Του panzer taktik, πρωτοδημοσιεύθηκε στο Con-Ops

Οι εικόνες των κατεστραμμένων τουρκικών αρμάτων στη Συρία είναι λογικό να προκαλούν απορίες σε ότι αφορά τον τρόπο χρησιμοποίησης τους. Σε αυτό το ζήτημα δεν θα επιχειρούσα να πάρω θέση αφού δεν γνωρίζω ποιες είναι οι διαταγές των διοικητών των μονάδων και των υπομονάδων που επιχειρούν εκεί. Όμως, οι εικόνες αυτές αποτελούν ευκαιρία για να διατυπώσουμε κάποιους ευρύτερους προβληματισμούς.

Τα άρματα μάχης έχουν κάποια χαρακτηριστικά. Αυτά είναι η προστασία θώρακα, η ισχύς πυρός, η ταχυκινησία, η ορμητικότητα, η μαζική κρούση και η ικανότητα να φέρουν αποφασιστικό αποτέλεσμα. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά όμως δεν βρίσκουν πάντα εφαρμογή σε κάθε είδους πολεμική αναμέτρηση. Κι αυτό γιατί η στρατηγική διεύθυνση του πολέμου είναι αυτή που θα υπαγορεύσει το είδος των μαχών που θα δοθούν.

Ας καταστήσω ευκρινέστερη τη θέση μου με ένα παράδειγμα [1]. Είναι σύνηθες να αναφέρεται ότι ο γερμανικός στρατός πριν εξαπολύσει τον «κεραυνοβόλο πόλεμο» στην Ευρώπη τελειοποίησε το δόγμα του στα πεδία των μαχών του Ισπανικού Εμφυλίου. Κάτι τέτοιο όμως δεν συνέβη.

Το πρώτο εμπόδιο ήταν η ίδια η γεωγραφία της Ισπανίας. Οι οροσειρές κατατμούν τη χώρα ώστε μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεις από μηχανοκίνητες δυνάμεις να είναι αδύνατες. Πέραν τούτου το ισπανικό οδικό δίκτυο της εποχής ήταν πολύ φτωχό και οι ορεινές διαβάσεις έκλειναν τον χειμώνα με τα εφόδια να μεταφέρονται μόνο με ζώα.

Πιο σημαντικό όμως από τη γεωγραφία ήταν το είδος του πολέμου. Ο Φράνκο αυτό το είχε εκτιμήσει πολύ ορθότερα από τους Γερμανούς συμβούλους του. Σε έναν εμφύλιο τολμηρές επιχειρήσεις, με συγκεντρωμένες μηχανοκίνητες δυνάμεις στο βάθος του αντιπάλου δεν είχαν καμία αξία. Ο Φράνκο γνώριζε πολύ καλά ότι κάθε μία επαρχία που καταλαμβάνονταν έπρεπε να εκκαθαρίζεται από τα εχθρικά στοιχεία και να εμπεδώνεται η αίσθηση της ασφάλειας στον τοπικό πληθυσμό. Πόλεις που οι Γερμανοί πρότειναν να παρακαμφθούν ο ίδιος γνώριζε ότι είχαν τεράστια συμβολική σημασία και εδραίωναν την αντίληψη της κυριαρχίας του στους Ισπανούς. Τα γερμανικά άρματα μάχης στον Ισπανικό Εμφύλιο δεν διενήργησαν επιχειρήσεις σαν κι αυτές που τα έκαναν διάσημα αργότερα και περιορίστηκαν να υποστηρίζουν το πεζικό. Ο Φράνκο είχε δίκιο και οι Γερμανοί είχαν λάθος. Το είδος του πολέμου επιβάλλει τις τακτικές.

Λεγεώνα Κόνδωρ

Λεγεώνα Κόνδωρ

Αναφέροντας τα παραπάνω δεν μπορούμε παρά να καταλήξουμε στην ισχυρή προειδοποίηση που ο Κλαούζεβιτς απευθύνει στο 1ο Κεφάλαιο του 1ου Βιβλίου: [2]

«Η πρώτη, η σημαντικότερη, η αποφασιστικότερη πράξη κρίσης, που εκτελεί ένας πολιτικός ή ένας γενικός διοικητής, συνίσταται συνεπώς στην ακριβή εκτίμηση του είδους του πολέμου που αναλαμβάνει, ώστε να μην τον εκλάβει σαν κάτι που δεν είναι, και να μην θέλει να τον κάνει ό,τι η φύση των περιστάσεων του απαγορεύει να είναι».

Σημειώσεις

[1] Martin van Creveld. (1994) Air Power and Maneuver Warfare. Ανατύπωση. (2002). Χονολουλού: University Press of the Pacific.

[2] Karl von Klausewitz. Περί του Πολέμου. Μετάφραση: Νατάσα Ξεπουλιά. (1999). Θεσσαλονίκη: Εκδόσεις ΒΑΝΙΑΣ.

3 Σχόλια

  1. .+-

    Δεν θα συμφωνησω απολυτα με αυτη την αποψη. Δεν ειναι μονο προβλημα γεογραφιας, το οποιο, δεν μποριε ποτε να υποτημηθει σε καθε περιπτωση. Ο Φρανκο το 1936-37 μπορεσε και συγκροτησε μια δυναμη ΤΘ με περιπου 100 γερμανικα Mk.1 & Mk.2 και ολιγα ιταλικα Cv33. Παρα τα οσα ακουγονται, δεν υπηρχε η χρηματικο-οικονομικη δυνατοτητα να συγκροτηθουν ΤΘ σχηματισμοι μεγαλυτερου μεγεθους, για παραδειγμα σαν τις γερμανικες Panzer division, που μπορουσνα να κανουν την διαφορά. Δεν ειναι λιγο πραγμα. Αναγκαστηκαν να αποδεχτουν αυτον τον περιορισμο. Οι δημοκρατικοι απο την αλλη, ειχαν το ανωτερο Τ-26, που δεν ηταν αλλο απο ενα τροποιημενο Vickers 6 tn με αντιαρματικο πυροβολο των 45χλς, αν δεν απατωμαι. Ο Φρανκο εδινε χρηματικο επαθλο για την αιχμαλωσια των Τ-26. Η μονη γνωστη σημαντικη αρματομαχια ηταν εκεινη του φθινοπορου του 1936 εξω απο την Μαδριτη. Συμμετειχαν περιπου 50 αρματα απο καθε πλευρα. Σε σχεση με τις μαχες στην ερημο, η στην ευρωπη κατα την διαρκεια του Β’ΠΠ ειναι τιποτα.
    Η ειρωνια της τυχης ειναι οτι, ενω στην ισπανια κονταροκτυπιοντουσαν με ελαφρα αρματα μαχης, το Ελληνικο ΓΕΣ ζουσε στον κοσμο του, με τον Παπαγο να μιλαει για οχυρωσεις, πεζικο και ιππικο. Ουτε στο 1912 να ηταν! Αρματα και αντιαρματικα, απλα δεν ειχαν ακομη μπει στο ελληνικο «λεξιλογιο».

    .+-

    Απάντηση

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: