατέστρεφαν τα επερχόμενα οχήματα, μόνο για να εκπλαγούν καθώς έβλεπαν τους στρατιώτες του εχθρού να πετάγονται από μέσα και να αρχίζουν να πυροβολούν χωρίς νόημα με τα αυτόματα όπλα τους ενάντια στα Αμερικάνικα τεθωρακισμένα οχήματα. «Συνέχιζαν να πεθαίνουν και να πεθαίνουν και να πεθαίνουν,» είπε ο 25χρονος Garwick, απόφοιτος του West Point και Ουλαμαγός από το Fresno της Califοrnia. «Δεν σταματούσαν ποτέ … δεν σταματούσαν ποτέ.»

Οι Αμερικάνοι που πολέμησαν εκεί την ονομάζουν Μάχη στον 730 Μεσημβρινό, μια γραμμή σε ένα χάρτη σε κάποιο ανώνυμο μέρος του Ιράκ.

Οι 150 άντρες της ΙΛΑΝ έρχονται από το Bamberg της Γερμανίας, και αποτελούν μέρος του 20υ Συντάγματος Αναγνωρίσεως, το οποίο είχε αποστολή να διεισδύσει κρυφά στο νότιο Ιράκ ως εμπροσθοφυλακή του VII Σώματος Στρατού στο οποίο είχε ανατεθεί η ανεύρεση και καταστροφή της Προεδρικής Φρουράς. Με το που θα την έβρισκε, το Σύνταγμα Αναγνωρίσεως θα έπρεπε να αποσυρθεί ώστε να μπορέσουν να προελάσουν οι βαριές Τεθωρακισμένες Μεραρχίες και να εξοντώσουν τις επίλεκτες Ιρακινές δυνάμεις. Και έτσι περίπου έγινε, με εξαίρεση τις έξι ώρες κατά τις οποίες η ΙΛΑΝ-Φάντασμα πολέμησε με την Tawakalna Μεραρχία της Φρουράς στον 730 Μεσημβρινό.

«Αν ο υπόλοιπος στρατός τους είχε πολεμήσει τόσο σκληρά όσο και η Μεραρχία Tawakalna, θα είχαμε προβλήματα,» είπε ο Garwick.

Το πρωί της Τρίτης, 26 Φεβρουαρίου, ο Υποδεκανέας Jason Ε. Kick οδηγούσε ένα όχημα μάχης Bradley. Ο ουρανός ήταν ακόμα σκοτεινός από μια μεσονύχτια καταιγίδα. Ο Kick, 18 ετών, από το Ρembrοke, της Georgia, δεν ήταν καν απόφοιτος γυμνασίου και είχε καταταγεί με το που έκλεισε τα 17. Ήταν ο «μικρός» του Τμήματος, με ήσυχο χαρακτήρα και πήρε γρήγορα βαθμό. Είχε πάρει το GED δίπλωμά του από τη βασική εκπαίδευση και έκανε σχέδια για να φοιτήσει σε κολλέγιο. Είχε ένα μικρό κασετόφωνο μαζί του και εκεί αφηγούνταν τις εντυπώσεις του από τον πόλεμο. Ήθελε να στείλει την κασέτα αργότερα σπίτι στη μητέρα του. Κουβαλούσε ακόμα τον τυχερό του αναπτήρα, αυτόν που είχε μαζί του τον προηγούμενο χρόνο όταν το Bradley του είχε πάρει βαθμολογία «1.000» σε βολές στο πεδίο βολής του Grafenwoehr.

Η ΙΛΑΝ – Φάντασμα είχε εισχωρήσει στο Ιράκ από την Σαουδική Αραβία πάνω από 12 ώρες πριν την επίσημη έναρξη των χερσαίων επιχειρήσεων. Οι στρατιώτες της ΙΛΑΝ κατευθύνονταν προς βορρά για δύο ημέρες, και μετά στράφηκαν προς τα δεξιά. Εκείνη την Τρίτη κατευθύνονταν προς ανατολάς.

«Αναμένουμε επαφή λεπτό προς λεπτό,» είπε ο Kjck στην μητέρα του με μια συρτή, φωνή μιλώντας στο κασετόφωνο. Η ώρα ήταν λίγο μετά τις 8 το πρωί. «Οι μονάδες που βρίσκονταν στο Κουβέιτ, τις οποίες είχαν εκδιώξει οι Πεζοναύτες, κατευθύνονται εναντίον μας. Και οι ενισχύσεις τους, αντί να’ κατευθύνονται πίσω στο Κουβέιτ, έρχονται κι αυτές προς το μέρος μας. Έτσι, θα συναντήσουμε μεγάλη αντίσταση.»

Ο ήλιος εμφανίστηκε για λίγο γύρω στις 8:30 το πρωί. Οι ανιχνευτές της ΙΛΑΝ­ Φαντάσματος εντόπισαν σε απόσταση ένα Ιρακινό όχημα. Είκοσι Ιρακινοί στρατιώτες ήταν στριμωγμένοι σε ένα όχημα μεταφοράς προσωπικού. Βγήκαν όλοι έξω σαν να ήταν έτοιμοι να παραδοθούν, αλλά ξαφνικά τρεις από αυτούς έτρεξαν πίσω στο όχημα και άλλοι άρχισαν να πυροβολούν. Στρατιώτες της ΙΛΑΝ – Φαντάσματος είπαν αργότερα ότι ίσως κατά την καταστροφή του οχήματος να δημιουργήθηκαν κάποιες παραπάνω από τις απολύτως απαραίτητες απώλειες, αλλά τόνισαν πως ήθελαν να βεβαιωθούν ότι οι τρεις Ιρακινοί δεν θα είχαν τη δυνατότητα,να ειδοποιήσουν τους αξιωματικούς τους με τον ασύρματο. Όπως αποδείχτηκε, δεν τα κατάφεραν.
Υπήρχε παντού πολύ αίμα.

«Το μόνο που μπορώ να πω», είπε στο κασετόφωνο του ο Kick: «Καλύτερα αυτοί παρά εγώ. Φαίνεται σκληρό, μα είναι η αλήθεια:» Ήταν η πρώτη εξολόθρευση της ΙΛΑΝ – Φάντασμα σε­ αυτόν τον πόλεμο.

Τα συντρίμμια αποδείχτηκε ότι προέρχονταν από την Μεραρχία Tawakalna και το προσωπικό πληροφοριών είπε ότι το Σύνταγμα πιθανότατα θα συναντούσε τις προφυλακές της Ιρακινής Μεραρχίας κοντά στον 13º Μεσημβρινό, γύρω στα 13 μίλια προς ανατολάς.

Κατά τις 13:00 είχαν διαλυθεί τα σύννεφα και η ομίχλη. Αντί αυτών, είχε σηκωθεί ένας τρομερός νοτιάς, δημιουργώντας μια θύελλα άμμου. Ιρακινά οχήματα και Ιρακινό πεζικό είχαν διασκορπιστεί εδώ κι εκεί. Η ΙΛΑΝ – Φάντασμα κατέστρεψε αρκετά ακόμα οχήματα μεταφοράς προσωπικού και -κατά τις 15:30- τρία εχθρικά άρματα. Μια ώρα αργότερα έφτασαν στον 73º Μεσημβρινό.

Σε κάποια απόσταση στα δεξιά τους οι ΙΛΑΝ Αετός, Σίδηρος και Θάνατος (Ε,Ι,Κ) είχαν ήδη εμπλακεί με περιχαρακωμένους Ιρακινούς στρατιώτες. «Είχα ένα αίσθημα,» είπε ο Δκτής της ΙΛAN- Φάντασμα, ο Ίλαρχος Joseph Sartiano, 29 ετών, από το San Francisco. «Όλοι οι, άλλοι είχαν εμπλακεί. Έτσι διέταξα να γυρίσουν πίσω οι ανιχνευτές μου, και έβαλα τα άρματα μπροστά.»

Μία ΙΛΑΝ αποτελείται κατά το ήμισυ από άρματα και κατά το άλλο ήμισυ από οχήματα Bradley. Κανονικά, τα Bradley προπ0ρεύονται ακολουθούμενα από τα άρματα, που είναι έτοιμα να τα υπερασπιστούν. Αντίθετα προς το σύνηθες, ο Sartiano παρέταξε όλη την Ίλη του κατά μήκος του 730υ Μεσημβρινού.

Η Μάχη το 73ου Μεσημβρινού

Άρματα της 3ης τεθωρακισμένης ταξιαρχίας κατά μήκος της Γραµµή Εξόρµησης. (Φωτογραφία: Wikipedia)

Ο Ουλαμαγός των Bradley Υπίλαρχος Garwick είχε λάβει την θέση του στις 16:42. Το μεγαλύτερο μέρος της ΙΛΑΝ, είπε, βρισκόταν πίσω από ένα μικρό ύψωμα και μια κορυφογραμμή, που δέσποζε μιας πλατιάς, ρηχής-κοιλάδας που οι Άραβες ονομάζουν ρέμα. Εχθρικά οχήματα και πεζοί βρίσκονταν όπου και αν κοίταζε κανείς, οχυρωμένα στην αντίπερα μεριά του ρέματος.

«Παραταχτήκαμε σε μια γραμμή τώρα», είπε ο Kick στο κασετόφωνο του. ‘Έχουμε εμπλακεί σε να κανονικό αγώνα τώρα … βάλλουμε ξανά. Μπορώ να δω την κατεύθυνση προς την οποία βάλλουμε, αλλά δεν μπορώ να δω κάποιο όχημα. … Αυτό είναι χάος. … Είναι απόλυτο χάος.»

Διαταγές μάχης πλημμύρισαν τους ασύρματους, δημιουργώντας επιπλέον σύγχυση. «Βλέπω καπνό στον ορίζοντα», είπε στο κασετόφωνο του ο Kick. «Αυτό σημαίνει ότι καταστρέ­ψαμε κάτι. Τι μπορεί να είναι αυτό δεν το ξέρω … Λευκός Ένα είναι ο Ουλαμαγός. Μπορείς να το νιώσεις στον τόνο της φωνής του. Έχει ταραχτεί. Ώρα, 16:54 … αυτά είναι πυρά συζυγούς πολυβόλου. Είναι 17: 10 το απόγευμα. Είμαστε ακόμα σε επαφή. … Υπάρχουν ορισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού εδώ κι εκεί, τα περισσότερα του πεζικού. Μόλις εντόπισα την πιο μεγάλη έκρηξη κατά τις 12 η ώρα. Δεν ξέρω τι στο διάολο ήταν. …»

Ο Ουλαμός του Garwick είχε εξολοθρεύσει από μόνος του 9 οχήματα προσωπικού. Ο εχθρός είχε αρχίσει να ανταποδίδει τα πυρά από τις 17:00 περίπου. Βλήματα πυροβολικού άρχισαν να πέφτουν γύρω από τα Bradley.

«Ένας καταιγισμός πυρών ελαφρών όπλων και βολιδοφόρων βλημάτων χτύπησαν την αβαθή ακτή μπροστά μου», χτυπώντας το δικό του Bradley κι ένα άλλο, είπε ο Garwick. Ιρακινοί στρατιώτες έτρεχαν εναντίον τους και αποδεκατίζονταν. Τα εχθρικά πυρά αυξήθηκαν, και βλήματα εγκαιροφλεγή διαρρηγνύονταν πάνω από τα κεφάλια τους. Δύο Bradley από τον Ουλαμό του Garwick ήταν τοποθετημένα πίσω δεξιά του. Στις 17:45 είδε τρία βλήματα άρματος να κτυπούν την κορυφογραμμή ακριβώς μπροστά από τη θέση του, κάθε βολή να πλησιάζει κι άλλο τα Bradley στα δεξιά του. Το τελευταίο βλήμα βρήκε το στόχο του.

«Ένα μόλις χτύπησε έναν από τους δικούς μας», φώναξε ο Kick.

Ο Στρατιώτης Patrick Bledsoe, 20 ετών, από το Oxnard της California, οδηγούσε το Bradley G-16.

Μόνο βολές έβλεπε μπροστά του. «Βρισκόμασταν μέσα σε ένα μικρό ρέμα», είπε, αλλά το πάνω μέρος του οχήματος εξείχε και επιτηρούσε την κοιλάδα. «Ειμασταν αρκετά εκτεθειμένοι …»

Ο πυροβολητής του Bradley ήταν ο 23χρονος Λοχίας Nels Α. Μoller. Το συζυγές πολυβόλο είχε πάθει εμπλοκή και ο Αρχηγός Πληρώματος, ένας άλλος Λοχίας, προσπαθούσε να το επιδιορθώσει όταν σήκωσε τα μάτια του και είδε Ιρακινούς στρατιώτες να τρέχουν κατά πάνω τους. «‘Eχετε στρατιώτες στην πρώτη γραμμή;» ρώτησε τον Moller.

Ξαφνικά έγινε άλλη μια έκρηξη. Από τη θέση του στα σκοπευτικά μέσα στον πύργο του Bradley, ο Moller δεν μπορούσε να δει την περιοχή τριγύρω από το όχημα. «Τι ήταν αυτό;» ρώτησε, ακούγοντας την έκρηξη.

Σύμφωνα με τον Bledsoe, αυτό ήταν το τελευταίο πράγμα που είπε ο Moller. Έγινε άλλη μια έκρηξη, που κατέκλυσε με σπίθες την πρόσοψη του Bradley. «‘Ηταν σαν να μας χτύπησε κάποιος με μια βαρειά,» είπε ο Bledsoe. .

Πήδηξε έξω και έτρεξε στο πίσω μέρος του BradIey. Ο Moller ήταν νεκρός. Ο άλλος Λοχίας ήταν ελαφρά τραυματισμένος. Φίλια άρματα έβαλαν πάνω από το κεφάλι του Bledsoe, και εχθρικά πυρά έβαλαν την αβαθή ακτή μπροστά του. Έπεσε κάτω την ώρα που έγινε άλλη μια έκρηξη. Ο Υποδεκανέας Jeff Pike, 21 ετών, από το Binghamton της New York, οδηγούσε το άρμα του Sartiano. Παρόλο που δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ, αυτός πιστεύει ότι η τελευταία έκρηξη προκλήθηκε από μια βολή του πυροβολητή του Sartiano ενάντια σε ένα Τ-55, το άρμα που σκότωσε τον Moller.

H Μάχη του 73ου Μεσημβρινού-Αρμα μάχης Τ-62

Ιρακινό άρμα μάχης Τ-62 κατεστραμμένο από πυρά της 3ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας. (Φωτογραφία: Wikipedia)

O Bledsoe προσπάθησε να ξεφύγει. «Σύρθηκα ως την πλευρά του άλλου ερπυστριοφόρου και χτύπησα την πίσω πόρτα, μα δεν με άκουσαν. Ανέβηκα πάνω και χτύπησα την θυρίδα του οδηγού. Ο οδηγός την άνοιξε. Είπα: «Χτυπηθήκαμε. Χτυπηθήκαμε. Νομίζω ότι ο Moller είναι νεκρός:» Το δικό του ΤΟΜΑ G-16, «μόλις άρχισε να βγάζει καπνούς».

Στις 17:47, ο Kick μίλησε στο κασετόφωνο του. «Ήταν το 16 που χτυπήθηκε.» Λίγα λεπτά αργότερα συνέχισε με πιο σταθερή φωνή. «Ο πυροβολητής του 16, Λοχίας Moller, είναι νεκρός. Ο Αρχηγός Πληρώματος και ο ΠΑΠ είναι στο 15 τώρα. Ο Λοχίας Moller … ο Λοχίας Moller σκοτώθηκε … η ,ώρα είναι,17:49».

Έκανε μια παύση και συνέχισε, «Δεν μπορούμε… δεν μπορούμε να αφήσουμε κάτι τέτοιο να μας επηρεάσει ή να μας αποθαρρύνει. Αλλιώς θα πεθάνουμε. Και δεν θα το ήθελε κάτι τέτοιο εκείνος. Δεν θα το ήθελε. … Αλλά φοβάμαι.»

Ο Υπίλαρχος Garwick είπε στους άντρες του να συνεχίσουν να μάχονται. Πυροβολικό, άρματα και πολυβόλα έβαλαν με πυρά στο λόφο γύρω τους. Πολλά καταστράφηκαν. Πολλά όμως ακόμη εξακολουθούσαν να βάλλουν.

«Αυτό είναι χάος», ανέφερε ο Kick στις 18:04. «Γενικό χάος … έχουμε εννέα εξολοθρευ­μένα οχήματα μπροστά μας. Εχθρικά οχήματα. Και έρχονται κι άλλα.»

Η αμμοθύελλα χειροτέρευε. Ο Garwick μπορούσε να δει σε απόσταση 50 γιαρδών μονάχα

Όμως τα θερμικά περισκόπια κατάφερναν να λύσουν κατά κάποιο τρόπο το πρόβλημα της μικρής ορατότητας. Με αυτά μπορούσε να δει σε απόσταση μεγαλύτερη του μισού μιλίου. Πλησίαζαν δύο ακόμα εχθρικά άρματα. ­

Ο Kick τα είδε να καταστρέφονται τρία λεπτά αργότερα. «Μπαμ. Στόχος. Στόχος και καταστροφή. Το πέτυχε. Αυτό είναι εκδίκηση για τον Λοχία Μοller.»­

Οι ανιχνευτές του Garwick τον πληροφόρησαν αν ότι πλησίαζαν άλλα 12 άρματα. Πιθανώς μέχρι και 25. Κάτω στην κοιλάδα οι Ιρακινοί έβγαιναν από τα οχήματα προσωπικού και θα εξορμούσαν προς τον Ουλαμό του Garwick, πυροβολώντας με τα τυφέκιά τους. Και θα σκοτώνονταν.

Το μόνο που μπορούσε να δει ο Kick ήταν βλήματα που έπεφταν παντού.

Αυτό το γενικό χάος κράτησε για τέσσερις ακόμα ώρες. Σε ένα σημείο, ο Στρατιωτης Chris Harvey κοίταξε έξω από το πίσω μέρος του δικού του οχήματος. «Το μόνο που είδα ήταν φλεγόμενα πράγματα,» είπε ο 24χρονος Παρατηρητής Πυροβολικού από την Virginia Beach της Virginia. «Σε 360 μοίρες. Τίποτε άλλο παρά μάχες παντού.»

Ο Garwick κάλεσε την Αεροπορία, αλλά τα αεροπλάνα χρησιμοποιήθηκαν για μια άλλη αποστολή δυο λεπτά προτού φτάσουν στην ΙΛΑΝ-Φάντασμα. Αντί γι’ αυτό, κράτησε πίσω τα άρματα και ζήτησε από το Πυροβολικό να βάλει κατά των κυμάτων επίθεσης καθώς αυτά έκαναν την εμφάνισή τους στη μακρινή κορυφογραμμή. Ο Υδκτής της ΕΑΝ παρατηρούσε από μια πλεονεκτική θέση όχι πολύ μακριά. Η εικόνα έμοιαζε, είπε, με τον Αρμαγεδόνα.

Κατεστραμμένο Bradley

Αμερικάνικο ΤΟΜΠ Bradley Κ-12, χτυπημένο από πυρά Ιρακινών αρμάτων, κατά το πρώτο στάδιο της μάχης. (Φωτογραφία: Wikipedia)

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του Garwick ήταν ότι τα δίκτυα ασυρμάτου ήταν απασχολημένα τόσο πολύ που δεν μπορούσε να στείλει ο ίδιος μηνύματα. Αρκετές φορές έπρεπε να πηδήξει έξω από το Bradley του και να συρθεί μέχρι τους παρατηρητές πυροβολικού για να τους πει προσωπικά που ακριβώς ήθελε τα πυρά.

Σε μια από αυτές τις περιπτώσεις, γύρω στις 20:30, είχε μισοδιασχίσει σερνόμενος την απόσταση μεταξύ του δικού του οχήματος και του οχήματος του Παρατηρητή Πυροβολικού,όταν ένα εγκαιροφλεγές βλήμα έσκασε στην αντίπερα πλευρά ενός κοντινού Bradley. Αυτός και ο Υπξκός του Πυροβολικού, Λοχίας Larry C. Fultz, βρήκαν κάλυψη κάτω από το Bradley του Garwick.

Άλλο ένα κύμα αρμάτων κατέφθανε. «Εμείς καθίσαμε εκεί κλαίγοντας, κλονισμένοι, μέχρι να μπορέσουμε να βγούμε από κάτω από το Bradley», είπε ο Garwick. «Οι εγκαιροφλεγείς διαρρήξεις έπεφταν πάνω μας και εξοστρακίζονταν γύρω μας. Ήμασταν σε μια γωνιά της κόλασης. Δεν ξέρω πως γλυτώσαμε. Δεν ξέρω.»

Αρκετές μέρες αργότερα, μέσα σε ένα ήσυχο αντίσκηνο στο ελεύθερο Κουβέιτ, ένας αξιωματικός από το Σύνταγμα προσπάθησε να εξηγήσει τι είχε συμβεί στην ΙΛΑΝ-Φάντασμα.

Η Μεραρχία Tawakalna της Προεδρικής Φρουράς είχε μπερδευτεί με την 12η Ιρακινή Τεθωρακισμένη Μεραρχία και οι δύο εχθρικές μονάδες προσπαθούσαν να οπισθοχωρήσουν από το ίδιο στενό πέρασμα, είπε ο Επίλαρχος Steven L. CambeII, 35 ετών, ο αξιωματικός πληροφοριών του Συντάγματος. Η Ιρακινή δίοδος της οπισθοχώρησης, μια ρηχή κοιλάδα μεταξύ δύο κορυφογραμμών, οδηγούσε κατευθείαν πάνω στην ΙΛΑΝ-Φάντασμα.

Ο Cambell υπέθεσε ότι ίσως η Προεδρική Φρουρά να πολέμησε τόσο σφοδρά επειδή προσπαθούσε απελπισμένα να διαφύγει.

«Αυτοί οι άνθρωποι ήθελαν να φύγουν από εκεί, και αυτοί υποτίθεται ήταν οι καλύτεροί τους πολεμιστές. Κατά την άποψή μου δεν προσπαθούσαν να διασπάσουν τις αμυντικές διατάξεις (την γραμμή που υπερασπιζόταν η ΙΛΑΝ-Φάντασμα). Με την διαμόρφωση του εδάφους ήταν απαραίτητο να περάσουν από εκεί για να ξεφύγουν.»

Οι στρατιώτες της ΙΛΑΝ-Φάντασμα δεν ήταν οι μόνοι που πολέμησαν εκείνο το βράδυ. Τουλάχιστον οι μισές ΙΛΑΝ και Ιλες Αρμάτων του Συντάγματος ήταν σ’επαφή σε ένα σημείο ή σε άλλο. Αλλά οι περισσότερες απ’ αυτές μάχονταν εναντίον οχυρωμένου εχθρού. Κανένα Τμήμα δεν αντιμετώπισε επιθέσεις κατά κύματα όπως αυτές που είχαν για στόχο την ΙΛΑΝ-Φάντασμα.

Το Πυροβολικό έσωσε την ΙΛΑΝ-Φάντασμα περισσότερες από μια φορές. Ελικόπτερα βοήθησαν στην καταστροφή αρμάτων. Και κατά το τέλος, όταν το Τμήμα είχε ένα απελπιστικά χαμηλό απόθεμα από πυρομαχικά, η Ίλη Αρμάτων Η (Γεράκι) ήρθε να τους αντικαταστήσει. Στις 100 ώρες της εμπλοκής, το Σύνταγμα κατέστρεψε 100 άρματα, περί τα 50 οχήματα μεταφοράς προσωπικού, και περισσότερα από 30 τροχοφόρα οχήματα, συν κάποια αντιαεροπορικά συστήματα πυροβολικού, είπε ο Cambell.

Υπολόγισε ότι ένα 85-90% αυτών των οχημάτων είχαν καταστραφεί στον 73º Μεσημβρι­νό, μα κανείς δεν είχε ακόμα καταμετρήσει τα οχήματα στον τομέα της ΙΛΑΝ-Φάντασμα.

Εκείνη τη νύχτα εξολοθρεύτηκε το ισοδύναμο μιας Ιρακινής Ταξιαρχίας, η πρώτη εδαφική ήττα της Προεδρικής Φρουράς όπως τόνισε ο Cambell. Μέσα σε 36 ώρες οι πιο πολλές από τις άλλες είχαν κι αυτές εξολοθρευτεί. Το πρωί μετά τη μάχη κάποιος έφτιαξε ένα ξύλινο σταυρό και τον βύθισε στην άμμο και ένας στρατιωτικός ιερέας είπε μερικά λόγια για τον Moller. Μίλησε κι ένας Συνταγματάρχης.

Φλεγόμενα Ιρακινά άρματα Type 69

Ιρακινά άρματα Type 69 φλέγονται, μετά από συμπλοκή με άρματα μάχης της 1ης Τεθωρακισμένη Ταξιαρχίας του Ηνωμένου Βασιλείου, κατά την επιχείρηση «Καταιγίδα της Ερήμου». (Φωτογραφία: Wikipedia)

Όλοι από την ΙΛΑΝ – Φάντασμα ήταν εκεί, εξουθενωμένοι άντρες με βυθισμένα μάτια, και πρόσωπα καλυμμένα με σκόνη και πυρίτιδα. Ήταν η πρώτη φορά σε δύο μήνες που βρέθηκαν όλοι μαζί στον ίδιο χώρο, αντί να είναι διασκορπισμένοι στην έρημο, σε ασκήσεις ή σε σχηματισμούς μάχης. Πολλοί αγκαλιάστηκαν, ευτυχείς που είδαν τους φίλους τους ζωντανούς, και κατόπιν μαζεύτηκαν σε ένα ημικύκλιο, έβγαλαν τα κράνη τους, και άκουσαν τον στρατιωτικό ιερέα και τον Συνταγματάρχη.

Μετά τους είπαν να προετοιμαστούν για την επόμενη μάχη. Μα αυτή δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Αντί αυτού ανακοινώθηκε η κατάπαυση του πυρός και οι άντρες του Ιππικού βρήκαν το χρόνο να καθίσουν να τα πουν και να προσπαθήσουν να καταλάβουν τι είχε συμβεί.

Είπαν ότι ο Λοχίας Nels Moller πέθανε με το δάχτυλο στην σκανδάλη του πυροβόλου του Bradley, σημαδεύοντας τον εχθρό. Ο Α/Τ εκτοξευτής TOW, το κύριο αντιαρματικό όπλο του Bradley, δεν δούλευε, και ο Moller το ήξερε προτού να μπει στην μάχη. Αυτός θα, ήταν ένας επαρκής λόγος για να αποφύγει την συμμετοχή στη μάχη, όμως εκείνος δεν τον αποδέχτηκε.

Πέθανε ως στρατιώτης, είπε ένας από τους αξιωματικούς Πυροβολικού της ΙΛΑΝ G, ο Ανθλγός Joe Deskevich, 23 ετών, από το Rockville του Maryland. «Δεν έτρεξε και δεν πέθανε για το τίποτα. «

Είχε έρθει από το Paul του Idaho. Ο Sartiano, Διοικητής της ΙΛΑΝ, αποφάσισε ότι θα ,πάρει άδεια και θα επισκεφθεί τους γονείς του νεκρού Λοχία.

Το πρωί μετά την μάχη, ο Kick και ένας άλλος στρατιώτης κάθισαν μπροστά από το σημαδεμένο από βολιδοφόρα βλήματα Bradley τους και μιλήσανε για τον Moller.

«Ήταν ο μόνος σχεδόν Λοχίας», είπε ο Kick, με πίκρα ακόμα στη φωνή, «που καθόταν δίπλα σου και άκουγε τα προβλήματά σου και σε μεταχειριζόταν ως άνθρωπο, αντί ως απλό στρατιώτη.»

Εκείνη τη νύχτα, πριν την κατάπαυση του πυρός, οι ανιχνευτές συνέλαβαν περισσότερους αιχμαλώτους και έπρεπε να ξενυχτήσουν φρουρώντας τους. Ο Bledsoe, που ήταν ο οδηγός του Moller, είπε ότι αυτός και οι άλλοι είχαν μείνει ξύπνιοι συζητώντας για τον Moller.

«Μιλήσαμε για αυτό για τρεις ώρες,» είπε ο Bledsoe. «Αποφασίσαμε ότι όταν ανέβηκε πάνω σε εκείνο τον λόφο δεν ήταν διόλου ανήσυχος. Είχε πει, Άν με πετύχουν, αυτή είναι απλά μια σφαίρα που είχε για προορισμό κάποιον άλλο»
Στο
Bamberg, οι άντρες του Συντάγματος ζουν σε ένα μέρος που ονομάζεται Στρατόπεδο Warner 2, και όταν επιστρέψουν θέλουν να του δώσουν άλλο όνομα -Στρατόπεδο Moller- αν τους το επιτρέψει ο Στρατός. Κανείς, πάντως, δεν ήξερε πως να ονομάσει τη μάχη που μόλις έζησαν. Όλοι οι αξιωματικοί την αποκαλούσαν 73º Μεσημβρινό, επειδή αυτοί κοίταζαν συνεχώς τους χάρτες. Ο Επιλοχίας Waylan Lundquist, ένας 29-χρονος αρματιστής από την Aurora του Michigar πρότεινε την Μάχη του «Tawakalna». Ένας άλλος πίστευε ότι θα έπρεπε να λέγεται «Η Κορυφογραμμή του Moller». Και κανείς τους δεν μπορούσε να κατανοήσει την σημασία της. Δεν ήξεραν πόσο σκληρά είχαν πολεμήσει οι άλλοι στον πόλεμο των 100 ωρών. Ακόμα δεν ξέρουν. Μπορεί να πάρει μήνες ή χρόνια πριν οι άνθρωποι που γράφουν τα βιβλία ιστορίας αποφασίσουν αν η ΙΛΑΝ – Φάντασμα είναι άξια μνημόνευσης σε μια σελίδα ή όχι. «Εκείνη τη στιγμή,» είπε ο Garwick, ο Ουλαμαγός, «κανείς από εμάς δεν καταλάβαινε τι συνέβαινε.»

Αυτό που ήξεραν ήταν ότι είχαν περάσει ένα σκληρό βράδυ, το οποίο με δυσκολία μπορούσαν να περιγράψουν με λόγια που να μπορούν να τυπωθούν σε εφημερίδες. Η Κατάσταση είχε φτάσει στο σημείο του χάους πριν κανείς καταλάβει τι συνέβαινε.

Παρ’ όλα αυτά το χάος είναι σχετικό και όλες οι μάχες είναι χαοτικές για τους άντρες που πολεμάνε σε αυτές. «Το μόνο που έκανα,» είπε ο Sartiano, «ήταν να διευθύνω την βία.» Στο επίπεδό του μέσα στο πεδίο της μάχης, ένα βαθμό πιο ψηλά από τον Garwick, δύο από τους υπόλοιπους είχε αισθανθεί ότι ήλεγχε την κατάσταση. Ήταν, στο κάτω-κάτω, μια αποφασιστική .. Αιχμάλωτοι πολέμου επιβεβαίωναν ότι η Tawakalna είχε αιφνιδιαστεί εντελώς. Και ο Sartiano όπως και οι άλλοι, ήταν υπερήφανος γι’ αυτό.

Ένα πρωί ο Garwick μάζεψε όλους τους άντρες του τριγύρω για να τους μιλήσει και τους ομολόγησε ότι ακόμα δεν ήταν σίγουρος για το τι είχε συμβεί. «Το μόνο που γνωρίζω είναι ότι μια ΕΑΝ αναμένεται να τα βγάλει πέρα με μια Ταξιαρχία. Μία ΙΛΑΝ αναμένεται να τα βγάλει πέρα με μια Επιλαρχία. Μια Ομάδα Πυρός, με μια Ίλη. Η δική μας Ομάδα Πυρός τα έβγαλε πέρα με μια Ταξιαρχία».

Έπαυσε για ένα λεπτό και άρχισε να συνειδητοποιεί, όπως και οι άλλοι, το βάρος του λόγου του. «Αυτό ήταν πράγματι υπεράνω και πέραν των καθηκόντων μας.»

Φαινόταν ότι ο Garwick είχε αλλάξει περισσότερο από όλους. Επιθυμούσε πολύ να πάρει μέρος σε μια μάχη αλλά εκείνη η μάχη αποδείχτηκε σκληρότερη απ’όσο την περίμενε. «Εκείνο το, πρωί ήμουν τόσο ενθουσιασμένος για να σκοτώσω ένα Προεδρικό Φρουρό»,  είπε ο 25χρονος Υπίλαρχος. «Μα στο τέλος της μάχης, αν δεν συναντούσα ξανά ούτε ένα άλλο Προεδρικό Φρουρό στη ζωή μου, δεν θα ήμουν ευτυχισμένος.» Αλλά ίσως να μην έχει αλλάξει και τόσο πολύ. Σχεδιάζει ακόμα να παντρευτεί με το που θα γυρίσει πίσω η αρραβωνιαστικιά του είναι μια παλιά του συμμαθήτρια από το West Point, η οποία είναι τώρα αξιωματικός πληροφοριών στο Fort Polk της Louisiana. Κι’ ακόμα αστειεύεται πως ο Ουλαμός του θα αποτύχει στους επόμενους πίνακες βολής στο Grafenwοehr-με το που θα πεταχτεί ο πρώτος στόχος, η ΙΛΑΝ- Φάντασμα θα εξαπολύσει 40 βλήματα κατά πάνω του.

Τη νύχτα μετά την κατάπαυση του πυρός, όταν μπήκαν οι άντρες του στο ελεύθερο Κουβέιτ, αυτός στάθηκε δίπλα στο Bradley του και κοίταξε τον ανατολικό ουρανό. Η ΙΛΑΝ Φάντασμα είχε εγκατασταθεί σε ένα λατομείο που είχε μετατραπεί σε φρούριο από την Προεδρική Φρουρό. Ήταν ένας λαβύρινθος σε μέγεθος πόλης φτιαγμένος από λοφίσκους ύψους 20 ποδιών, έτσι ώστε να έχει μετατραπεί η άλλοτε επίπεδη έρημος σε μια μικρογραφία οροσειράς.

Πορτοκαλί φλόγες από τις φλεγόμενες πετρελαιοπηγές του Κουβέιτ έλαμπαν στα ανατολικά, κάποιος είχε μετρήσει 57 φωτιές, και λίγο προς τον νότο αυτών έκανε την εμφάνισή του ένα σχεδόν γεμάτο φεγγάρι, είχε πανσέληνο.

«Δεν κρατιόμουν να πέσω στην μάχη. Τι χαζός που ήμουν.» Το σκότωμα, είπε, είχε καταντήσει σχεδόν πανεύκολο, και αυτό τον δυσαρεστούσε. Αναρωτιόταν για το μέλλον του τώρα που πέρασε αυτή που πιστεύει ότι θα είναι πιθανόν η πιο σημαντική νύχτα της ζωής του. Όμως αυτό που τον ενοχλούσε περισσότερο απ’ όλα ήταν ένα άλλο ερωτηματικό για το οποίο δεν είχε απάντηση θα ήθελε να ξέρει γιατί.

«Γιατί πολέμησαν;» ρώτησε σιγά-σιγά, και επανέλαβε: «Γιατί πολέμησαν;»

Ξανακοίταξε τον ουρανό. Είναι κάποιες στιγμές, είπε, κατά τις οποίες μπαίνει στον πύργο του Bradley του, τον στριφογυρίζει και τον σημαδεύει προς το φεγγάρι. Ενεργοποιεί τα θερμικό περισκόπια και ρίχνει το βλέμμα του σε μια άλλη έρημο, σε ένα άλλο κόσμο που βρίσκεται 250.000 μίλια μακριά.

Κριτική

Η δράση της ΙΛΑΝ G δείχνει τι μπορεί γα καταφέρει ένα καλό εκπαιδευμένο και με συνοχή τμήμα. Βέβαια ο πόλεμος έχει πάντα και την ανθρώπινη πλευρό, κάτι που δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει. Παρόλα αυτό, αν δούλευε ο εκτοξευτής TOW, ο Λοχίας Moller μπορεί να ήταν ζωντανός.

Μετάφραση από το περιοδικό Armor Μαϊού-Ιουνίου 1991

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αρέσει σε %d bloggers: