Ο ομηρικός μύθος λέει ότι η πανοπλία τους ήταν ασήκωτη και στον Τρωικό πόλεμο κυρίευσαν συνολικά 23 πόλεις.

Στην Αρχαία Ελλάδα ο πόλεμος ήταν καθημερινό φαινόμενο στις κοινωνίες και οι στρατιώτες που πολεμούσαν ήταν σεβαστοί από τους πολίτες. Εκτός από τους Σπαρτιάτες του Λεωνίδα, υπήρχαν πολλές φυλές στον ελλαδικό χώρο που φημίζονταν για την ανδρεία και τις πολεμικές τους ικανότητες. Μία από αυτές ήταν οι Μυρμιδόνες του Αχιλλέα, που ταξίδεψαν στην Τροία για να πολεμήσουν στο πλευρό του. Διακρίθηκαν για την τόλμη και την αποτελεσματικότητά τους στο πεδίο της μάχης.

Ο μύθος των Μυρμιδόνων

Οι Μυρμιδόνες κατάγονταν από τον Αιακό, τον γιο του Δία και της Αίγινας. Σύμφωνα με έναν από τους μύθους, η Ήρα για να εκδικηθεί την απιστία του συζύγου της έστειλε στο νησί του Αισώπου, την Αίγινα, τρία φίδια. Τα ερπετά δηλητηρίασαν το νερό και όλοι οι κάτοικοι του νησιού βρήκαν τραγικό θάνατο. Ο μόνος που επέζησε, ήταν ο Αιακός.Τότε η μητέρα του Αίγινα, για να μην είναι μόνος του, παρακάλεσε τον Δία να τον βοηθήσει.

«Ο Δίας μετέτρεψε τα μυρμήγκια που βρισκόταν σε ένα σάπιο κορμό δέντρου σε ανθρώπους, τους Μυρμιδόνες.»


Μυρμιδόνες

Ο Αιακός απέκτησε τρεις γιους. Ένας από αυτούς ήταν ο Πηλέας, ο οποίος, αφού σκότωσε τον έναν αδερφό του, κατέφυγε με μερικούς Μυρμιδόνες στην περιοχή της Φθίας, τη σημερινή ανατολική Φθιώτιδα και δημιούργησε το βασίλειο των Μυρμιδόνων. Ο Πηλέας παντρεύτηκε τη θεά της θάλασσας, Θέτις, και απέκτησαν έναν γιο, τον Αχιλλέα.

Ο Αχιλλέας ήταν άτρωτος και υπό τη βασιλεία του οι Μυρμιδόνες γνώρισαν μεγάλη δόξα, όταν πήραν μέρος στον πόλεμο της Τροίας.

Οπλισμός

Η πανοπλία των πολεμιστών έπαιζε σημαντικό ρόλο στην προστασία τους από τα χτυπήματα των εχθρών. Ήταν έμβλημα κύρους και ήταν διαφορετική για κάθε φυλή. Ήταν βαριά και συνήθως κατασκευάζονταν από χαλκό και μπρούτζο. Η πανοπλία των Μυρμιδόνων είχε καφέ χρώμα όπως και τα μυρμήγκια, από τα οποία κατάγονταν.

Η Θέτις παραλαμβάνει από τον Ήφαιστο την ασπίδα του Αχιλλέα

Η πιο περίτεχνη και καλύτερη πανοπλία άνηκε στον βασιλιά τους, τον Αχιλλέα, καθώς την είχε κατασκευάσει ο θεός Ήφαιστος. Κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Τροία, ο Αχιλλέας έχασε την πανοπλία του, όταν ο Πάτροκλος την φόρεσε για να παραπλανήσει τους Τρώες και σκοτώθηκε από τον Έκτορα. Τότε η μητέρα του Αχιλλέα, Θέτις, ζήτησε από τον Ήφαιστο να του φτιάξει μια καινούργια. Η νέα του ασπίδα του ήταν ένα έργο τέχνης και περιγράφεται με κάθε λεπτομέρεια από τον Όμηρο. Από το κέντρο ως την άκρη της υπήρχαν λαξευμένες παραστάσεις με εικόνες από τη θάλασσα, τον ουρανό, τη γη , το ήλιο το φεγγάρι και τα αστέρια. Ο Ήφαιστος είχε χαράξει πάνω στην ασπίδα δύο πολιτείες, στη μία οι άνθρωποι παρουσιάζονταν να ζουν ειρηνικά και στη δεύτερη με πόλεμο. Η ασπίδα του Αχιλλέα εξιστορούσε τη χαρά της ειρήνης και τη συμφορά του πολέμου.

Οι Μυρμιδόνες ανέπτυξαν ιδιαίτερα τη ναυτιλία τους και είχαν δημιουργήσει έναν μεγάλο στόλο από πλοία. Όπως και τα υπόλοιπα αρχαία φύλα πολεμούσαν με θάρρος, με σκοπό την κυριαρχία και τον ένδοξο θάνατο. Χρησιμοποιούσαν ακόντια, ξίφη και δόρατα. Η σύγκρουση ξεκινούσε με τη μονομαχία των αρχηγών που μετέβαιναν στο πεδίο της μάχης με άρματα. Ο βασιλιάς των Μυρμιδόνων, Αχιλλέας, έβγαινε μπροστά από την παράταξη των πολεμιστών και μονομαχούσε με τον αντίπαλο του. Πρώτα πετούσαν από απόσταση τα ακόντια ο ένας στον άλλον. Ακολουθούσε η μάχη με τα δόρατα και όταν αυτά έσπαγαν, έβγαζαν τα ξίφη. Όταν ένας από τους δύο έπεφτε νεκρός οι στρατιώτες ρίχνονταν στη μάχη σώμα με σώμα.

Οι Μυρμιδόνες στην Τροία

Σύμφωνα με τη μυθολογία, όταν ο Αιακός κατασκεύασε τα τείχη της Τροίας, τρία φίδια βγήκαν από τη θάλασσα και κατευθύνθηκαν στην πόλη. Τα δύο δεν μπόρεσαν να διαπεράσουν το τείχος του Αιακού, αλλά το ένα κατάφερε να εισχωρήσει στην πόλη. Όταν οι Τρώες ρώτησαν το μαντείο, τι σήμαινε η εισβολή του φιδιού, ο θεός τους απάντησε ότι ο απόγονος του χτίστη θα τους κατέστρεφε την πόλη.

Mερικά χρόνια αργότερα ο Οδυσσέας κατάφερε να βρει τον περίφημο Μυρμιδόνα, Αχιλλέα και να τον πείσει να συμμετέχει στην εκστρατεία τους ενάντια στην Τροία. Οι Μυρμιδόνες με επικεφαλής τον βασιλιά τους, ξεκίνησαν με 50 πλοία για την Τροία. Θεωρούταν η καλύτερη ομάδα που συμμετείχε στον πόλεμο καθώς με το που πάτησαν το πόδι τους στην Τροία, το μένος του Αχιλλέα ανάγκασε τους Τρώες σε υποχώρηση.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετούς πολιορκίας της Τροίας, οι Μυρμιδόνες κυρίευσαν και λεηλάτησαν συνολικά 23 συμμαχικές πόλεις. Ο Αχιλλέας ήταν το πρόσωπο που προκάλεσε τις μεγαλύτερες απώλειες στο αντίπαλο στρατόπεδο.

Ο Αχιλλέας περιφέρει το άψυχο σώμα του Έκτορα δεμένο στο άρμα του. Από τοιχογραφία του Αχιλλείου, Κέρκυρα

Η συμβολή των Μυρμιδόνων στον τρωικό πόλεμο, φάνηκε όταν αυτοί με εντολή του Αχιλλέα αποσύρθηκαν από τον πόλεμο για ένα διάστημα. Η αιτία ήταν η αντιπαλότητα του Αχιλλέα με τον Αγαμέμνονα, επειδή του πήρε την ιέρεια Βρισηίδα. Τότε, οι Τρώες κέρδισαν έδαφος και υπερίσχυσαν των Αχαιών στις μεταξύ τους μάχες. Οι Αχαιοί παρακάλεσαν τον Αχιλλέα, που είχε κλειστεί στη σκηνή του, και το επίλεκτο τάγμα του να επιστρέψει στον πόλεμο, υποσχόμενοι να του εκπληρώσουν κάθε επιθυμία.
Έπειτα από πιέσεις οι Μυρμιδόνες που ζούσαν για να πολεμούν, ρίχτηκαν ξανά στη μάχη με επικεφαλής τον πιστό φίλο του Αχιλλέα, τον Πάτροκλο.
Ο Πάτροκλος φόρεσε την πανοπλία του Αχιλλέα για να παραπλανήσει τους εχθρούς. Όταν ο Έκτορας τον σκότωσε, η εκδίκηση του Αχιλλέα δεν είχε προηγούμενο. Προκάλεσε σε μονομαχία τον Έκτορα και τον σκότωσε.
Οι Μυρμιδόνες επαλήθευσαν τον χρησμό.
Μπήκαν στην Τροία, κατέστρεψαν την πόλη και έσφαξαν τους κατοίκους με τον Αχιλλέα να σκοτώνεται, όταν χτυπήθηκε από τον Πάρη στο μοναδικό τρωτό του σημείο, την «Αχίλλειο πτέρνα»….

Πηγή:mixanitouxronou.gr

3 Σχόλια

  1. κλείτος ο μελας

    και ο πηλέας για να τιθασεύσει τη θέτιδα χρησιμοποίησε τη χειρώνιο λαβή…

    Απάντηση
  2. PROMAXOS

    Οι Μυρμιδόνες θεωρούνται το καλύτερο δείγμα του μεταγενέστερου Μυκηναίου πεζού (ουσιαστικά του προ-οπλίτη), ο οποίος προήλθε από ελάφρυνση του οπλισμού του προγενέστερου (σαρισοφόρου) Μυκηναίου πεζού (όταν ο τελευταίος ήταν βαρέως τύπου, δηλαδή με θώρακα).

    Ο προγενέστερος (σαρισσοφόρου) Μυκηναίος πεζός είχε α) κράνος, β) ανδρομήκη ορθογώνια ασπίδα με κεντρική λαβή και τελαμώνα (δεν είχε ακόμα εφευρεθεί το κεντρικό αντιβράχιο που συνδυαζόταν με λαβή στο δεξιό μέρος της ασπίδας κι επέτρεπε καλύτερη στήριξη), γ) μεσαίο ξίφος τύπου άορ (με λεπίδα που πλάταινε όσο πλησίαζε προς την αιχμή, ήτοι ήταν ελαφρώς εμπροσθοβαρές για ισχυρά θλαστικά πλήγματα) και δ) το θρυλικό «ναύμαχον δόρυ», ουσιαστικά ο χάλκινος πρόδρομος της σάρισας, ένα αντιαρματικό όπλο 4-5 μέτρων μήκους που αρχικά χρησιμοποιείτο σε ναυτικές συγκρούσεις.

    Η πρώτη σειρά έφερε την ανδρομήκη οκτώσχημη ασπίδα, μια ασπίδα με αποτελούμενη από δύο κοίλα μέρη, άνω και κάτω (το κάτω μεγαλύτερο) που ενώνονταν στη μέση θυμίζοντας σε σχήμα τον σημερινό αριθμό 8 (ουσιαστικά κατασκευάζονταν ενωμένα ως μέρη του ίδιου σκελετού ασπίδας) και προστάτευαν αντίστοιχα το άνω και το κάτω μέρος του σώματος. Στο εξωτερικό της μέρος είχε στερεωμένη μια ξύλινη ράχη (σαν σανίδα) με φορά από πάνω προς κάτω. Το σχήμα της ασπίδας σε συνδυασμό με την ξύλινη ράχη έδιναν τη δυνατότητα στους πολεμιστές της 1ης σειράς να διασπούν με ωθήσεις το εχθρικό τείχος ανδομήκων ασπιδών και να εκμεταλλεύονται τα ρήγματα για κτυπήματα με σπαθιά ή για τις σάρισες. Μάλλον παρατάσσονταν ζυγισμένοι και στοιχισμένοι, δημιουργώντας τον πρόδρομο της οπλιτικής φάλαγγας, αλλά με μικρότερη συνοχή των γραμμών, λόγω του δύσχρηστου εξοπλισμού.

    Οι αξιωματικοί είχαν και άλλα στοιχεία εξοπλισμού, προερχόμενα από ελάφρυνση του θώρακα τύπου Δενδρών των Επετών (ευγενών, πολεμούσαν ως αρματηλάτες-ιππότες και ως αξιωματικοί του ΠΖ). Αφαιρούσαν τις κάτω ζώνες τους αρθρωτού θώρακα (που προστάτευε τα πόδια) και το περιλαίμαιο για να μπορούν να πολεμούν. Τα κράνη τους ήταν συνήθως οδοντόφρακτα (από χαυλιόδοντες κάπρου) ενώ έφεραν και δερμάτινες περικνημίδες με χάλκινες κνημίδες επάνω τους. Τις πληροφορίες για όλα αυτά μας τις δίνουν τα αρχαιολογικά ευρήματα, οι τοιχογραφίες (πληρέστερη μακράν η αποβίβαση των πολεμιστών που βρέθηκε στο στο Ακρωτήρι της Θήρας) και ο Όμηρος.

    Ο ύστερος Μυκηναίος πεζός ελάφρυνε το υπόδειγμα για να μπορεί να πολεμά σε περισσότερους τύπους εδαφών, τείχη και πλοία. Οι ανδρομήκεις ασπίδες αντικαταστάθηκαν από ολομεταλλικές στρογγυλές τύπου Hesprung με ή χωρίς μικρή έλλειψη επάνω δεξιά. Ήταν εξίσου στιβαρές με τις ανδρομήκεις αλλά ελαφρύτερες κι ευκολότερες στο χειρισμό. Εξαιτίας της μικρότερης προστασίας επεκτάθηκε όμως η χρήση θώρακα (έστω δερμάτινου) και περικνημίδων (συνήθως με μεταλλικές κνημίδες από πάνω) σε όλο το ΠΖ. Οι αξιωματικοί ευγενείς έφεραν φυσικά βαρύτερους και πληρέστερους θώρακες, ολομεταλλικούς και μεταλλικά κράνη (στολισμένα με λοφία, κέρατα και φάλαρα) και περικνημίδες. Οι θώρακες δεν είχαν πλέον τα φαρδιά μεταλλικά επώμια που είχαν πριν. Οι σάρισες αντικαταστάθηκαν από δύο δόρατα διπλής χρήσης για εξακόντιση και μάχη σώμα με σώμα. Το μεγαλύτερο μέρος του ΠΖ πολεμούσε έτσι, αλλά διατηρήθηκαν και μερικά παλαιά τμήματα για την περίπτωση αντιπάλου με πολλά άρματα. Στην ανάγκη, μάλλον διατηρούνταν εφεδρικές σάρισες για αντιαρματικό ρόλο.

    Απάντηση
  3. PROMAXOS

    Η ομοιότητα του ύστερου Μυκηναίου πεζού με τον πρώιμο οπλίτη (που εμφανίσθηκε κατά την αρχαϊκή Εποχή) είναι παραπάνω από εμφανής. Ουσιαστικά, οι διαφορές τους είναι εμφανισιακά το Όπλον, η οπλιτική ασπίδα του οπλίτη, και κατά τα λοιπά οι τακτικές, καθότι η πυκνότερη, στιβαρότερη και σαφώς ισχυρότερη οπλιτική φάλαγγα ήταν πιο γρήγορη κι επιθετική στην εμπρός κίνηση και έδινε έμφαση στον ομαδικό και συγχρονισμένο ωθισμό, έμοιαζε όχι απλά με τη συγχρονισμένη κίνηση κι επίθεση πυκνής φάλαγγας πεζών αλλά πραγματικά με έναν ζωντανό, ολομεταλλικό οδοστρωτήρα (πλεονεκτήματα που προσέδωσε το Όπλον, διαμέτρου ίσης έως λίγο μεγαλύτερης της Hesprung, αλλά πιο κοίλης, πιο στιβαρής και πολύ πιο καλής στο κράτημα, εξαιτίας της στεφάνης και του κεντρικού αντιβράχιου). Ομοίως, η ύστερη μυκηναϊκή φάλαγγα ήταν υπέρτερη σε πυκνότητα, καθώς και κινητικότητα κι επιθετικότητα στην συγχρονισμένη εμπρός κίνηση, σε σχέση με την πρώιμη μυκηναϊκή (πλεονεκτήματα που προσέδωσαν οι στρογγυλές ολομεταλλικές ασπίδες σε σχέση με τις ανδρομήκεις).

    Οι Μυρμιδόνες, όπως φαίνεται από τον Όμηρο, ξεχώρισαν επιπλέον από τις τακτικές τους. Η αναφερόμενη κατάληψη 23 πόλεων υποδεικνύει ότι ήταν εξαιρετικοί στις τειχομαχίες και στις ναυμαχίες, που τότε ήταν πεζομαχίες επί πλοίων. Φαίνεται, από τις ομηρικές περιγραφές, ότι δεν περιορίζονταν σε φάλαγγες αλλά δρούσαν και συγκεντρωτικά σε επιλεγμένα σημεία της εχθρικής παράταξης με σκοπό τη διάρρηξη. Αν λάβουμε υπόψιν τις καθιερωμένες τακτικές αλλά και τον τρόπο που μαχόταν ο Αχιλλέας, μάλλον συγκεντρώνονταν σε μικρού μετώπου και μεγάλου βάθους και πυκνότητας σχηματισμούς, με τα άρματα μπροστά, εξαπέλυαν μαζικό μπαράζ δοράτων και μετά εφορμούσαν με δρομαία επίθεση στην αντίπαλη παράταξη με αποτέλεσμα τη διάρρηξή της (σημειωτέων ότι ακόμα και οι ύστερες μυκηναϊκές δεν είχαν την συνοχή και στιβαρότητα των οπλιτικών, αφού το Όπλον απογείωσε τις ικανότητες και ισχύ του σχηματισμού της φάλαγγας).
    Υπό αυτήν την έννοια οι τακτικές των Μυρμιδόνων φαίνεται να θυμίζουν πολύ αυτές των Ρωμαίων και των Φράγκων και ίσως των Υπασπιστών.

    Απάντηση

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αρέσει σε %d bloggers: