Γράφει ο Ευστάθιος Βασιλείου

Η ισραηλινή αεροπορία βομβαρδίζει τοποθεσία στην Ντεΐρ – Ες-Ζορ στην ανατολική Συρία που οι μυστικές υπηρεσίες υποπτεύονταν ότι χρησιμοποιούνταν για εμπλουτισμό ουρανίου για πολεμικούς σκοπούς.

Η Μοσάντ είχε βάσιμες υποψίες για επαφές μεταξύ Βόρειας Κορέας και του νέου τότε προέδρου της Συρίας από το 2001. Μια σειρά γεγονότων και πληροφοριών κατέληξαν ότι η Συρία βιαζόταν να αποκτήσει όπλα μαζικής καταστροφής. Ειδικά μια απομονωμένη εγκατάσταση έδειχνε σημεία μυστικότητας και ιδιαίτερων μέτρων ασφαλείας όσο και σπουδή των Σύρων να την κρατήσουν κρυφή. Μέχρι το 2004 οι Ισραηλινοί είχαν καταλήξει ότι εκεί προετοιμάζονταν πυρηνικά υλικά για χρήση από όπλα μακρού πλήγματος.

Σαν αποκορύφωμα, το 2007 μια επιδρομή ανδρών της Σαγιαρέτ Ματκάλ έφερε πίσω ραδιενεργό υλικό από την ύποπτη τοποθεσία. Μετά από πολλές συνομιλίες με τις ΗΠΑ και πεπεισμένοι ότι οι Αμερικανοί δεν θα έπρατταν τίποτα περισσότερο από φραστικές εκκλήσεις, οι Ισραηλινοί δια του πρωθυπουργού Εχούτ Ολμέρτ αποφάσισαν να εφαρμόσουν το δόγμα Μπεγκίν εξαπολύοντας ένα προληπτικό πλήγμα στη Συρία. Στην επιχείρηση έλαβαν μέρος αεροσκάφη F-15 και F-16 οπλισμένα με πυραύλους Maverick και βόμβες των 500 lb. ένα αεροσκάφος ELINT, ένα ελικόπτερο καθώς και μια ομάδα της Δύναμης Σαλντάκ, των ειδικών δυνάμεων της αεροπορίας.

Η επιχείρηση εξαπολύθηκε τα μεσάνυχτα της 6/7 Σεπτεμβρίου και ήταν επιτυχής, καταστρέφοντας πλήρως την εγκατάσταση. Παρά τους φόβους για τη συριακή αντίδραση, η Δαμασκός τήρησε σιγή ιχθύος, εκκαθαρίζοντας την περιοχή και μη αναφέροντας ποτέ το γεγονός. ΗΠΑ και Ισραήλ απέκρυψαν επίσης το νέο από τον Τύπο για 7 μήνες. Το 2009 έρευνες της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (IATA) ανακάλυψαν ασυνήθιστα υψηλά ποσοστά Ουρανίου και Γραφίτη στην περιοχή αλλά δεν μπόρεσαν να αποδείξουν ότι η εγκατάσταση ήταν εργοστάσιο παραγωγής πυρηνικών όπλων.

Σιωπηρά, βέβαια, όλοι πλέον θεωρούσαν αυτό ως αλήθεια. Μόλις το 2011 η IATA αποδέχθηκε ότι το κτίριο ήταν πυρηνικός αντιδραστήρας. Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες 10 Βορειοκορεάτες τεχνικοί σκοτώθηκαν στο πλήγμα αυτό.

16 Σχόλια

  1. mcair

    το πριν την επιδρομή είναι πολύ ενδιαφερον
    On April 22, 2004, a massive explosion occurred on a North Korean freight train heading for the port of Namp’o. According to British intelligence writer Gordon Thomas, the Mossad had learned that dozens of Syrian nuclear technicians were in a compartment adjoining a sealed wagon. According to Thomas, the Syrians had arrived in North Korea to collect the fissionable material stored in the wagon. All of the technicians were killed in the train explosion. Their bodies were flown to Syria in lead-encased coffins aboard a Syrian military plane. A wide area around the explosion site was cordoned off for days as North Korean soldiers in anti-contamination suits collected wreckage and sprayed the area. Mossad analysts suspected they were trying to recover weapons-grade plutonium. Since the explosion, the Mossad tracked about a dozen trips by Syrian military officers and scientists to Pyongyang, where they met with high-ranking North Korean officials
    https://en.wikipedia.org/wiki/Operation_Orchard#Pre-strike_activity
    https://en.wikipedia.org/wiki/Ryongchon_disaster
    https://www.nknews.org/2013/06/the-odd-tale-of-a-lone-israeli-spy-and-north-korea/

    Απάντηση
  2. Gunslinger32

    Επειδή είναι η δεύτερη φορά που συμβαίνει μετά την περίπτωση στο «Όσιρακ» αναρωτήθηκα.

    Πως θα αντιδρούσε/αντιδράσει άραγε το Ισραήλ, στην περίπτωση κατασκευής τέτοιας εγκατάστασης στην Τουρκία, θα αποφασίσουν να εκτελέσουν και εκεί αεροπορική επίθεση/επιδρομή για την καταστροφή της, χωρίς να συντονιστούν με την Ουάσινγκτον;

    Σε αντίθεση με έναν Άσαντ ο οποίος σε σύγκριση με έναν Σαντάμ ανήκει η είναι πιο κοντά στους μετριοπαθείς πολιτικούς, ο Ερντογάν έχει ξεφύγει τόσο ώστε να μπορούσε να θεωρηθεί ριζοσπαστικός ισλαμιστής, για να μην πούμε δικτάτορας που δεν διαφέρει πλέον και πολύ απο έναν Κιμ η έναν Πολ Ποτ των Ερυθρών Χμερ.

    Απάντηση
    • viper3000ad

      Δεν νομίζω οτι υπάρχει θέμα μη συντονισμού με τις ΗΠΑ. Το Ισραήλ φέρει απλά το στίγμα του επεμβατισμού, προφυλάσσοντας τα Αμερικανικά συμφέροντα στην Μέση Ανατολή . Ο αντισιμητισμός του Ερνογάν ενοχλεί τους Ισραηλινούς, αλλά οχι τους Αμερικανούς. Οπότε εαν το ερώτημα περιστέφεται μόνο στα αισθήματα του Νετανίαχου, δεν θα μπορέσουμε να περιμένουμε ΄΄ καταδρομικές επιχειρήσεις ΄΄ .

      Απάντηση
      • Gunslinger32

        @viper3000ad
        Για το συγκεκριμένο ερώτημα δεν περιορίστηκα στα αισθήματα ενός πολιτικού, καθώς αυτές οι αποφάσεις δεν παίρνονται μόνο απο έναν Νετανιάχου αλλά απο του συμβούλιο ασφαλείας του Ισραήλ.

        Αν πάρω σαν παράδειγμα την υπόθεση «Liberty», έχω την εντύπωση ότι δεν ρωτάνε ούτε λογαριάζουν κανέναν σε θέματα εθνικής ασφαλείας, και υψίστης σημασίας, ακόμα και τους πιο στενούς συμμάχους απο την άλλη άκρη του Ατλαντικού. Εφόσον στην περίπτωση που αναφέρω σαν παράδειγμα, δεν δίστασαν να επιτεθούν ακόμα και σε ένα πλοίο της NSA για το οποίο γνώριζαν για την αποστολή του στην περιοχή.

        Σύμφωνα με τις αναφορές/αποκαλύψεις του James Bamfort στο βιβλίο «Body of Secrets», το Limberty είχε την αποστολή να παρακολουθεί/υποκλέπτει τις επικοινωνίες των δυνάμεων που εμπλέκονταν εκείνη την εποχή στις εχθροπραξίες(συμπεριλαμβανομένων και των IDF), και στην προκειμένη περίπτωση (εάν θυμάμαι σωστά) είχαν καταγράψει επικοινωνίες των Ισραηλινών δυνάμεων στις οποίες υπήρξαν αναφορές για παράνομες εκτελέσεις Αράβων στρατιωτών που ήταν αιχμάλωτοι πολέμου των Ισραηλινών δυνάμεων. Όταν οι Ισραηλινοί αντιλήφθηκαν τι συνέβει έστειλαν μαχητικά αεροσκάφη χωρίς διακριτικά/εθνόσημα, με σκοπό την καταστροφή/βύθιση του αμερικανικού πλοίου, το οποίο κατάφερε να ξεφύγει με πολύ τυχερό, επειδή δεν πρόλαβαν να τελειώσουν το έργο τους οι Ισραηλινοί.

        Στην συνέχεια ο λευκός οίκος δεν έδειξε και πολύ ενδιαφέρον να το κάνει θέμα, οι Ισραηλινοί πλήρωσαν μια μικρή αποζήμειωση και η υπόθεση έληξε.

        Για αυτό δεν αποκλείω μια περίπτωση στην οποία θα δράσουν και πάλι χωρίς κανενός έγκριση, εάν το κρίνουν αναγκαίο για την εθνική τους ασφάλεια.

        Παρακάτω σε ξεχωριστό σχόλιο, σας παραθέτω ένα πρόσφατο σχετικό άρθρο, επειδή φέτος το συμβάν έκλεισε 50 χρόνια.

        «FIFTY YEARS LATER, NSA KEEPS DETAILS OF ISRAEL’S USS LIBERTY ATTACK SECRET

        https://theintercept.com/2017/06/06/fifty-years-later-nsa-keeps-details-of-israels-uss-liberty-attack-secret/

        The Liberty Incident
        http://www.libertyincident.com

    • thelinuxgk

      Μακάρι να γίνει κάτι τέτοιο, έτσι και αλλιώς σχεδόν καμία χώρα δεν θέλει να δει την Τουρκία με πυρηνικά όπλα, αλλά ακόμη και ένας αντιδραστήρας για παραγωγή ενέργειας στην Τουρκία θα έλεγα πως έχει τεράστια πιθανότητα ατυχήματος.Για παράδειγμα μετά από έναν ισχυρό σεισμό κοντά στον αντιδραστήρα θα έχουμε πιθανότατα να αντιμετωπίσουμε βιβλική καταστροφή.
      Συνεπώς πιστεύω πως ήδη ωριμάζουν τα σχέδια των Ισραηλινών και ίσως και άλλων δυνάμεων για καταστροφή του υπό κατασκευή αντιδραστήρα, η ακόμη και ένα σχέδιο παρεμπόδισης της κατασκευής του με άλλα μέσα.

      Απάντηση
      • Gunslinger32

        @thelinuxgk

        Για εμάς είναι όντως ένα πολύ κρίσιμο θέμα, αυτή η περίπτωση.
        Δεν ξέρω πως θα αντιδρούσε η Τουρκία του Ερντογάν σε τέτοια περίπτωση, αλλά νομίζω ότι απέναντι σε ένα Ισραήλ δεν την παίρνει για μια στρατιωτική απάντηση, εάν δεν έχει τάσεις αυτοκτονίας, η να επιστρέψει στην παλαιολιθική εποχή. Δεν πρέπει να υποτιμάμε όμως ότι θα μπορούσε να έχει και για εμάς συνέπειες τέτοια αντίδραση του Ισραήλ. Όπως και ο πόλεμος στην Συρία, ο οποίος έχει συνέπειες και για την Τουρκία(και όχι μόνο).

  3. Gunslinger32

    Συμπλήρωση σχετικά με την παραπάνω απάντηση, σχετικά με την υπόθεση USS Liberty:

    FIFTY YEARS LATER, NSA KEEPS DETAILS OF ISRAEL’S USS LIBERTY ATTACK SECRET
    Miriam Pensack
    June 6 2017, 5:58 p.m.

    ON JUNE 8, 1967, an Israeli torpedo tore through the side of the unarmed American naval vessel USS Liberty, approximately a dozen miles off the Sinai coast. The ship, whose crew was under command of the National Security Agency, was intercepting communications at the height of the Six-Day War when it came under direct Israeli aerial and naval assault.

    Reverberations from the torpedo blast sent crewman Ernie Gallo flying across the radio research room where he was stationed. Gallo, a communications technician aboard the Liberty, found himself and his fellow shipmates in the midst of an attack that would leave 34 Americans dead and 171 wounded.

    This week marks the 50th anniversary of the assault on the USS Liberty, and though it was among the worst attacks in history against a noncombatant U.S. naval vessel, the tragedy remains shrouded in secrecy. The question of if and when Israeli forces became aware they were killing Americans has proved a point of particular contention in the on-again, off-again public debate that has simmered over the last half a century. The Navy Court of Inquiry’s investigation proceedings following the incident were held in closed sessions, and the survivors who had been on board received gag orders forbidding them to ever talk about what they endured that day.

    Now, half a century later, The Intercept is publishing two classified documents provided in the cache of files leaked by NSA whistleblower Edward Snowden related to the attack and its aftermath. They reveal previously unknown involvement by Government Communications Headquarters, the U.K. signals intelligence agency; internal NSA communications that seem to bolster a signals intelligence analyst’s account of the incident, which framed it as an accident; as well as a Hebrew transliteration system unique to the NSA that was in use at least as recently as 2006.

    The first document, a formerly unreleased NSA classification guide, details which elements of the incident the agency still regarded as secret as of 2006. The second lists a series of unauthorized signals intelligence disclosures that “have had a detrimental effect on our ability to produce intelligence against terrorist targets and other targets of national concern.” Remarkably, information relevant to the attack on the Liberty falls within this highly secret category.

    Though neither document reveals conclusive information about the causes of the assault, both highlight that at the time of their publication — approximately four decades after the incident — the NSA was determined to keep even seemingly minor details about the attack classified. The agency declined to comment for this article.

    The classification guide, dated November 8, 2006, indicates previously unknown GCHQ involvement in the ship’s intelligence gathering. The specifics of this involvement remain classified, and it is therefore unclear if involvement was of a material nature on board the ship or through other means. GCHQ declined to comment.

    The guide also reveals NSA’s own classified Hebrew transliteration system, the existence of which underlines that the agency has historically counted Israel as an intelligence target even as the nation acted as a key partner in signals collection. This inherent tension in the U.S.-Israeli relationship was also manifest on the Liberty, where the Hebrew translators brought aboard the ship were referred to as “special Arabic” linguists, according to journalist James Bamford, in order to conceal their surveillance of Israeli communications.

    The Six-Day War between Israel and its neighbors Jordan, Syria, and Egypt was a conflict that the United States chose to stay out of, despite Israel’s entreaties for military support. Egypt and Syria were Soviet allies at odds with American-aligned Israel. The local conflict could easily have turned into a direct conflict between the superpowers, which neither the United States nor the USSR wanted. The countries directly involved were left to fend for themselves in what proved to be an overwhelming military and territorial victory for Israel — one that doubled the fledgling country’s size in less than a week.

    Though the United States refused to intervene on behalf of its ally, it was nevertheless eavesdropping on Israeli military communications during war. There, according to Bamford, lies the rub: Over the course of Israel’s remarkable territorial acquisition and military victory, it allegedly committed a war crime by slaughtering Egyptian prisoners of war in the city of El Arish in the northern Sinai. Bamford argued in his 2001 book, “Body of Secrets,” that the USS Liberty’s proximity to the Sinai, and its ability to intercept Israel’s motives and activities during the Six-Day War, might have prompted Israel’s attack on the vessel. Other national security experts, including Steve Aftergood of the Federation of American Scientists, disputed Bamford’s analysis, however. According to Aftergood, who directs the FAS Project on Government Secrecy, the killing of Egyptian POWs never happened. “[There] appears to be no verifiable evidence that such a massacre ever took place, and Bamford’s description of events at El Arish doesn’t hold up,” Aftergood wrote in 2001 following the publication of “Body of Secrets.”

    Ultimately, both the United States’ and Israel’s investigations deemed the attack on the Liberty an accident that resulted when Israel mistook the American spy ship for an Egyptian freighter. Bamford considers that conclusion a cover-up, however, citing the gag order issued to survivors, as well as the fact that NSA’s deputy director at the time, Louis Tordella, referred to the Israeli Defense Forces preliminary inquiry into the attack “a nice whitewash.” Still, other sources assert that any notion of cover-up is mere paranoia. According to a spokesperson at the Israeli Ministry of Foreign affairs, the Liberty assault was “a tragic accident … that was settled between the parties involved years ago,” and that, “as is the case with many of these matters, there are always enough conspiracy theories to go around, but they never hold water.”

    The USS Liberty’s legacy indeed fed conspiracy theories, and Bamford is not alone in asserting a cover-up. The Liberty Veterans Association, an organization comprised of survivors of the 1967 attack, has called for a robust and transparent investigation into the incident for decades, to no avail.

    In a statement to The Intercept, Ernie Gallo, who currently serves as the president of the Liberty Veterans Association, said, “We now know that the Navy Court of Inquiry was merely for show, as the officers were told to come to the conclusion the Liberty did [its] job and the attack was accidental.” Bamford also references the magnitude and length of the attack as proof of its deliberateness: The ship was hit repeatedly, first by planes dropping thousand-pound bombs and napalm, and then by torpedo boats. Israeli forces also jammed the Liberty’s antennas and communication channels, took out the four .50-caliber machine guns on board, and reportedly shot at life rafts and crew members as they attempted to evacuate the vessel. “It was an attack in broad daylight,” said Bamford. “They were flying a large U.S. flag. [The ship] said USS Liberty on the back. … I mean, what do you need?”

    The incident and its aftermath took a significant psychological toll on survivors, many of whom were reported to suffer from PTSD. One survivor and member of the Liberty Veterans Association, James Ennes, was shot in the femur during the attack, and was then instructed never to discuss it. Ernie Gallo had a fellow crewmate die in his arms. It was decades before survivors began sharing their experiences, and they were sometimes criticized for being anti-Semitic or slanderous of Israel for doing so.

    Not all veterans involved believe in a cover-up, however. Former Navy Chief Petty Officer Marvin Nowicki, the chief Hebrew-language analyst aboard a U.S. Navy EC-121 spy plane that was intercepting Israeli aircraft communications as they were assaulting the Liberty, believed the attack was an accident. He stated in a letter to the Wall Street Journal in 2001 that though he heard and recorded Israeli pilots’ and captains’ references to the U.S. flag flying on the deck of the Liberty, these remarks were made only after the attack was underway, and not before. It was when aircraft and motor torpedo boat operators moved closer to the Liberty, recalled Nowicki, that they were able to recognize and therefore reference the American flag.

    Unbeknownst to Nowicki at the time, his letter to the editor sparked concerns at NSA that he had revealed classified information on the Liberty. The second Snowden document, dated 2002, referenced several disclosures in his letter “surrounding National Security Agency sources and methods or NSA’s ability to successfully exploit a foreign target.” Though the document does not specify which details in Nowicki’s article constituted such disclosures, it does reference materials related to the investigation. Nowicki, in a statement that would stir apparent concern at both the NSA and the Naval Criminal Investigative Service, called the accident a “gross error.” “How can I prove it?” he wrote. “I can’t unless the transcripts/tapes are found and released to the public. I last saw them in a desk drawer at NSA in the late 1970s before I left the service.” After several unsuccessful attempts to reach Nowicki by phone and email, he ultimately responded to a mailed request for comment. He returned The Intercept’s original posted letter, on which he had hastily scrawled: “I cannot comply w[ith] your request. The last time I spoke publicly, I was visited by NCIS agents.” (NCIS stated that it had no records related to Nowicki’s claim.)

    Even 50 years after the attack, and in a radically different geopolitical climate than that of the Six-Day War, extremely limited information is available about the assault and its subsequent investigations. Inquiries by the media and by the survivors have yielded profoundly limited results, despite considerable attempts; ABC’s Nightline interviewed survivors decades after the attack, the results of which never aired. And while James Bamford presumes this is because interested parties didn’t want unsavory information about Israel broadcast on mainstream American television, Nightline’s then-host Ted Koppel said otherwise: “At the risk of contributing to the veneer of ‘cover-up’ that surrounds any discussion of the USS Liberty story, my only recollection is that we did nothing because we found nothing new or substantive.” Neither, it seems, has anyone else.

    https://theintercept.com/2017/06/06/fifty-years-later-nsa-keeps-details-of-israels-uss-liberty-attack-secret/

    Απάντηση
    • viper3000ad

      Δεν θα μάθουμε τι ήταν το Liberty. Θέλω να πω οτι το θέμα με τις προβοκάτσιες, είναι η ιοθέτηση ψευδών απόψεων. Δεν έχω στοιχεία για να αμφισβητήσω κανένα γεγονός, απλά περνά από το μυαλό μου η μυθοπλαστική συνεργασία Ισραηλινών – Αμερικανών με σκοπό την έγερση δικαιολογιών από πλευράς της Αμερικής, για την συμμετοχή ή μη συμμετοχή των ΗΠΑ σε συγκεκριμένη δράση . Άλλωστε το γεγονός μοιάζει από μόνο του υπερβολικό, με τους Ισραηλινούς να μην μας έχουν συνηθίσει σε τόσο ρηχή ανάλυση .
      Η μόνη αντίδραση των Ισραηλινών κατά της Τουρκίας ήταν το πλοίο που έφτανε στην Γάζα. Στο οποιό υπήρχαν βάσιμες υποψίες μη ανθρωπιστικής βοήθειας και ήταν φυσικά σύμφωνο με τα συμφέροντα και των δυό , Αμερικής και Ισραήλ. Ας μην ξεχνάμε οτι οι ΗΠΑ δεν έχουν κανένα κίνητρο να διευθετήσουν το θέμα της Παλεστίνης, προς οριστική λύση. Επιπρόσθετα γνωρίσαμε και την διπλωματική κατάληξη με την αποζημιώση που πλήρωσαν οι Ισραηλινοί μετά από Αμερικανική ΄΄συμφιλιωτική΄΄ παρέμβαση.
      Ας θεωρούμε το Ισραήλ λοιπόν απόλυτα εξαρτώμενο από την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Το ίδιο και στρατιωτικά που βασίζεται στην ΤΕΡΑΣΤΙΑ Αμερικανική βοήθεια, από πρώτες ύλες μέχρι τεχνολογία και έτοιμα όπλα.

      Απάντηση
      • Gunslinger32

        Επειδή δεν γνωρίζω περισσότερες λεπτομέρειες πέραν αυτών που έχουν δημοσιευθεί, δεν θα μπω πιο βαθιά στο θέμα της συγκεκριμένης υπόθεσης που ανέφερα σαν παράδειγμα. Ιστορικό προηγούμενο υπάρχει με την καταστροφή της εγκατάστασης στο Ιράκ, και μάλιστα σε μια εποχή όπου η στάση των ΗΠΑ απέναντι στο καθεστώς Σαντάμ ήταν διαφορετική (δηλαδή όχι τόσο εχθρική όπως ήταν μετά την εισβολή στο Κουβέιτ), εξαιτίας της έντασης με το Ιράν. Μερικοί ισχυρίζονται και ότι τα χημικά του Σαντάμ που χρησιμοποίησε κατά τους Ιρανούς στον Α’ πόλεμο του κόλπου, προήλθαν απο τις ΗΠΑ αλλά αυτή είναι άλλη συζήτηση και ιστορία.

        Η αντίδραση του Ισραήλ κατά της Τουρκίας στην περίπτωση του «Μάβι Μάρμαρα», ήταν μια που έγινε γνωστή. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι ήταν η είναι και η μοναδική, εφόσον δεν συνηθίζεται η διαφάνεια και η ανακοίνωση των δράσεων της Μοσσάντ κ.α. στα μέσα ενημέρωσης.

        Μια σπάνια παρουσίαση (ίσως και μοναδική του είδους) του Ντρόρ Μορέ με τίτλο «Οι φύλακες της πύλης», δίνει μια μικρή εικόνα και γεύση για τις δραστηριότητες των υπηρεσιών ασφαλείας του Ισραήλ στο παρασκήνιο, αυτά συνήθως δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας αλλά συμβαίνουν.
        Όπως συνέβει και η δολοφονία του στελέχους μιας τρομοκρατικής/αντιστασιακής ομάδας στο Ντουμπάϊ πριν απο μερικά χρόνια(δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, επειδή πιστεύω ότι γνωρίζετε για την συγκεκριμένη περίπτωση).

        Στο θέμα της Παλεστίνης θα πω μόνο ότι έληξε με την δολοφονία του Γιτζάκ Ράμπιν, απο τον φανατικό(πιόνι) Γιγκάλ Αμίρ(λεπτομέρειες για την περίπτωση δίνουν οι μαρτυρίες στην παρουσίαση του Μορέ που αναφέρω επάνω).

        Σχετικά με την απόλυτη πολιτική(όχι την στρατιωτική) εξάρτηση του Ισραήλ απο τις ΗΠΑ, διαφωνούν τουλάχιστον οι αμερικανοί ακαδημαϊκοί/καθηγητές John Mearsheimer(Professor of Political Science at the University of Chicago) και Stephen Walt (Professor of International Relations at the Kennedy School of Government at Harvard University) συγγραφείς του βιβλίου «The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy», στο οποίο αναλύουν την δράση και επιρροή του πανίσχυρου Ισραηλινού λόμπυ στην αμερικανική εξωτερική πολιτική. Οι παραπάνω δυο δεν είναι οι πρώτοι ούτε και οι μοναδικοί που καταλήγουν στο συμπέρασμα, ότι το Ισραήλ κατευθύνει η επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ στην περιοχή της μέσης ανατολής, (και με τα νέα δεδομένα προφανώς και απέναντι στους γείτονες μας στα ανατολικά).

        Η στρατιωτική βοήθεια που λαμβάνουν απο τις ΗΠΑ, συνδέεται με την επιρροή του Ισραηλινού λόμπυ στην αμερικανική πολιτική.

        Να σημειωθεί και ότι, πολλά απο τα οπλικά συστήματα που παίρνουν απο τους αμερικανούς και ευρωπαίους, φέρουν συστήματα/υποσυστήματα, αισθητήρες, όπλα μέχρι και λογισμικό/λειτουργικό ισραηλινής σχεδίασης και κατασκευής/παραγωγής, τα οποία ενσωματώνονται μετά την παράδωση/παραλαβή στο Ισραήλ.

        Επίσης σημαντικό είναι ότι κάθε νέος και υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ, δηλώνει και τονίζει ότι η πολιτική και στρατιωτική στήριξη του Ισραήλ είναι
        προτεραιότητα των ΗΠΑ, διαφορετικά και σύμφωνα με ειδικούς δεν έχει ελπίδες να εκλεγεί πρόεδρος.

        https://en.m.wikipedia.org/wiki/The_Israel_Lobby_and_U.S._Foreign_Policy

  4. viper3000ad

    @Gunslinger32
    Για να βρούμε την διπλωματική θέση του Ισραήλ θα έχουμε στο μυαλό μας δυό πράγματα. Το πρώτο είναι το γιατί δημιουργήθηκε στην θέση που βρίσκεται και από ποιούς. Η απάντηση είναι στην συνθήκη του Sykes–Picot, μετά την πτώση των οθωμανών. Η έμπνευση ήταν Βρεττανική για τον έλεγχο των εξαγωγων από ένα μη μουσουλμανικό κράτος. Το νεοσύστατο τμήμα περιλάμβανε τα λιμάνια της Χάιφας και της Άκρας , που εξασφάλιζαν απρόσκοπτο εμπόριο μέσα από την ανατολική μεσόγειο. Το δεύτερο είναι το πετρελαικό εμπάργκο του 1973 των χωρών του ΟΠΕΚ, για την βοήθεια των Αμερικανών στον πόλεμο του Γιάν Κιπούρ. Το εμπάργκο γνήσια σόκαρε την Αμερικανική οικονομία και έκτοκτε έγινε διπλωματική κόκκινη γραμμή για το πόσο Αμερικανική επιρροή αντέχει η Μ.Ανατολή. Ο κύριος λόγος ύπαρξης του Παλεστινιακού προβλήματος, είναι άλλοθι για τα Αμερικανικά συμφέροντα στις Αραβικές πετρελαικές χώρες και εκβιασμός προς το Ισραήλ.
    Για το εαν ελέγχει το λόμπι την Αμερικανική πολιτική, ίσως είναι ισχυρό, αλλά δεν υπερβαίνει τα εμπορικά συμφέροντα των ΗΠΑ στην Μ.Ανατολή. Το να καθησυχάζει ο νεος πρόεδρος το κατεστημένο ίσως δεν αφορά το Ισραήλ, αλλά την εμπορική θέση των ΗΠΑ. Όσο η Αμερική είναι εμπορική ναυτική δύναμη τόσο το κράτος του Ισραήλ θα ζέι χωρίς συμβιβασμούς, εαν μια μέρα η παραπάνω συνθήκη κλονιστεί τότε θα παύσει να υπάρχει*.

    *Μοναδική εξαίρεση θα είναι η τυχόν συμφωνία με Ρωσικό παράγοντα, που τα πράγματα θα τελειώσουν πολύ γρηγορότερα για το συμπαθέστατο Εβαϊκό κράτος. Στο παράδειγμα της δολοφονίας του Γιτζάκ Ράμπιν που γράψατε παραπάνω, κατά την αποψή μου η Αμερική δεν ξεπέρασε ποτέ το σύμφωνο ειρήνης Αιγύπτου-Ισραήλ το 1978.

    Απάντηση
    • Gunslinger32

      Αναμφίβολα όλοι έχουν τα δικά τους σχέδια για την περιοχή, για το Ισραήλ που είναι θέμα ύπαρξης η εξαφάνισης όμως δεν είναι απλά ένα εμπορικό ερώτημα. Έτσι νομίζω πως δεν θα δεχτεί δεύτερη πυρηνική δύναμη στην περιοχή γύρο του που θεωρεί ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια του. Αν κρίνω απο ιστορικά γεγονότα των δυο προηγούμενων επιθέσεων (οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα την ολική καταστροφή των εγκαταστάσεων), αλλά και απο την ανακοίνωση ότι σε περίπτωση που το Ιράν συνεχίσει τις προσπάθειες του για απόκτηση πυρηνικού οπλοστασίου θα αντιμετωπιστεί με τον ίδιο τρόπο, τολμώ να πω ότι δεν αποκλείεται να υπάρξει και τρίτη επίθεση, όπου και όταν χρειαστεί και κριθεί αναγκαία.

      Αντιλαμβάνομαι ότι η Τουρκία είναι διαφορετική περίπτωση, αλλά μέχρι ένα σημείο, απο εκεί και πέρα δεν νομίζω ότι θα την ανεχτούν οι υπερδυνάμεις, επειδή δεν είναι ούτε Κίνα ούτε Ινδία. Αυτό εξαρτάτε βέβαια και απο την συμπεριφορά του Ερντογάν, αλλά αυτός φαίνεται να ετοιμάζεται για μια διαμάχη με όλους αν χρειαστεί, όσο θα τον επιτρέπουν. Η Ευρώπη όμως φαίνεται ότι άρχισε να παίρνει απόσταση, και αυτό δεν φαίνεται να αλλάξει αν δεν συνέλθει ο σουλτάνος νεοοθωμανός.

      Μπορεί να φαίνεται παράξενο ότι θα υπάρξει μια αεροπορική επιδρομή στο είδος των προηγούμενων, αλλά δεν θα ήταν και πολύ μακριά απο τα συμφέροντα των μεγάλων
      δυνάμεων, επειδή απο ότι έχω καταλάβει δεν θέλει κανένας απο τους μεγάλους(και πολλοί άλλοι) να δει μια Τουρκία με δικά της πυρηνικά όπλα στα χέρια της όπως δεν θέλουν να δουν και το Ιράν.

      Μια τέτοια απόφαση και πράξη απο το Ισραήλ το οποίο απέδειξε ότι δεν διατάζει να λερώσει τα χέρια του, θα ήταν κατά την γνώμη μου τυχερή περίπτωση για τους μεγαλόυς, διότι εκτός απο τους Άραβες και ίσως τους κινέζους δεν πρόκειται να βγει κανείς σημαντικός παίκτης να καταδικάσει το Ισραήλ για αυτή την πράξη. Ένα παραπάνω είναι ότι δεν ανήκει ούτε στο ΝΑΤΟ ούτε στην σφαίρα της Ρωσίας, και έτσι πρόκειται(τουλάχιστον στην κοινή γνώμη) για έναν ουδέτερο παίκτη και αυτό νομίζω ότι βολεύει και τους μεγάλους για διάφορους λόγους.

      Αυτό είναι το δικό μου συμπέρασμα, χωρίς να σημαίνει ότι είναι και σωστό(τίποτα δεν είναι σίγουρο στην πολιτική).

      Απάντηση
  5. mcair

    http://www.gtr5.com/commentary2.htm
    http://www.gtr5.com/commentary.htm
    http://www.ussliberty.org/mcg2prez.htm
    Captain William McGonagle writes to President Clinton
    http://www.ussliberty.org/mcg2prez.htm

    http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/middle_east/6690425.stm
    Perhaps the most sinister motive is that put forward by journalist Peter Hounam in his 2003 book «Operation Cyanide
    The attack on the Liberty was pre-planned, perhaps from at least a year beforehand
    Mr Hounam claims secret elements within the US and Israeli governments colluded to bomb the ship and blame the attack on Egypt and their superpower ally, the Soviet Union, triggering massive retaliation which would ensure Israeli victory.
    The Liberty was sent into a very dangerous situation, where it was, in my view, placed in a position to be attacked.»
    Mr Hounam says the intention was to sink the ship and kill everyone on board, but as the Liberty remained afloat the plan was aborted and has been hushed up ever since.

    Απάντηση

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αρέσει σε %d bloggers: