Ως διαστημικά σκουπίδια ήταν παραλλαγμένοι κατασκοπευτικοί δορυφόροι συμφωνά με τον διευθυντή των ρωσικών Δυνάμεων Αεροδιαστημικής Άμυνας Πτέραρχο Oleg Maidanovich.

Απο τον Γιώργο Τσιμπούκη*

Μια εντυπωσιακή αποκάλυψη έκανε ο διευθυντής των ρωσικών Δυνάμεων Αεροδιαστημικής Άμυνας Πτέραρχος Oleg Maidanovich, στην εκπομπή «Ειδικές Επιχειρήσεις στο Διάστημα» του τηλεοπτικού καναλιού Zvezda των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Σύμφωνα με τον Πτέραρχο το Κέντρο Πληροφοριών της Διαστημικής υπηρεσίας της οποίας ηγείται εντόπισε αριθμό κατασκοπευτικών δορυφόρων παραλλαγμένων σε «διαστημικά σκουπίδια».

Όπως ανέφερε, η υπηρεσία του εντόπισε δορυφόρους υποκλοπών τηλεπικοινωνιών και ηλεκτρομαγνητικών εκπομπών οι οποίοι είχαν παραλλαχτεί ώστε να φαίνονται ως διαστημικά σκουπίδια δηλαδή ως τμήματα πυραυλικών φορέων δορυφόρων ή παλιοί δορυφόροι οι οποίοι θεωρητικά βρίσκονταν εκτός λειτουργίας λόγω εξάντλησης του ορίου επιχειρησιακής τους ζωής.

Η ανακάλυψη της νέας Ρωσικής διαστημικής υπηρεσίας προκάλεσε αίσθηση διότι μέχρι και την ημέρα που αποκαλύφτηκε η παραπάνω πληροφορία δεν υπήρχαν ενδείξεις για κάτι τέτοιο.

Ο δορυφόροι στόχευαν όπως αναφέρθηκε τις ρωσικές επικοινωνίες και ηλεκτρομαγνητικές εκπομπές , ενώ δεν έγινε γνωστό από ποια χρονική περίοδο είχε ξεκινήσει αυτή η πρακτική, ούτε ποια χώρα πραγματοποιούσε αυτή την συγκεκαλυμμένη κατασκοπευτική διαστημική δραστηριότητα.

Όπως είναι γνωστό αυτή την στιγμή 100.000 διάφορα αντικείμενα βρίσκονται σε τροχιά γύρω από την Γή.

Παλιοί δορυφόροι που δεν βρίσκονται σε λειτουργία, τμήματα δορυφόρων, τμήματα πυραυλικών φορέων, κομμάτια κατεστραμμένων δορυφόρων, παλιοί διαστημικοί σταθμοί κλπ βρίσκονται σε τροχιά δημιουργώντας ένα διαστημικό «νέφος» αντικειμένων γύρω από την Γη.

Αυτό το νέφος φαίνεται ότι το εκμεταλλεύτηκαν οι μυστικές υπηρεσίες κάποιων χωρών σε συνεργασία με τις διαστημικές τους υπηρεσίες και έθεσαν σε τροχιά με την μορφή διαστημικών σκουπιδιών κατασκοπευτικούς δορυφόρους συλλογής ηλεκτρονικών πληροφοριών.

Όπως σημείωσε ο Πτέραρχος Oleg Maidanovich, οι μυστικές υπηρεσίες αντίπαλων χωρών στέλνουν σε τροχιά τους παραλλαγμένους δορυφόρους και τους αφήνουν εκτός λειτουργίας για αρκετά χρόνια ώστε να μην τραβήξουν την προσοχή των υπηρεσιών αντικατασκοπίας άλλων χωρών.

Ακολούθως αφού βεβαιωθούν ότι οι υπηρεσίες αντικατασκοπίας των χωρών που είναι στόχος παύουν να πραγματοποιούν περιοδικούς ελέγχους στα αντικείμενα που βρίσκονται σε τροχιά χαρακτηρίζοντας αυτά ως «διαστημικά σκουπίδια», οι υπηρεσίες κατασκοπίας των αντίπαλων χωρών θέτουν τους εν υπνώσει δορυφόρους σε λειτουργία ξεκινώντας την συλλογή ηλεκτρονικών πληροφοριών.

Για αυτό το λόγο η ρωσική υπηρεσία Διαστημικών Πληροφοριών παρακολουθεί συνεχώς τουλάχιστον 20.000 αντικείμενα που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από την Γή.

Πάντως ο Πτέραρχος αρνήθηκε να κατονομάσει την χώρα ή τις χώρες που έχουν στείλει στο διάστημα τέτοιου είδους δορυφόρους .

Διευκρίνισε όμως ότι η υπηρεσία του ενημερώνει διαρκώς το Κρεμλίνο ενώ όσον αφορά την αντιμετώπιση αυτών των δορυφόρων σημείωσε ότι η απόφαση για την καταστροφή του ή όχι λαμβάνεται σε «εθνικό επίπεδο» όπως ανέφερε.

* Ο Γιώργος Τσιμπούκης είναι στρατηγικός Αναλυτής με μεγάλη εμπειρία στην ανάλυση αμυντικών συστημάτων και θεμάτων ασφάλειας. Αναλυτής – Συντάκτης σε εξειδικευμένα περιοδικά Άμυνας και Ασφαλείας.

Πηγή: viadiplomacy.gr

About The Author

Παρατηρητής και ιστογράφος θεμάτων αμυντικής τεχνολογίας. Δεσμευμένος με τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και παθιασμένος με οτιδήποτε στρατιωτικό.

23 Σχόλια

  1. mcair

    The Spy Satellite So Stealthy that the Senate Couldn’t Kill It
    The Wizards of Langley
    Inside the CIA’s Directorate of Science and Technology
    by Jeffrey Richelson (Boulder: Westview Press, 2002)
    MISTY was one of at least two satellites developed in exceptional secrecy subsequent to the 1983 Reagan administration decision to establish a stealth satellite program. (Note) The idea for MISTY came from OD&E engineers, some of whom had been enamored of the idea of a stealth satellite since the 1970s–having rediscovered the concept first suggested in the 1960s. The objective was to reduce the threat to U.S. satellites from the Soviet Union–whose antisatellite program was of significant concern during the early 1980s.
    To help define that threat, OD&E turned to the Directorate of Intelligence’s Office of Scientific and Weapons Research (OSWR)–the office formed in 1980 by the merger of the scientific and weapons intelligence offices that had been transferred to the intelligence directorate in 1976. A Threat Assessment Branch (later Center) in the OSWR Space Systems Division was established and produced an analysis that supported the idea that MISTY could be successful–it argued that Soviet radars and cameras were not very capable and were unlikely to track the satellite. But because the program was so highly compartmented, OD&E did not consult several agencies that had experience in satellite tracking–including the Naval Research Laboratory (NRL), whose engineers might have provided a different assessment about MISTY’S vulnerability to detection.
    A clue to possible U.S. government interest in stealth satellites was supplied just weeks after MISTY’S launch. To the anger of many in the NRO, a patent application was filed, apparently by the SDIO, for a «Satellite Signature Suppression Shield.» The application described an inflatable shield that could protect satellites from detection by radar, laser, infrared, and optical systems.
    But despite MISTY’S intended stealthiness, when the shuttle placed it into orbit, four civilian space observers–Russell Eberst, Daniel Karcher, and Pierre Neirinck in Europe and Ted Molczan in Canada–were able to determine that the satellite was in a 494-by-503-mile, 65-degree orbit, an orbit that did not match any other U.S. military spacecraft. In addition, the civilian observers were able to monitor a series of maneuvers performed by the satellite–including the «explosion» that may have been a tactic to deceive those monitoring the satellite or may have been the result of the jettisoning of operational debris.
    The satellite did finally disappear around November 1990. In 2000, one space observer, examining orbital data from the North American Defense Command, came to the conclusion that in May 1995, the satellite was in a 451-by-461-mile orbit. Where the satellite is today is unclear, as is how much additional intelligence MISTY has yielded.
    Note: The program was so secret that there was a special compartment, designated ZIRCONIC, established within the already highly secret BYEMAN Control System to designate information relating to stealth satellites. Within ZIRCONIC, yet another term, NEBULA, designated stealth satellite technology.

  2. mcair

    Into the Black: NASA’s Secret Shuttle Missions – Part Three
    Into the Black: NASA’s Secret Shuttle Missions – Part Four
    ‘Prowler’ at work
    The United States has long been interested in such offensive programs, launching an experimental and highly classified satellite called «Prowler» on the space shuttle Atlantis November 1990.
    Prowler stealthily maneuvered close to Russian and presumably other nations’ communications satellites in high Earth orbit, 24,000 miles (38,400 kilometers) up. These satellites are ideal targets. They are at much higher altitudes, and thus difficult to track visually. Most of the key military satellites are in this orbit — relay satellites that transmit imagery uplinked from spy satellites, military communications satellites and electronic eavesdropping satellites that target terrestrial microwave communications.
    Prowler gathered all manner of data on the high-Earth-orbit satellites: their size, measurements, radar signature, mass and the frequencies on which they relay their data. Now experts suggest that the United States may be trying to use, or has already succeeded in using, that stealth technology to «negate» an adversary’s satellite communications.
    A satellite using such technology would not have to jam the other satellite’s signals, strictly speaking. Knowing how its communications systems were configured, the satellite could simply step in front of it and block its signals. In fact, one expert said Prowler did just that in tests using U.S. communications satellites, without being detected.
    How close can such a U.S. satellite get to another satellite? Within about a foot (30 centimeters), the expert said. The Prowler technology could even allow the satellite to maneuver close to the target without receiving data from Earth. Once it came within a certain range of the target, it resorted to an internal computer program.

  3. mcair

    Weight of the satellite is nearly 6.6 tons.
    The average length of stay of spacecraft in orbit is 60 to 120 days.
    The satellite is equipped with a propulsion system that will allow him to maneuver, reconnoitering for specific areas of interest.
    The cost of one satellite «Cobalt M» (Kobalt M) costs Russia about 1 billion. Rubles.

    Yantar-4K2M (Kobalt-M, 11F695M)

  4. mcair

    Araks (Arkon)
    According to the Kommersant, Kosmos-2344 was a new-generation reconnaissance satellite capable of transmitting surveillance data in real time. However, independent analysts expressed doubts about the spacecraft’s usefulness for optical reconnaissance. Given the known orbital parameters of the satellite — 1,516 kilometers in perigee and 2,749 kilometers in apogee — much higher then the typical orbital altitude used by «traditional» spy satellites — Kosmos-2344 was thought to be able to provide only low-resolution photography.
    As it turned out, Russian developers had been far ahead of their time. Surprisingly, only after the Gulf War of 1991, did US military strategists apparently conclude that a very high orbit would enable a spy satellite with powerful lenses to watch areas of interest for long periods of time and thus have an advantage over traditional imaging spacecraft that can spend only few moments at a time over their target.
    Western sources speculated that the mysterious Russian satellite carried a 6.89-meter-tall optical system with a reflective mirror, resembling an astronomical telescope design known as Cassegrain. The spacecraft could reportedly photograph its targets not only directly below its flight path, but up to an angle of 45 degrees toward the surface of the Earth, capturing areas 1,800 by 3,000 kilometers.

    o ανταγωνιστης του Persona Araks R

    Revival of Araks-R project
    In 2012, Russian sources revealed that Roskosmos had initiated a tender for a research and development program, OKR, under the code name Araks-R. Apparently, a 20.8-billion-ruble loan guarantee was issued for the project, with 678 million rubles allocated for the first phase of the work covered by the tender concluding on December 4, 2012. A total price tag for the project was reported to be 70 billion rubles. TsSKB Progress in Samara reportedly submitted a bid, probably along with NPO Lavochkin and RKK Energia. Judging by the modest amount of funding, it could be concluded that the project was in embryonic state and likely had no commonality in design and scale with the original Araks satellite. According to several unofficial reports, NPO Lavochkin in tandem with the European company Thales Alenia Space won a Russian government contract for the project. Thales Alenia was expected to supply state-of-the-art avionics for the project.


ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.


Αρέσει σε %d bloggers: