Γράφει ο Βασίλης Καραβίδας

Πρώτα ένα δυνατό χτύπημα…σαν να σε χτύπησε μποξέρ με όλη τη δύναμη του…

Τα πόδια σου θα λυγίσουν και θα πέσεις κάτω…κανείς δεν μένει όρθιος…

Μετά ένα ανυπόφορο κάψιμο, πυρακτωμένο μέταλλο να σε καίει…

Ο πόνος ξεκινά αμέσως….όπως λένε, σε προειδοποιεί πως κάτι δεν πάει καθόλου καλά…

Στρέφεις το βλέμμα στο σημείο του πόνου…και βλέπεις το αίμα σου να τρέχει…μπορεί απλά να κυλάει….μπορεί να τινάζεται σαν πίδακας….
Μια ακανόνιστη τρύπα…που δεν ξέρεις μέχρι που φθάνει στα σωθικά σου….

Αρκετοί στρατιώτες είχαν την ατυχία η πορεία τους να διασταυρωθεί με μια βολίδα, οποιουδήποτε διαμετρήματος. Οι πιο πολλοί επιζώντες μιας τέτοιας κατάστασης, περιγράφουν τι αισθάνθηκαν όπως ακριβώς τα διαβάσατε στην αρχή της δημοσίευσης. Δεν θα μιλήσουμε για τα τραύματα και την αντιμετώπιση τους, αλλά θα πάμε στο απώτατο άκρο αυτής της συζήτησης, με θέμα ‘‘που πρέπει να φέρεται η συλλογή αντιμετώπισης τραυμάτων;»

Αφορμή για αυτό το άρθρο, η φωτογραφία που κοσμεί το εξώφυλλο της ομάδας και διάφορα σχόλια που έγιναν για το που είναι σωστό να είναι τοποθετημένη η συλλογή. Πάνω στον κορμό, περασμένη στην εξάρτυση; Στη ζώνη μάχης; Πίσω; Εμπρός; Να μπορούμε να την φτάσουμε και με τα 2 χέρια;

Για αρχή ας παραβλέψουμε το θέμα ΒΟΕ, μιας και δυστυχώς στην δική μας πραγματικότητα, η »συλλογή» περιορίζεται σε έναν μόνο επίδεσμο, ληγμένο συνήθως απο δεκαετίες, που βρίσκει τη θέση του σε μια απλή θήκη. Τέλος… αν χρειαστούν παραπάνω υλικά για να σε συμμαζέψουν, θα αναλάβει ο νοσοκόμος.

Η συλλογή αντιμετώπισης τραύματος, είναι μια σχετικά πρόσφατη »ανακάλυψή» ακόμη και για τους πιο προηγμένους στρατούς. Μέχρι και το 2001 ο Αμερικανικός στρατός χορηγούσε απλά ένα επίδεσμο. Ο αποκαλούμενος »Πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» άλλαξε αυτή την τακτική. Με τη μελέτη των πιο συχνών και θανατηφόρων τραυματισμών, αποφασίστηκε η χορήγηση ικανού αριθμού υλικών, ώστε να αντιμετωπίζονται τέτοιες επικίνδυνες καταστάσεις στο σημείο του τραυματισμού. Η πιο απλή συλλογή περιλαμβάνει κατ’ ελάχιστο 1 ιμάντα ίσχαιμης περίδεσης (τουρνικέ) έναν επίδεσμο έναν αιμοποιητικό παράγοντα σε μορφή σκόνης ή γάζας (Cellox, Quicklot κλπ), μια αεροδίοδο (στόματος ή μύτης) και συνήθως 2 αυτοκόλλητα επιθέματα για τον υπό τάση πνευμονοθώρακα. Αυτά τα υλικά καλύπτουν τις τρεις πιο βασικές αιτίες θανάτου απο τραυματισμούς συνεπεία πυροβολισμών.

Για την εφαρμογή τους στον τραυματία, απαιτούνται 3 βασικές ικανότητες: εκπαίδευση στις διαδικασίες εφαρμογής, γνώση του μηχανισμού τραυματισμού και των επιπτώσεων που προκαλεί και το πιο σημαντικό, την ΑΠΟΦΑΣΗ να τα εφαρμόσεις.

Αν η διαδικασία εφαρμοστεί σε κάποιο τραυματισμένο συνάδελφο, ο χρήστης θα πρέπει να ξεπεράσει αταβιστικούς φόβους που προκαλεί η θέα ενός διαλυμένου ανθρώπινου σώματος (με σωστή εκπαίδευση γίνεται).

Αν όμως πρέπει να τα εφαρμόσουμε στον εαυτό μας;

Ξεπερνάτε το σοκ όσων αισθανθήκατε όταν σας πυροβόλησαν. Κοιτάτε και βλέπετε μια μεγάλη τρύπα, απο την οποία το αίμα σας χύνεται ανεξέλεγκτα. Πόσο μεγάλα »μπαλάκια» πρέπει να έχετε για να ανοίξετε τη γάζα και να αρχίσετε να επιπωματίζεται μόνοι σας το τραύμα; Μπορείτε καν να διανοηθείτε το χέρι σας να εισέρχεται σε μια μη φυσιολογική κοιλότητα του σώματος σας, προσπαθώντας να σταματήσει το αίμα;

Ακόμη και η χρήση του ιμάντα ίσχαιμης περίδεσης (τουρνικέ) φαντάζει απλή διαδικασία. Μπορείτε να φανταστείτε να βλέπετε το ακρωτηριασμένο πόδι ή χέρι σας, και να περνάτε τουρνικέ;

Δεν έχω σκοπό να πατρονάρω ούτε να τρομοκρατήσω. Το να μην μπορούμε να φτάσουμε τη συλλογή και με τα δύο χέρια μας δεν είναι τραγικό. Άλλωστε η θέση που θα τοποθετηθεί εξαρτάται απο μύριους παράγοντες. Προσωπικά θεωρώ πιο σημαντικό η συλλογή να έχει ευδιάκριτη σήμανση, για να μπορέσει να την εντοπίσει αυτός που θα σας παράσχει βοήθεια, και φυσικά αυτός ο άγγελος-σωτήρας, να ξέρει να χρησιμοποιεί τα υλικά.

Η πιο συνηθισμένη διαδικασία είναι η μεταφορά δύο τουρνικέ και ενός επιδέσμου (εκτός συλλογής) σε άμεσα προσβάσιμο σημείο, για να μπορέσουμε μόνοι μας να περιποιηθούμε κάποιο »απλό» τραύμα. Μια τρύπα στο μηρό, στο πόδι, στο χέρι..που αιμορραγεί και μπορούμε (αν έχουμε το σθένος) να την κλείσουμε.

Κάτι τελευταίο για τα τουρνικέ, που το παραβλέπουμε. Καλό είναι να εξασκούμαστε στην εφαρμογή του και με το μη »καλό» χέρι μας…οι δεξιόχειρες με το αριστερό και το αντίθετο.

Θα ήθελα πολύ να ακούσω την άποψη σας επί του θέματος….

(Οι φωτογραφίες είναι ενδεικτικές…..δεν νομίζω οι κύριοι αυτοί να μπορούν να πιάσουν τη συλλογή και με τα 2 χέρια τους).

 

About The Author

Παρατηρητής και ιστογράφος θεμάτων αμυντικής τεχνολογίας. Δεσμευμένος με τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και παθιασμένος με οτιδήποτε στρατιωτικό.

One Response

  1. Ευστάθιος Παλαιολόγος

    Το πιο κρισιμο στοιχειο της συλλογης, και το μονο που πρακτικά ειναι απαραιτητο να εχουμε πρόσβαση και με τα δυο χερια, ειναι το τουρνικε. Διοτι μπορει να περιορισει ή να σταματησει μια ενδεχωμενως θανατηφορα αιμορραγια σε ελαχιστο χρονο. Στις ταξεις TCCC αυτος ο χρόνος οριζεται σαν 30″. Για ολα τα υπολοιπα υπαρχει χρονος προσβασης στη συλλογη

    Απάντηση

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αρέσει σε %d bloggers: