Του Δημήτρη Τσαϊλά*, πρωτοδημοσιεύθηκε στο liberal.gr

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι, για να αποτραπεί μια οδυνηρή ήττα απαιτείται συνδυασμός χαρισματικής ηγεσίας, κατάλληλης τακτικής, πατριωτισμός, αλλά κυρίως αυτό που είναι γνωστό ως ηθικό ή θέληση, που είναι τα βασικά συστατικά, με τα οποία θα αντιμετωπίσει ο λαός τον αντίπαλο, όσο ισχυρός και δόλιος είναι.

Το κέντρο βάρους της ελληνικής κοινωνίας στην αντιπαλότητα με την ονοματολογία του κρατιδίου στα βόρεια σύνορά μας, είναι η θέληση για συνέχιση του αγώνα για την αποφυγή οικειοποίησης της ιστορίας μας από αλλοεθνείς κατοίκους στην περιοχή της Μακεδονίας. Είναι το κέντρο όλης της δύναμης από την οποία εξαρτώνται τα πάντα. Έχουμε μάθει πολύ καλά στην εξέλιξη της εικοσιπενταετούς διαμάχης ότι το μικρό εξαρτάται πάντα από το μεγάλο, το δευτερεύον από το σημαντικό και το συμπτωματικό από το ουσιώδες. Άραγε μας έγινε μάθημα; Είναι χαρακτηριστικό διότι, είναι η ικανότητα από την οποία αντλούνται δυνάμεις ώστε να υπάρχει ελευθερία δράσης ή θέλησης για τη συνέχιση του αγώνα.

Ενώ ο ορισμός του κέντρου βάρους είναι αρκετά σαφής, η υπεράσπισή του είναι δύσκολη υπόθεση. Διότι σε μια εθνική υπόθεση, το κέντρο βάρους διαμορφώνεται καταλυτικά από το πρόσωπο του ηγέτη και από τη κοινή γνώμη. Και επειδή σήμερα, έχουμε δυσκολία στην ανεύρεση του καταλλήλου ηγέτη, για αυτό το λόγο, όλα τα πολιτικά κόμματα πρέπει να δείξουν εθνική συναίνεση.

Από την πλευρά των «αντιπάλων», η πίεση θα ασκηθεί επαναλαμβανόμενα με επιμονή προς την ίδια κατεύθυνση. Είναι ξεκάθαρες οι προθέσεις τους, αποκαλύφθηκαν πλέον ότι κτυπούν το κέντρο βάρους της ελληνικής κοινωνίας με μεθόδους προπαγάνδας για να επηρεάσουν την κοινωνική συνοχή, που αφού την κατακερματίσουν επενδύουν στον φόβο του ελληνικού λαού, που σκοπό έχουν να τον μετατρέψουν σε άβουλα πλάσματα ώστε να τον ελέγχουν.

Όπως το κυνηγητό των μαγισσών έτσι και η ονοματολογία του τεχνητού, κατά τα άλλα κρατιδίου, στα βόρεια σύνορά μας παρουσιάζει μια εντυπωσιακή συμπεριφορά των δήθεν μύθων που είναι μελαγχολικά δείγματα της υστερίας που σε μια εποχή έκλυσης των ηθών και του πατριωτισμού μπορεί να αποκλείσει από τη πολιτική ζωή και το πνεύμα και το ήθος αλλά κυρίως τα γεωπολιτικά ερείσματα. Δηλαδή μια συμπεριφορά που προσπαθεί να ασκήσει συναισθηματική απήχηση στον πληθυσμό των χωρών, επειδή δεν αντιλαμβάνονται τα γεωπολιτικά επιχειρήματα.

Το ερώτημα είναι, αν χρειάζεται στην εθνική μας πολιτική ασφαλείας την παρουσία αυτού του κράτους, ως κράτος μαξιλάρι (Buffer state). Το σίγουρο είναι ότι οι ΗΠΑ και οι Δυτικοί επιθυμούν διακαώς την είσοδο του κρατιδίου στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ με οποιοδήποτε όνομα, με σκοπό να αναχαιτιστεί η Ρωσική επιρροή. Το επίσης σίγουρο είναι ότι αυτή η Κεντροβαλκανική Δημοκρατία με πρωτεύουσα τα Σκόπια, δεν έχει καμιά ιστορική σχέση με τη Μακεδονία. Ο λόγος τους δεν είναι μυστηριώδης. Η μπούρδα του «Μακεδονισμού» είναι το μόνο συναίσθημα με πάνδημο απήχηση. Εξ άλλου είναι φανερό ότι μόνο ένας μύθος δεν χρειάζεται συζήτηση. Και αυτός ο μύθος συντηρείται στη Σλαβική Δημοκρατία μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο ρόλος των πολιτικών μας ταγών, σε αυτό το κορυφαίο σημείο της «επίθεσης», είναι να μετατρέψουν τους ανθρώπους της κοινωνίας που ηγούνται σε ενιαία ομάδα με σκοπό να αντιμετωπίσει με γενναιότητα τις εχθρικές επιθέσεις όσο σκληρές και αν είναι, να υπομείνει τις αναγκαστικές δοκιμασίες και να αποτρέψει την απογοήτευση. Αυτή είναι μεταφορικά και η κεντρική ουσία της κοινωνικής συνοχής.

Διαφορετικοί άνθρωποι με ανόμοια κοινωνικοοικονομικά υπόβαθρα με ποικίλο μορφωτικό επίπεδο, αναμένεται να συστήσουν όχι μια συλλογή ατόμων, αλλά μια ομάδα μέσα στην οποία ο καθένας αγωνίζεται για την επιβίωση του συνόλου της κοινωνίας. Το σύνολο της κοινωνίας που λαμβάνει μέρος σε αυτή τη διαμάχη διαμορφώνει τον κοινωνικό χαρακτήρα αυτού του πολέμου, αφού κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί σε ένα έθνος το δικαίωμα να αγωνιστεί με όλες τις δυνάμεις του για το συμφέρον του.

Ας αναλογιστούμε πρώτα, σε ποιο βαθμό η εν λόγω συζήτηση περί της ύπαρξης του κρατιδίου στα βόρεια σύνορά μας που μας αναστατώνει, είναι εμποτισμένη με θέματα εξουσίας, με πολιτική, με δικαιοσύνη, με ηθική, και με ευθύνη. Στη συνέχεια με νηφαλιότητα μπορούμε να εξετάσουμε τις πτυχές σύμφωνα με τις παραδοσιακές ανησυχίες με τη διεθνή ασφάλεια.

Ελπίζω να μπορέσουμε να «θεωρητικοποιήσουμε την ασφάλεια» και να δημιουργηθεί μια συζήτηση ανάμεσα σε ρεαλισμό και κριτική ορθολογιστικής προσεγγίσεως σε τέτοια σημαντικά θέματα.

*Ο κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύρχος ε.α. ΠΝ.

8 Σχόλια

  1. Theognostos

    Το αρθρο ειναι πολυ ασαφες γενικοτητες, τα σοβαρα κρατη δεν διαπραγματευονται την εθνικη τους κυριαρχια, εχουν φροντισει για την αμυνα και την πολιτκη εν ΔΥΝΑΜΕΙ και επιβαλλουν το Δικαιον του Ελληνικου λαου. Οταν εγινε το κρατιδιο οι ΗΠA etc…» The United States formally recognized Macedonia on February 8, 1994, and the two countries established full diplomatic relations on September 13, 1995.»

    Μαγκες, του Ελληνικου πολιτικου σκηνικου, ποσα χρονια εχουν περασει απο τοτε….παιδια εχουν γενηθει ολοκληρη γεννια νεα που πιστευει οτι ειναι ‘μακεδονες’ πως θα τα αλλαξετε αυτα μετα απο τοσα χρονια.Τι πινατε η τι παιζατε; Γιατι δεν υπαρχει οργανωμενη συστηματικα καθημερινα αντιδραση με πορειες για την Μακεδονια…πορειες για τους ομοφυλοφιλους και τους τρανεις και για το δικαιωμα να απεργουν οποτε καπνισει ειτε σε εργασις ειτε σε πανεπιστημια ομως λεφτα υπαρχουν…ποσο στοιχιζουν τα τεραστια πανω και οι αφισες…

    Και γιατι ολοι περιμενουν να αποστρατευτουν πριν αχισουν να μιλανε για τα εθνικα προβληματα.

    Το παραμυθι οτι εαν δεν μπουν στην Ευρωπη και στο ΝΑΤΟ θα καταληξουν στην Ρωσια πρεπει να τελειωνει. Εαν παραμεινουν με το ονομα Μακεδονια και την σημαια του Μεγαλου Ελληνος Αλεξανδρου, και την ιστορια που εχουν ασπασθει τοτε θα γινει πολεμος στην ωρα του οταν ειναι ετοιμοι και με του τουρκους…θελουν την Θεσσαλονικη αυτο μου το ειπαν ξεκαθαρα…οτι …’δεν ανηκει στην Ελλαδα…’ και αλλα πολλα ο πολεμος ειναι αναποφευκτος. Πολλοι περιμενουν ….να ανοιξουν και αλλο μετωπο Αλβανια, Σκοπια, Βουλγαρια, Τουρκια , κ.ο.κ οι Ελληνες επαναπαυονται…
    Ακομη και η Σερβια εσπευσε να τους αναγνωρισει με αυτο το ονομα…οιδωμεν…

    Απάντηση
    • Gunslinger32

      Αυτό είναι όντως σωστό(παραδείγματα υπάρχουν αρκετά, και μη μου πει κανείς ότι δεν είμαστε ΗΠΑ η Ρωσία, επειδή και τα σκοπιά όπως και η Αλβανία δεν είναι Ουκρανία αλλά ούτε και Ιράκ, ούτε το ΝΑΤΟ παίζει σαν δικαιολογία), προυπόθεση είναι όμως να ακολουθείται κοινή γραμμή επικεντρωμένη στην εθνική ασφάλεια και τα συμφέροντα του κράτους/έθνους, που σε καμία περίπτωση δεν φαίνεται να συμβαίνει στην Ελλάδα, στην πολιτική ούτως η άλλως, αλλά ούτε και στις ΕΕΔ. Αν δεν με απατά η μνήμη μου, θυμάμαι ότι υπήρξαν διάφορες περιπτώσεις, στις οποίες οι ΕΔ(π.χ. στις ΗΠΑ) πίεσαν την πολιτική ηγεσία, να πράξει τα προβλεπόμενα, ενεργοποιώντας τους απαραίτητους μηχανισμούς του κράτους, για την επιβολή των εθνικών συμφερόντων ενάντια στους επιτιθέμενους.

      Στην Ελλάδα ένας αρκετά μεγάλος αριθμός στελεχών στον κρατικό μηχανισμό συμπεριφέρονται σαν υπάλληλοι(όταν τους συμφέρει), ακόμα και στις θέσεις που φέρουν την ευθύνη για την εθνική ασφάλεια. Έτσι δεν εφαρμόζεται πολιτική, προσανατολισμένη στην εθνική ασφάλεια και επιβολή εθνικών συμφερόντων. Απο ότι έχω παρατηρήσει σε διάφορες περιπτώσεις, οι ψευτομαγκιές των ηγεσιών παίζονται μόνο απέναντι στους υφιστάμενους τους, ενώ απέναντι στους αντιπάλους μαζεύουν την ουρά και αρχίζουν τα χαζό-χαμόγελα.

      Οι Σκοπιανοί όπως και οι Αλβανοί, δεν χρειάζεται να κάνουν και πολλά, αρκεί να περιμένουν την συστηματική αποσυναρμολόγηση των ΕΔ στην Ελλάδα για να αρπάξουν αυτά που ζητάνε, εφόσον η πολιτικοί (οι οποίοι χωρεύουν με τις αρκούδες στις αγορές) είναι προφανώς ακατάλληλοι για να υπερασπιστούν τα συμφέροντα της Ελλάδας.

      Απάντηση
  2. geoexplorer72

    Λοιπόν είναι εντυπωσιακό που δημοσιεύτηκε στο Liberal, άρθρο που μιλά για «ενότητα» στα Εθνικά θέματα και πιο εντυπωσιακό που μιλά για πολιτικές ευθύνες παλαιότερων ηγεσιών σχετικά με την ονοματολογία . Δεν ξέρω εάν είναι παροξυσμός νηφαλιότητας ή υπάρχει αλλαγή γραφής στον ιστότοπο. Ίσως βέβαια να είναι και η άποψη ενός πολύ έγκυρου συνεργάτη όπως του κ Τσαϊλά, που δεν δέχεται παρεμβάσεις.
    Το θέμα των Σκοπίων εδώ και 25 χρόνια είναι καθαρά ψηφοθηρικό, όποτε κάποιος ήθελε μια μερίδα ψήφων έκανε και την τοποθετησή του. Το δε άθλιο πολιτικό ζήτημα επεκτάθηκε και στο ΥΠΕΞ που οι κεφαλές ήταν τις περισσότερες φορές, το καλύτερο ανήξερες και στην χειρότερη περίπτωση απόλυτα ευθυνοφοβικές . Το πρόβλημα με τα Σκόπια όμως ξεπερνά το ονοματολογικό, δηλαδή προψυχροπολεμικά αποτελούσε μέσο άλωσης της Ελληνικής Μακεδονίας από την πλευρά των Σοβιετικών. (από το 1919 και μετά την εκστρατεία της Ουκρανίας που συμμετείχε βλακωδώς ο Ελληνικός στρατός). Μετά τα μέσα του 1950 η εικόνα αυτή αντιστράφηκε και το ΝΑΤΟ άρχισε την ισλαμοποίηση της περιοχής ως αντίβαρο στην Σοβιετική επιρροή, το 1990 με την γέννηση του Κοσόβου και τον ΝΑΤΟικό πόλεμο στην Σερβία είναι το επιστέγασμα αυτού του σχεδίου.
    Από το 1919 όμως κανένας δεν πήρε χαμπάρι ότι μόνοι μας αποδεχτήκαμε την Ισλαμοποίηση και της δική μας Μακεδονίας. Τότε κύριο μελημά μας ήταν η αποκοπή των Βουλγάρων. Τόσο μεγάλο θεωρήθηκε το ζήτημα που επιτρέψαμε την μουσουλμανική μειονότητα να «Τουρκοποιηθεί». Έτσι λοιπόν και σήμερα ακολουθούμε τις προσταγές της γεωπολιτικής και θα κληθούμε να δούμε το θέμα των Σκοπίων. Αλλά το πραγματικό πρόβλημα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ. Θα τσακωθούμε, θα ακούσουμε ψηφοθηρικές κορόνες, είμαι σίγουρος ότι θα ζήσω αψιμαχίες στην Βουλή, αλλά το θέμα της Τουρκικής επιρροής μέσω της «μεγάλης Αλβανίας» δεν τα το έχει ψιλιαστεί κανένας φωστήρας μας.
    Πρέπει να δούμε άμεσα, το έλλειμμα του Ελληνικού πολιτισμού που θα δημιουργηθεί μετά την κατάργηση του «μακεδονισμού».

    Απάντηση
    • ΑΧΕΡΩΝ

      «μέσο άλωσης της Ελληνικής Μακεδονίας από την πλευρά των Σοβιετικών. (από το 1919 και μετά την εκστρατεία της Ουκρανίας που συμμετείχε βλακωδώς ο Ελληνικός στρατός).»
      Οἱ Ρώσοι προσπάθησαν να επιβάλουν αυτήν ακριβώς την άλωση ἥδη από το 1878,με την συνθήκη του Αγίου Στεφάνου,δέν τσατίστηκαν ένα πρωΐ του 1919.

      Απάντηση
      • geoexplorer72

        Φίλτατε Αχέροντα
        Η αυτοκρατορική Ρωσία του Τσάρου, ήταν ξεκάθαρα διαφορετική πολιτική οντότητα από την Σοβιετική Ρωσία, που έβγαινε από ένα παγκόσμιο πόλεμο με αίτημα την κατάπαυση πυρός και την διακοπή των ιμπεριαλιστικών πολέμων. Να υπενθυμίσω το 1918 η Ελλάδα ήταν σύμμαχος της Ρωσίας ως την εκστρατεία της Κριμαίας και η Βουλγαρία αντίπαλος !
        Στην Ελλάδα που είναι γνωστό πόσο μύωπες είμαστε, θεωρήσαμε την επανάσταση του 1918 ως οχλαγωγία ατάκτων, παρά ως κοινωνικό γεγονός. Εαν λαμβάναμε σοβαρά την Σοβιετική εξέλιξη θα είχαμε την περίφημη διέξοδο που προτάθηκε από τους Σοβιετιούς στην μικρασιατική καταστροφή το 1920 με την αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Σμύρνης το 1922.
        Παρόλα αυτά για να αποκαταστήσουμε την ορθή ιστορική αναδρομική εξέλιξη των πραγμάτων, την συνθήκη του Αγίου Στεφάνου διαδέχτηκαν η συνθήκη του Βερολίνου του 1878 την οποία υπέγραψε και η Ρωσία και η Συμφωνία της Κωνσταντινούπολης το 1879 μεταξύ Ελλάδας και Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η συμφωνία όμως του Βερολίνου είναι μια μικρογραφία της σημερινής γεωπολιτικής παρελκυνστίδας. Παρόλα αυτά οι πολιτικοί μας λογομαχούν για τα ονόματα και όχι για την ουσία …

      • ΑΧΕΡΩΝ

        Ἡ αυτοκρατορική Ρωσία των τσάρων δέν διέφερε από την Ρωσία του Πούτιν στον τρόπο που αντιμετώπιζε την οθωμανική αυτοκρατορία,και εξ αυτού την Ἑλλάδα.
        Αλλά και ἡ Σοβιετική Ένωση με αίτημα την κατάπαυση πυρός και την διακοπή των ιμπεριαλιστικών πολέμων,πολύ γρήγορα έμαθε την τέχνη του αυτοκρατορικού παρελθόντος,και επιτέθηκε και στην Πολωνία το 1920 μόλις οἱ Γερμανοί εκκένωσαν Ουκρανία και Λευκορωσία,καί έφτασε να αποσπάσει εδάφη από την Πολωνία Ρουμανία και την Φινλανδία το 1939-40,και τις Βαλτικές χώρες κατάπιε εκ νέου το ίδιο διάστημα,στο πλαίσιο της προσεγγίσεως με το Γ΄Ράϊχ (σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότωφ.)

    • Theognostos

      ωραία η γενικη εξήγηση….κάνεις λάθος το πρόβλημα ειναι και το όνομα

      και για να καταλάβεις υπάρχουν ακομη σήμερα μεξικανοι με τούς οποιους έχω συνομιλήσει που θεωρούν οτι εδαφη των ηπα τούς ανοίκουν ..

      Απάντηση
  3. geoexplorer72

    @Αχέρων
    Ξαναγράφω το κεντρικό μήνυμα της σκέψης για να μην απομακρυνθώ από το άθρο. Το πρόβλημα είναι η Τουρκική επιρροή στα Βαλκάνια που είναι ένα χαρτί που περιμένει να παιχτεί σαν τον τζόκερ σε κουνκάν.
    Πάμε τωρα την αποκατάσταση σε δευτερεύοντα ζητήματα, όπως η αποκατάσταση της ιστορίας. Ομολογώ οτι έχετε μπλέξει τις εποχές και τα γεγονότα στο μυαλό σας. Καταρχήν τα σύνορα προ του 1ου παγκοσμιού πολέμου στην κεντρική Ευρώπη και συγκεκριμένα με την Γερμανία ήταν : Ανατολικά με την Ρωσία και νοτιοανατολικά με την Αυστρουγγαρία. Τα υπόλοιπα ήταν Ρωσικά εδάφη ! Ενα στο κρατούμενο. Μετά την συνθηκολόγηση για το τέλος του 1ου Παγκοσμίου πολέμου (συνθήκη των Βερσαλιών 1919) προβλέφθηκέ από τους νικητές συμμάχους πλήν της Ρωσίας, η δημιουγία κράτους ελέγχου με απόσπαση εδαφών από την Ρωσία (χμμμ κάτι μου θυμίζει αυτό). Το όνομα του κράτους αυτού ήταν…Πολωνία ! Η Πόλωνία που πριν το 1672 ήταν Σλάβοι με φιλοσοφία και κοινή ιστορία παρά την άλωση των Τευτόνων και τις πολεμικές επιχειρήσεις του Ναπολέοντα, διατηρούσαν τις Ρωσικές τους μνήμες. Παρόλα αυτά ο εθνικισμός τους ενισχύθηκε το 1917 ως την συμμετοχή τους στις επιχειρήσεις. Μάλιστα μετά την συνθήκη των Βερσαλιών στο τέλος του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, εκμεταλευόμενοι την αναταραχή στο εσωτερικό της Ρωσίας ,επιτέθηκαν στους Σοβιετικούς ! Κατάφεραν μάλιστα να αποσπάσουν μεγάλα τμήματα της Ουκρανίας της Λευκορωσίας και της Λιθουανίας. Οι Σοβιετικοί συνθηκολόγησαν με την συνθήκη της Ρίγας το 1920. Αυτά τα ολίγα περί ιστορικών επιχειρημάτων στον αντίποδα της βάρβαρης ιδεολογίας.
    Διαβάζοντας τα παραπάνω και κάνοντας ένα μικρό ιστορικό παραλληλισμό μπορούμε νε καταλάβουμε την διπλωματική σημερινή θέση της Πολωνίας και να δούμε την γεωπολιτική (και σημερινή) προπαγάνδα.
    Δεύτερη ιστορική θέση, η σημερινή Ρωσία κατά την γνώμη μου και παρά τα γραφέντα πολλών, δεν θα έχει κανένα όμοιο με την αυτοκρατορική Ρωσία. Πως θα μπορούσε άλλωστε αφού εχουν αλλάξει τόσα γύρω της.
    Θέτω ένα ερώτημα. Εαν πέρναμε στο μέγιστο τα προσδοκόμενα στο όνομα, τι θα άλλαζε στην Τουρκική θέση στα Βαλκάνια ; Δεν είναι ρητορικό σχήμα, περιμένω να σας εκθέσω το ανούσιο της ιστορίας λίγα βήματα στο μέλλον.

    Απάντηση

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αρέσει σε %d bloggers: