Διαισθανόμενος την ευκαιρία να τερματίσει μια παρατεταμένη εδαφική διαμάχη, τον Σεπτέμβριο του 1980 ο δικτάτορας του Ιράκ εξαπέλυσε την εισβολή στο Ιράν. Αλλά η προσπάθεια καθηλώθηκε σε λιγότερο από ένα έτος και ακολούθησε σχεδόν μια δεκαετία φθοράς σε γη, θάλασσα και αέρα. Με τις ιρανικές δυνάμεις μερικές φόρες να βρίσκονται λιγότερα από εκατό χιλιόμετρα από την Βαγδάτη, ο Σαντάμ Χουσέιν δεν λυπήθηκε τα έξοδα που απαιτούνταν για να εξοπλίσει τον στρατό του με τα νέα όπλα που μπορουσε να αγοράσει μια πετρελαιοπαραγωγός αραβική χώρα. Αν και απαίδευτος στη στρατηγική με ελαχίστη επίγνωση των τακτικών, αρκετές χώρες ήταν περισσοτερο από πρόθυμες να χτίσουν την πολεμική μηχανή του, με την Σοβιετική Ένωση, την Γαλλία και την Βραζιλία να επιδεικνύουν αστείρευτη γενναιοδωρία.

Αλλά στο απόγειο του Ιρανού-ιρακινού πολέμου πιθανόν η κομουνιστική Κίνα να ήταν αυτή που ευεργετήθηκε περισσότερο από μια τεράστια συμφωνία οπλών που ο κόσμος έχει ξεχάσει.

Με εκατό βρετανικής και αμερικανικής κατασκευής κύρια άρματα μάχης, 200 επιθετικά ελικόπτερα AH-1J Cobra και άφθονα αποθέματα αντιαρματικών εκτοξευτών RPG-7, ο ιρανικός στρατός και η φρουρά της ισλαμικής επανάστασης κατέστρεψαν τόσα πολλά ιρακινά τεθωρακισμένα που προκάλεσαν σημαντικές ελλείψεις εξοπλισμών. Πριν τον πόλεμο, η Βαγδάτη είχε συγκεντρώσει 2000 άρματα μάχης που είχε αγοράσει από την Σοβιετική Ένωση και αυτά ενισχύθηκαν απο εκατοντάδες βραζιλιάνικά και γαλλικά θωρακισμένα οχήματα όπως τα ERC-90 και EE-9 Cascavel. Από το 1981 το Ιράκ ήταν σε καλό δρόμο για να γίνει ο μεγαλύτερος εισαγωγέας όπλων στον κόσμο και όταν η Σοβιετική Ένωση και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας δεν μπορούσαν να παραδώσουν αρκετά μεσαία άρματα μάχης T-55 και T-62, εξετάστηκαν εναλλακτικές λύσεις.

Το έγγραφο του RAND, Global Arms Exports To Iraq, 1960-1990 του Rachel Schmidt ειναι μια σπάνια δημοσία πηγή πληροφοριών με την “λίστα για τα ψώνια” των οπλικών συστημάτων που το Ιράκ αγόρασε κατά τις δεκαετίες πριν την κακότυχη εισβολή του στο Κουβέιτ. Χρησιμοποιώντας τα στοιχεία που συλλέχθηκαν απο το Διεθνές Ινστιτούτο Μελετών για την Ειρήνη της Στοκχόλμης (SIPRI), ο πίνακας αποκαλύπτει τον απελπισμένο αγώνα για οποιοδήποτε οπλισμό προσέφερε οποιαδήποτε πηγή. Δείχνει επίσης τις ημερομηνίες που άρχισαν οι παραλαβές των κινεζικών όπλων. Όντως, το 1982 το Ιράκ παρήγγειλε 700 μεσαία άρματα μάχης Type 59 και πρόσθεσε 600 μεσαία άρματα Type 69 φτάνοντας συνολικά τα 1300. Το Type 59, επί της ευκαιρίας, ειναι το κινεζικό αντίγραφό του σοβιετικού T-55. Παρομοίως, το Type 69 ειναι μια εξαγωγική έκδοση γνωστή για τις λαστιχένιες πλευρικές ποδιές της. (Δείτε φωτογραφία παραπάνω.)

Τα στοιχεία του SIPRI για τις αγορές όπλων του Ιράκ αφήνουν ενα “σχόλιο” για τις καταγραφές των κινεζικών αρμάτων. Ιδίως τα Type 69 ήταν μια παρτίδα “1000-2000 που παραγγελθήκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1980.” Αν αυτός ο πίνακας του SIPRI είχε σημαντικά περιθώρια λάθος – πολλές καταχωρήσεις έχουν επίσης παρόμοιους σχολιασμούς εικασιών- τότε το Ιράκ πλήρωσε για έναν ολόκληρο στόλο αρμάτων μόνο απο καπρίτσιο. Η Κίνα παρείχε επίσης 750 τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού (ΤΟΜΠ) YW 531, αρκετές εκατοντάδες πυροβόλων 130 χιλιοστών, μια τετράδα βομβαρδιστικών H-6D και δωδεκάδες μαχητικών αεριωθούμενων F-7 που μεταφέρθηκαν μέσω Αιγύπτου. Αλλά η γενναιοδωρία της Κίνας προς τον Σαντάμ ήταν ευκαιριακή κι όχι διπλωματική. Καθώς τα ιρακινά χρήματα διόγκωσαν τα έσοδα ξένου συναλλάγματος των κρατικών επιχειρήσεων όπως η Norinco, επιδιώχθηκε το υγιές εμπόριο και με το Ιράν που ανανέωνε τους πυραυλους, ρουκέτες και άρματα του.

Η προτίμηση για τα κινεζικά τεθωρακισμένα αποδείχθηκε μια κακή επένδυση καθώς αυτά τα οχήματα ηττήθηκαν, σε κάθε πτυχή, από τα αμερικανικά, βρετανικά και γαλλικά τεθωρακισμένα στο Κουβέιτ. Οι αναγνώστες, αναμφίβολα, γνωρίζετε ότι ο ιρακινός στρατός διέθετε το περίφημο T-72M και αυτά τα δεύτερης γενιάς άρματα μάχης απειλούσαν σοβαρά τον υπό αμερικανική διοίκηση συνασπισμό καθώς κινητοποιήθηκε στην Σαουδική Αραβία. Ωστόσο, σύμφωνα με το SIPRI, το Ιράν μπόρεσε να αποκτήσει λιγότερα απο εκατό από αυτά απο την Σοβιετική Ένωση. Υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία πως ένα κρατικό εργοστάσιο συναρμολόγησε αντίγραφα γνωστά ως τα “Assad Babil.” Ενα άλλο έγγραφο, αυτήν την φορά από το Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών (CSIS), παρέχει μια σαφέστερη εικόνα της αρματικής δύναμης του Ιράκ κατά και μετά τον πόλεμο εναντίον του Ιράν.

Στο βιβλίο Iraq’s Military Forces: 1988-1993 του Anthony H. Cordesman η συμβατική δύναμη των ιρακινών χερσαίων δυνάμεων το 1990 είχε φτάσει σε ασύλληπτες αναλογίες. Ο στρατός διέθετε ένα εκατομμύριο στρατιώτες (πολλοί εξοπλισμένοι με κινεζικής κατασκευής τυφέκια Type 56) και 5700 με 6700 άρματα μάχης με ισάξιο αριθμό ΤΟΜΠ. Δυστυχώς, οι γιγάντιοι αριθμοί δε σήμαιναν και πολλά για τη δύναμη του Συνασπισμού. Ο Cordesman επικαλούμενος τον απολογισμό του στρατού των Ηνωμένων Πολιτείων Αμερικής για τις ιρακινές απώλειες τον Φεβρουάριο του 1991 αποκάλυψε ότι κατ’εκτιμηση 3196 άρματα μάχης καταστράφηκαν στην έρημο του Κουβέιτ. Δέκα χρόνια αργότερα, καθώς ακόμα ένας υπό αμερικανική ηγεσία Συνασπισμός προετοιμάζονταν να εισβάλει στο Ιράκ, οι καλύτερες εκτιμήσεις για τον στόλο τεθωρακισμένων του Σαντάμ έκαναν λόγο για 3000 άρματα μάχης.

Τα στοιχεία πριν την Επιχείρηση Ιρακινή Ελευθερία πάντα ανέφεραν ότι τα εχθρικά άρματα ήταν τα παρωχημένα T-55 και Type-59 με αρκετές εκατοντάδες T-72M ανάμεσα τους. Παρόλα αυτά, το Πεντάγωνο δεν αποκάλυψε ποτέ το λεπτομερές οπλοστάσιο των ιρακινών τεθωρακισμένων μετά το 2003 οπότε ειναι αδύνατον να προσδιοριστεί ο ακριβής αριθμός των μοντέλων στα οποία αφέθηκε η προστασία του καθεστώτος του Σαντάμ. Ανάμεσα στα στοιχεία που συλλέχθηκαν απο το SIPRI πριν από 30 χρόνια και άλλες ανοιχτές πηγές σχετικά με την ιρακινή δύναμη αρμάτων μάχης κοντά στον Πόλεμο του Κόλπου, το Ιράκ είχε συγκεντρώσει περίπου 5000 άρματα μάχης και 4000 διατέθηκαν από την Σοβιετική Ένωση και τους συμμάχους του.

Έλεγχος αριθμητικής τώρα, εκτός από τα 4000 σοβιετικά άρματα (T-55, T-62, T-72M) που το Ιράκ αγόρασε πρόσθεσε τουλάχιστον 1300 κινεζικά άρματα (Type 59 και Type 69) μεταξύ 1982 και 1988. Αυτός ο αριθμός ανέρχεται συνολικά στα 5300 άρματα μάχης και σχεδόν ταιριάζει με τα εκτιμώμενα στοιχεία του CSIS για 5700 άρματα μάχης μέχρι το 1990. Αν αντ’αυτου χρησιμοποιηθούν τα διογκωμένα στοιχεία των 6700 αρμάτων, αφήνεται ένα ασύλληπτος αριθμός 1400 αγνοούμενων αρμάτων μάχης. Εδω ακριβώς βρίσκεται το αίνιγμα. Απέναντι σε αμφίβολα αρχεία, πόσα άρματα διέθετε πραγματικά το Ιράκ μέχρι το 1991;

Αν τα στοιχεία του SIPRI εκείνη την εποχή ήσαν ατελή και το Ιράκ παρήγγειλε το 1982 1000 άρματα Type 59 και 2000 άρματα Type 69, τότε η Κίνα φέρει επάξια τη φήμη ενός παγκόσμιας κλάσης εξαγωγέα αρμάτων μάχης. Αλλά οι τεκμηριωμένες αποδείξεις της γιγάντιας αρματικής συμφωνίας ίσως να μην βρεθούν ποτέ. Αν όλο αυτό φαίνεται σαν μια σπατάλη χρημάτων, υπενθυμίζουμε πως το Ιράκ χρηματοδότησε το πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων και την έρευνα πυρηνικής ενεργείας αποκλειστικά από την τσέπη του, με μελαγχολικά αποτελέσματα και για τα δυο. Δεν ειναι να απορεί κανείς που ο μεγαλύτερος πονοκέφαλος του Σαντάμ μετά τον άσκοπο πόλεμο με το Ιράν ήταν τα δισεκατομμύρια δολάρια των ανεξόφλητων δανείων.

Απόδοση/Μετάφραση απο το 21stcenturyasianarmsrace.com για την Προέλαση.

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: