Τουρκικό αεροσκάφος AEW&W Boeing 737-700. (Pilot’s Eye Photography/Flickr)

Μην ξεχνάμε ότι παραδόθηκε και το τέταρτο τουρκικό E-7 MESA AWACS. Με αυτά τα αεροσκάφη (α/φ) ανατράπηκε η κατάσταση στο Αιγαίο.

Στις δεκαετίες του ’60, ’70 και ’80, η Τουρκία ήταν ξέφραγο αμπέλι για την Πολεμική Αεροπορία (ΠΑ). Αντίθετα με τους άραβες, οι Τούρκοι ποτέ δεν επένδυσαν σε integrated air defense system (IADS). Στην Τουρκία δεν υπήρχε υπολογίσιμη αντιαεροπορική άμυνα. Η ΠΑ μπορούσε να στέλνει τετράδες μαχητικών, να διεισδύσουν σε χαμηλό ύψος, χωρίς να μπορούν να αναχαιτιστούν, για να κάνουν ό,τι θέλουν.

Φθάνοντας στην ευρύτερη περιοχή του στόχου, μπορούσαν να ανέλθουν σε μέσο ύψος και να βομβαρδίσουν σχεδόν ανενόχλητα, αφού δεν υπήρχε HIMAD. Tα Rapier και τα Stinger που αγόρασαν στη δεκαετία του ’80, έχουν μέγιστο ύψος 10.000 πόδια έναντι μαχητικών και δεν δύνανται να αντιμετωπίσουν α/φ που επιτίθενται με συγκεκριμένα προφίλ (όπως το dive-toss).

Στα τέλη της δεκαετίας του ’80, οι Τούρκοι απέκτησαν F-16. Η μόνη αλλαγή για την ΠΑ ήταν ότι, αντί για τετράδες, έπρεπε να επιτίθεται με οκτάδες (ή εξάδες), όπου 2 ή 4 α/φ είχαν οπλισμό ΑΑ και τα λοιπά ΑΑ και A/G. Στο Αιγαίο υπήρχαν διαδρομές όπου αυτοί οι γορίλες(*) μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν, πετώντας χαμηλά, για να φτάσουν τη μικρασιατική ακτή ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΝΤΟΠΙΣΤΟΥΝ. Αν τυχόν συναντούσαν CAP F-16, οι 2 ή 4 με όπλα ΑΑ θα την ενέπλεκαν και θα την απασχολούσαν, επιτρέποντας στους υπόλοιπους να συνεχίσουν προς τους στόχους τους ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΝΑΧΑΙΤΙΣΤΟΥΝ.

Όμως, με την έλευση των MESA, αυτές οι διαδρομές χαμηλοϋψούς διείσδυσης παύουν να υπάρχουν. Οι τούρκοι μπορούν να εντοπίσουν οποιοδήποτε α/φ πάει feet wet στο Αιγαίο και βρίσκονται πολύ κοντά στην εκπλήρωση του ονείρου τους, δηλαδή του να αναχαιτίζουν όποιο ελληνικό α/φ περάσει τον 25ο μεσημβρινό. Τώρα η ΠΑ δεν μπορεί να στέλνει οκτάδες-είναι πια ανεπαρκείς. Τώρα οποιαδήποτε απόπειρα επίθεσης προς τη μικρασιατική ακτή πρέπει να είναι συντονισμένη και μαζική. Μιλάμε για μεγάλα πακέτα, της τάξης των 40-60 μαχητικών. Αυτό δημιουργεί τεράστια προβλήματα στις επιχειρήσεις.

Από δω και πέρα θα πρέπει να περιμένουμε αύξηση της παρουσίας της ΤΗΚ στο Αιγαίο και μάλιστα σε μεγάλο βάθος, σε αποστολές παρενόχλησης ελληνικών α/φ. Θα μας αναχαιτίζουν εντός του ΕΕΧ (Εθνικού Εναέριου Χώρου), υπό την καθοδήγηση αυτών των Ε-7.

(*) Γορίλας, στη γλώσσα του ΝΑΤΟ, είναι σχηματισμός α/φ άγνωστου μεγέθους, αλλά συνήθως 8 α/φ. Όταν πετούσαν χαμηλά, αποκαλούντο και RATS.

Πηγή: Athanasios Efstathios Drougos

15 Σχόλια

  1. manosd73

    Ο κύριος Δρούγος όμως ξεχνάει να πει ότι και εμείς έχουμε ιπτάμενα ραντάρ(ERIEYE)και τους βλέπουμε, όπως μας βλέπουν και αυτοί…έχουμε επίσης μια από τις πιο πυκνές αντιαεροπορικές άμυνες εδάφους παγκοσμίως όπως φυσικά και μια από τις καλύτερες αεροπορίες….ας πάψει λοιπόν να κινδυνολογεί κι αυτός και αρκετοί όμοιοι του,διότι και για τους Τούρκους η παραβίαση του ΕΕΧ δέν είναι βόλτα στο πάρκο…η περδικούλα τους το ξέρει τι θα πάθουν αν γίνει καμιά στραβή…

    Απάντηση
    • Γιάννης

      O Δρούγος όπως και άλλοι που ξέρουν 5 πράγματα λέει και λένε πως το παραμυθάκι που ξέραμε ότι και καλά με τα Α-7 ή όποια άλλα αεροπλάνα θα φτάσουμε στην Άγκυρα, ΤΕΛΟΣ. Με την παραλαβή των τουρκικών ιπτάμενων ραντάρ αλλάζουν πολλά εώς όλα.
      Σε ότι αφορά τις πιο πυκνές παγκοσμίως αεράμυνες μας είναι και ένα θέμα αν αυτά τα όπλα που έχουμε δουλεύουν. Γιατί π.χ μπορεί να έχουμε 10άδες αντιαεροπορικά συστήματα συγκεκριμένων τύπων που να μην δουλεύει κανένα.

      Απάντηση
      • manosd73

        1)Ίσως σε σοκάρει λίγο αυτό που θα σου πω…αλλά τα Α-7 αποσύρθηκαν…..
        2)Έχεις κάποια πληροφορία εκ των έσω, ότι δεν δουλεύουν??Γιατί εγώ τα βλέπω και συμμετέχουν στις ασκήσεις μια χαρά,ειδικά στα νησιά…..
        Ο Κος Δρούγος έχει χάσει την εκτίμηση μου για πολλούς και διαφόρους λόγους ,που δεν θα ήθελα να αναλύσω τώρα…φιλικά..

      • Γιάννης

        Έχω πολύ καλές πληροφορίες για το τι δουλεύει και τι όχι και το ότι έχουμε και καλά από τις πιο πυκνές αεράμυνες παγκοσμίως δεν ισχύει. Η κρίση και η χρεοκοπία της χώρας έχει επηρεάσει πολύ τις ένοπλες δυνάμεις.
        Ήμουν στην τελετή απόσυρσης των Α-7. Με ην εισαγωγή των τουρκικών ΑΣΕΠΕ τέρμα αυτά που πίστευε ο κόσμος πως θα φτάσουμε στην Άγκυρα……

  2. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ

    ΤΩΡΑ ΣΟΚΑΡΙΣΤΗΚΑ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΣΛΑΝΔΟ ΨΑΡΑ ΠΟΥ ΕΜΑΘΕ ΤΙΣ ΤΙΜΕΣ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΡΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ… ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΣΟ ΚΟΦΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΣ ΑΛΛΑ Η ΠΡΟΘΕΣΗ ΝΑ ΤΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙΣ.

    Απάντηση
  3. ΑΧΕΡΩΝ

    «Στις δεκαετίες του ’60, ’70 και ’80, η Τουρκία ήταν ξέφραγο αμπέλι για την Πολεμική Αεροπορία (ΠΑ).»
    Τις παραβιάσεις όμως,ἡ ΤΗΚ τις έκανε.
    Ἡ Π.Α έκανε τον τροχονόμο.
    Είναι τουλάχιστον αποσπασματική ἡ παρουσίαση του Δρος Δρούγου,για να μήν υποκύψω στον πειρασμό να ρωτήσω σε ποιό παράλληλο σύμπαν ζή ὁ Δρ ἤ εγώ ενδεχομένως,γιατί μάλλον δέν ζούσαμε στην ίδια χώρα στις δεκαετίες του 70 και 80.
    Για όσους ίσως δέν το γνωρίζουν,το 1984,και στο περιθώριο της νατοϊκής,(ουσιαστικά τουρκοαμερικανικής ασκήσεως) Display Determination,ἡ Π.Α πραγματοποίησε 700 ἤ 840 εξόδους προς αναχαίτιση «αγνώστων ιχνών».(δόθηκαν και οἱ δύο αριθμοί τότε)
    Σε καμμία,μα καμμία περίπτωση,δέν σημειώθηκε αντίστοιχη ἑλληνική δραστηριότητα με παραβιάσεις του τουρκικού εναερίου χώρου,που να υποχρεώσει την ΤΗΚ να πραγματοποιήσει αντίστοιχο αριθμό εξόδων.
    Άρα,το θέμα δέν είναι οἱ επιχειρησιακές δυνατότητες της Π.Α ἤ της ΤΗΚ,αλλά ἡ πολιτική τους εργαλειοποίηση απο τις προϊστάμενες κυβερνήσεις – και το ποιός ήταν και είναι το ξέφραγο αμπέλι,συνάγεται αβίαστα.
    Τώρα σε ότι αφορά τα ιπτάμενα ραντάρ,το θέμα δέν είνα απλό.
    Για την ακρίβεια,είναι πιό πολύπλοκο από το θέμα αξιοποιήσεως ιπτάμενων τάνκερ,που επίσης δέν είναι απλό.
    Υπεισέρχονται παράγοντες όχι μόνο τεχνολογικοί,αλλά και γεωγραφικοί και στρατηγικοί,όπως το στρατηγικό βάθος των δύο χωρών,καθώς και οἱ διαδρομές πρός συγκεκριμένα σημεία ενδιαφέροντος κια πιθανούς στόχους προτεραιότητος,και βεβαίως,το πώς όλα τα ανωτέρω επηρρεάζουν την αξιοποίηση ιπτάμενων ραντάρ (και τάνκερ).
    Ἡ επιχειρησιακή ικανότητα μίας αεροπορικής,γενικώτερα μίας στραιωτικής δυνάμεως,δέν είναι γραμμικό άθροισμα μεγεθών,αλλά γινόμενο παραγόντων.

    Απάντηση
  4. Μίκης Ζέζας

    Πολύ επιδερμικό το άρθρο του Δρ., νομίζω.
    Εγώ θα πω το εξής. Χωρίς να παραγνωρίζει κανείς την τεχνολογία αιχμής που φέρουν τα Β-737ES MESA και τις ανώτερες επιδόσεις σε σχέση με τα δικά μας Εrieye,δεν πρέπει να ξεχνάμε και τα προβλήματα των τουρικών αεροσκαφών και να τα έχουμε στο νου μας.
    Διαφοροποίηση προς τα κάτω των προδιαγραφών σε σχέση με τις αρχικές, τεχνικά προβλήματα (εξού και η πολυετής καθυστέρηση), υπερβάσεις κόστους και το βασικότερο ελλιπής υποστήριξη των ισραηλιτικών υποσυστημάτων, που οδηγεί σε προβλήματα διαθεσιμότητας.
    Τα Erieye απ’ την άλλη, όχι μόνο, εξακολουθούν να κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους, αλλά αξιοποιούνται πλήρως απ’ την ΠΑ και έχουμε αποκτήσει σημαντική εμπειρία στη χρήση τους και μέσα απ’ τις αποστολές στα πλαίσια του ΝΑΤΟ.

    Απάντηση
    • Kostas

      1 δεν προκειται για αρθρο αλλα για σχολιο του κου δρουγου στο ΦΒ. Κατα συνεπεια μην περιμενεις να εχει την αναλυση ενος αρθρου. Παρ’ολη ομως τη συντομια, ειναι πολυ ακριβες στην περιγραφη μιας νεας καταστασης. Ο χαρακτηρισμος επιδερμικος δεν ταιριαζει στο σχολιο του κου Δρουγου, αλλα στο δικο σου σχολιο επι του κειμενου, το οποιο το θεωρησες (κακως) ως αρθρο.
      2 Παρα τις καθυστερησεις στο προγραμμα, το προγραμμα ολοκληρωνεται και τα τουρκικα AWACS θα ειναι πλεον εδω να μας κανουν τη ζημια
      3 Η συγκριση με τα ελληνικα Erieye ειναι αδοκιμη, τα δυο συστηματα δεν θα αντιπαρατεθουν το ενα στο αλλο για να κανουμε απ’ευθειας συγκρισεις μεταξυ τους.

      Βλεπω στα σχολια γενικως την προσπαθεια απαξιωσης των γραφομενων ενος απο τους πολυ λιγους αξιολογους αμυντικους αναλυτες στην Ελλαδα. Οτι μας βγαζει απο την ψευδαισθηση οτι ειμαστε ατρωτοι, οι καλυτεροι κλπ κλπ σπευδουμαι να το μειωσουμε ή να το αρνηθουμε. Καμια κουβεντα σχετικα με το αν αυτα που γραφονται εχουν βαση και πρεπει να προβουμε σε αντισταθμιστικες ενεργειες.

      Τα ιδια εχω βιωσει στην πολυετη προσπαθεια μου να επισημανω τον πολυ μεγαλο κινδυνο που θα αποτελουν προσεχως τα Φ35.

      Απάντηση
      • Δούκας Γαϊτατζής

        Ναι, σωστά, είναι ένα σχόλιο του κου Δρούγου στην προσωπική σελίδα του στο Facebook.
        Όλοι μας γνωρίζουμε ότι η τουρκική επιθετικότητα εντείνεται διαρκώς, αυτό που λέει ο Δρ είναι πως στο μέλλον τα πράγματα θα είναι πολύ πιο δύσκολα για την ΠΑ απ’οτι σήμερα.
        Αν μπούμε στην διαδικασία να «ξεψαχνισουμε» το κείμενο «λέξη προς λέξη» ειναι αυτονόητο πως θα βρεθούν κενά διότι το σχόλιο δεν έχει αναπτυχθεί πλήρως.

  5. Μίκης Ζέζας

    @Kostas
    Aν παρεξηγήθηκες για τον όρο «άρθρο» αντί για «σχόλιο» να ζητήσω συγνώμη. Εξακολουθώ να πιστεύω όμως, ότι η ουσία είναι, όπως επισημαίνει και ο κ. Γαϊτατζής, ότι υπάρχουν κενά στο σχόλιο. Αυτά προσπάθησα να επισημάνω με το δικό μου σχόλιο.
    Κατά τα άλλα δεν είπα πουθενά ότι δεν υπάρχουν λόγοι ανησυχίας για τα τουρκικά AWACS, αλλά ότι υπάρχουν και κάποια αρνητικά σε όλο το πρόγραμμα που πρέπει να τα ξέρουμε. Αυτά δηλ. δεν θα έπρεπε να αναφερθούν απ’ τον κ. Δρούγο (τον οποίο, γενικά, σέβομαι και αναγνωρίζω ως ένα σοβαρό αμυντικό αναλυτή)?
    Τέλος δεν έκανα άμεση σύγκριση του ενός συστήματος με το άλλο, απ’ την άποψη ότι θα αντιπαρατεθούν ένα προς ένα. Είπα απλώς ότι τα Erieye, παρόλο ότι δεν φέρουν την αιχμή της τεχνολογίας που έχουν τα Τουρκικά, κάνουν αξιοπρεπώς τη δουλειά τους.

    Απάντηση
    • Kostas

      @Μικης Ζεζας: ευχαριστω για τη διευκρινηση, νομιζω οτι σε γενικες γραμμες συμφωνουμε

      Απάντηση
  6. kefalas77

    Εγω νομιζω οτι το μεγαλυτερο προβλημα ειναι ο αριθμος των συσκευων αναγνωρισης και η ανυπαρξια εξειδικευμενων οπλων/πυρομαχικων για το συνολο των μαχητικων μας καθως και η πολυτυπια στα F16, M2000. Και με την οικονομικη δυστοκια δεν βλεπω να αλλαξει κατι σε αυτο μακρυπροθεσμα.

    Απάντηση
  7. PROMAXOS

    Τα περισσότερα σχόλια χάνουν το νόημα. Αυτό που λέει το κείμενο είναι ότι μέχρι σήμερα η ΠΑ δεν θα αντιμετώπιζε σοβαρές α/α απειλές σε επιθετικές επιχειρήσεις σε τουρκικό έδαφος. Το σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης της ΤΗΚ είχε πολλά κενά και τρύπες και η υποδομή της ήταν πολύ τρωτή. Κι ότι τώρα αυτό τελείωσε, διότι χάρη στα MESA θα μπορεί να αντιλαμβάνεται έγκαιρα τις αεροπορικές μας επιχειρήσεις, οπότε σημαντικά πλήγματα σε αεροδρόμια και στόχους της τουρκικής ενδοχώρας (ίσως και των παραλίων) θα γίνονται μόνο με ισχυρά COMAO, με ότι αυτό σημαίνει στον αριθμό των εξόδων που απαιτούνται ανά αποστολή, στην πυκνότητα των αεροπορικών επιχειρήσεων και στις αναμενόμενες απώλειες.

    Απάντηση
  8. Kostas

    Μερικες σκεψεις με βαση το παραπανω αρθρο. Ο κυριος σκοπος του αεροπορικου πολεμου ειναι να πληγουν στοχοι εδαφους που ειτε θα δωσουν καποιο τακτικο πλεονεκτημα στις φιλιες χερσαιες δυναμεις, ειτε θα καμψουν την θεληση του εχθρου να συνεχισει τον πολεμο με την προσβολη στρατηγικων στοχων (υπαρχουν και αλλοι σκοποι δευτερευοντες, οπως η μεταφορα εφοδιων, η υποστηριξη ναυτικων δυναμεων κλπ). Επισης κυριος σκοπος του αεροπορικου πολεμου ειναι να εμποδισει τις αεροπορικες δυναμεις του εχθρου να επιτυχουν αναλογα αποτελεσματα. Η αεροπορικη κυριαρχια ΔΕΝ ειναι αυτοσκοπος αλλα το μεσο για την επιτευξη των ανωτερων σκοπων. Απολαμβαναμε μια περιοδο που (1) με τα Erieye (το δικτυο επιγειων ρανταρ ειναι παρα πολυ ευαλωτο για να βασιζεσαι σε αυτο) μπορουσαμε να εχουμε εγκαιρη προειδοποιηση και να κατανειμουμε τα αεροσκαφη καταλληλως για την αναχαιτηση μεγαλων πακετων κρουσης του εχθρου, κατα συνεπεια ειχαμε μια καποια αυξημενη αυτοπεποιθηση οτι ο εχθρος δεν θα μας κανει μεγαλη ζημια με τις αποστολες βομβαρδισμου του (βεβαιως ο κινδυνος δεν ηταν μηδενικος). Την ιδια στιγμη ειχαμε την πεποιθηση οτι (2) μπορουμε να στειλουμε αεροσκαφη σε αποστολες προσβολης στοχων εδαφους με αυξημενη πιθανοτητα επιτυχιας επειδη ο εχθρος δεν ειχε την δυνατοτητα AWACS. Αυτο το δευτερο στοιχειο χανεται με την εισοδο των MESA.

    Υπαρχουν δυο πολυ ενδιαφερουσες εξελιξεις στον οριζοντα.
    Η πρωτη (Α) ειναι η εισοδος σε υπηρεσια των Φ35 απο τους Τουρκους. Το οποιο πλεονεκτημα διαθετουμε με τα Erieye θα απωλεσθει αφου τα Erieye δεν θα μπορουν να τα εντοπισουν, τουλαχιστον στις αποστασεις που αποκαλυπτουν σημερα τα εχθρικα μαχητικα. Αυτο θα αλλαξει ριζικα τα δεδομενα, καθως σε ενα πολεμο θα πρεπει να θεωρουμε δεδομενο οτι τα εχθρικα μαχητικα οχι μονο θα διεισδυσουν αθεατα αλλα ακομα και αν τα εντοπισουμε, θα ειναι και δυσκολη η καταρριψη τους καθως εχουν low observability χαρακτηριστικα στις συχνοτητες ρανταρ των πυραυλων αερος-αερος και εδαφους-αερος. Κατα συνεπεια τα εχθρικα μαχητικα θα εχουν πολυ αυξημενες πιθανοτητες να πληξουν τους στοχους (δυστυχως). Παρα τις προσπαθειες αναπτυξης τεχνολογιων αντι-στελθ, η πραγματικοτητα ειναι οτι η στελθ τεχνολογια προσφερει σημαντικα πλεονεκτηματα τα οποια δεν μπορουν να ακυρωθουν απο καμια υπαρχουσα ή σε αναπτυξη τεχνολογια (δεν ειναι τυχαιο που Αμερικανοι/Ρωσοι/Κινεζοι αναπτυσουν μονο στελθ μαχητικα). Η μονη λυση ειναι να αναζητησουμε μεθοδους για την επιτευξη ισοδυναμου τετελεσμενου στον εχθρο (κατι σαν το MAD-mutual assured destruction που ισχυει με τα πυρηνικα οπλα των μεγαλων δυναμεων). Δηλαδη να αναπτυξουμε μεθοδους που θα εξασφαλιζουν την προσβολη στοχων του εχθρου, με τετοια βεβαιοτητα που ο εχθρος να μην επιχειρησει καν την προκληση πολεμου. Εχω προτεινει επανειλημενως οτι εστω και ενας μικρος αριθμος Φ35 (δεν χρειαζεται να ειναι 100 οπως των τουρκων) αρκει για να μας προσφερει την αποτροπη. Εχω συζητησει και αλλες λυσεις, πχ την αγορα πυραυλων cruise, της κατηγοριας των SCALP, εκτοξευομενων τοσο απο εναεριες οσο και επιγειες πλατφορμες. Το προβλημα με αυτη την προταση ειναι οτι χρειαζεσαι μεγαλο αριθμο πυραυλων (που κανει την ολη προταση να πλησιαζει σε κοστος την αγορα αεροσκαφων), οτι οι πυραυλοι ειναι ευαλωτοι στο δικτυο αεραμυνας του εχθρου (ενω τα αεροσκαφη σε αντιστοιχο ρολο θα εκτελουν ταυτοχρονα SEAD/DEAD), οτι παλι χρειαζεσαι αεροπορικες πλατφορμες για την εκτοξευση των «μακρινων» στοχων, οτι ειναι δυσκολη η φυλαξη των επιγειων πλατφορμων εκτοξευσης κλπ. Κατα συνεπεια εξακολουθω να πιστευω οτι ενας μικρος αριθμος Φ35 θα μας δωσει την επιζητουμενη αποτροπη. Βεβαια για να αμυνθεις στα Φ35 του εχθρου σε περιπτωση πολεμου, αυτο ειναι ενα πιο πολυπλοκο ζητημα.

    Μια δευτερη (Β) ενδιαφερουσα εξελιξη αναμενεται μεσα στα επομενα 15 ετη, η τεχνολογια δεν ειναι ακομα ετοιμη αλλα αναπτυσεται γοργα. Αυτη ειναι τα οπλα λεηζερ. Λογω περιορισμων της φυσικης (οι ιδιοι που θετουν σημαντικους περιορισμους στα IR συστηματα ως αντι-στελθ τεχνολογια), τα οπλα λεηζερ θα ειναι οπλα μικρου βεληνεκους (η ακτινοβολια αποροφαται, διαχεεται κλπ στην ατμοσφαιρα). Θα ειναι ομως πιθανοτατα πολυ αποτελεσματικα στην εγγυς αντιαεροπορικη αμυνα. Εκτος και αναπτυχθει καποια αξιοπιστη τεχνολογια αντιμετωπισης τους (πχ τα metamaterials?), τα οπλα λεηζερ ισως καταστησουν την προσβολη στοχων εδαφους απο αεροσκαφη εξαιρετικα δυσκολη υποθεση. Ξαναλεω ομως οτι αυτη ειναι μια τεχνολογια που αναπτυσεται και ειναι σωστο να την παρακαλοθουμε, αλλα τις αποφασεις για την αμυνα της χωρας πρεπει να τις παρουμε βασιζομενοι σε υπαρκτες και λειτουργουσες τεχνολογιες.

    Απάντηση

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: