Γράφει ο Στάθης Βασιλείου

Η αυστραλιανή κλάση αντιτορπιλικών Hobart εκκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 με την απαίτηση αντικατάστασης των αντιτορπιλικών κλάσης Perth (τροποποιημένα C.F.Adams). Το σχέδιο καλούσε για ένα πλοίο που θα παρείχε ικανή αντι-αεροπορική προστασία που θα αντικαθιστούσε τα τρία Perth και τέσσερις από τις 6 φρεγάτες κλάσης Adelaide (Knox). Καθώς την περίοδο εκείνη ξεκινούσε η ναυπήγηση των 12 φρεγατών γενικών καθηκόντων κλάσης Anzac (Meko-200) εξετάστηκε μια πρόταση ναυπήγησης έξι επιπλέον πλοίων -πιθανώς μεγαλύτερου εκτοπίσματος- που θα αναλάμβαναν τον Α/Α ρόλο φέροντας ικανότερα συστήματα κατεύθυνσης και προβολής ισχύος αλλά η πρόταση απορρίφθηκε (μαζί με τον τελικό αριθμό Anzac που μειώθηκε στις 10). Καθώς το αυστραλιανό ναυτικό ξεκινούσε να αναβαθμίζει τις φρεγάτες Adelaide σαν ενδιάμεση λύση, η Ναυτική Επιθεώρηση (Force Structure Review) αποφάσισε να κινηθεί με τόλμη στην απόκτηση νέων ικανοτήτων Αντιαεροπορικού Πολέμου Περιοχής για τον 21ο αιώνα με το Project SEA 1400 (αργότερα μετονομάστηκε σε SEA 4000).

To σχέδιο άρχισε να ωριμάζει στα τέλη της δεκαετίας παίρνοντας σάρκα και οστά στις αρχές του 2000 με την έκδοση της Λευκής Βίβλου 2000: Defence 2000: Our Future Defence Force. Σε αυτήν αναγνωριζόταν πως ενώ η συνεργασία με τις ΗΠΑ παρέμενε βασικό συστατικό της αμυντικής πολιτικής, ουσιαστική ώθηση όφειλε να δοθεί προς την κατεύθυνση της αμυντικής αυτάρκειας. Σε αυτήν περιλαμβάνονταν μέτρα όπως η αύξηση του προϋπολογισμού στο 3% του ΑΕΠ για την άμυνα σε βάθος δεκαετίας, αύξηση της παρατακτικής δύναμης των ΕΔ από 51 στις 54 χιλιάδες, προμήθεια 100 νέων μαχητικών και επέκταση των ικανοτήτων των ΕΔ στην προβολή των συμφερόντων της Αυστραλίας σε περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο. Το τελευταίο καλούσε σε αύξηση των εκστρατευτικών ικανοτήτων των ΕΔ παρασύροντας σχέδια όπως της ναυπήγησης των LHD κλάσης Canberra και την οργάνωση ενός στολίσκου αντιτορπιλικών AAW που θα είχαν ταυτόχρονα σεβαστές ικανότητες τόσο σε πόλεμο επιφανείας όσο και ανθυποβρυχιακό.

Το 2004 αποφασίστηκε τα νέα πλοία να ενσωματώνουν το αμερικανικό σύστημα Aegis, περιορίζοντας δραστικά τις υποψηφιότητες και φέρνοντας το 2005 την Raytheon Australia στο παιχνίδι. Αφού καθορίστηκε η συνεργασία της εταιρίας με τα ναυπηγεία Osborn και την Διεύθυνση Υλικών Εξοπλισμών του υπουργείου Άμυνας, κλήθηκαν οι μεγαλύτερες ναυπηγικές βιομηχανίες να υποβάλουν τις προσφορές τους:

– Η Blohm + Voss με μια έκδοση των Meko και τον αέρα υπεροχής από το πρόγραμμα Anzac
– H Navantia με το σχέδιο F-100
– H Gibbs & Cox με την έκδοση Evolved Flight II του Arleigh Burke

Γρήγορα τα δύο τελευταία σχέδια τέθηκαν ως προτιμώμενα, με το ναυτικό να κλίνει σαφώς προς το αμερικανικό σχέδιο. Ωστόσο, το υπουργείο αποφάσισε διαφορετικά, καθώς η ισπανική φρεγάτα ήταν δοκιμασμένη, σε αντίθεση με την νέα έκδοση του αμερικανικού αντιτορπιλικού που ήταν ακόμα στα χαρτιά, πιο φθηνή (κατά 1 δις δολάρια Αυστραλίας) και με χαμηλότερο ετήσιο κόστος. Φυσικά, η επιλογή του ελικοπτεροφόρου/αποβατικού των ισπανικών ναυπηγείων την ίδια περίοδο έπαιξε σίγουρα ρόλο στην τελική επιλογή. Το 2007 τα συμβόλαια υπογράφηκαν περιλαμβάνοντας 3 κι όχι 2 πλοία (με προαίρεση για ένα ακόμα που δεν ασκήθηκε ποτέ) και τελικό κόστος 8 δις δολάρια AU.

Τα τρία αντιτορπιλικά [HMAS Hobart (DDGH 39), HMAS Brisbane (DDGH 41) και HMAS Sydney (DDGH 42)] εκτοπίζουν 6,250 τόνους και κινούμενες με ισχυρότερους κινητήρες από τα ισπανικά αδέλφια τους (2x ατμοστροβίλου GE mod 7 LM2500 και 2x κινητήρες ντήζελ Caterpillar Bravo 16V) αποδίδουν +15,000 ίππους που μεταφράζεται σε τελική ταχύτητα 28 κόμβων με το σύστημα CODOG.

Ο οπλισμός τους περιλαμβάνει 48 κελιά Mk41 VLS με φορτίο πυραύλων RIM 66 Standard 2 και ESSM αλλά μελλοντικά πύραυλοι Standard 6 και Tomahawk μπορούν να τοποθετηθούν. Ανθυποβρυχιακές ικανότητες παρέχουν το οργανικό ελικόπτερο MH-60R Seahawk και δύο τριπλοί τορπιλοσωλήνες Mk32 Mod9 με τορπίλες MU90. Το πυροβολικό του πλοίου περιλαμβάνει το Mk45 Mod4 των 5 ιντσών, ένα CIWS Phallanx και δύο σταθμούς Typhoon Bushmaster των 25mm. Η κατεύθυνση γίνεται από το ραντάρ AN/SPY-1D(V) S-band του συστήματος Aegis, προσαρμοσμένο στις αυστραλιανές απαιτήσεις, ραντάρ ερεύνης AN/SPQ-9B X-band, δύο κεραίες διαρκούς καταύγασης του συστήματος ελέγχου πυρός Mark 99 και δύο ραντάρ ναυτιλίας L-3 Communications SAM Electronics X-band. Η ανθυποβρυχιακές ικανότητες είναι ιδιαίτερα ενισχυμένες με σόναρ κύτους και συρόμενο ενώ οι επικοινωνίες περιλαμβάνουν ποικιλία συστημάτων διασύνδεσης Link 11 και Link 16.

Το τρίτο αντιτορπιλικό Hobart καθελκύστηκε χθες, 19 Μαΐου με ορίζοντα παράδοσης τα τέλη του 2019. Τα αντιτορπιλικά θεωρούνται εξαιρετικά προηγμένα και μαζί με τα LHD Camberra προβάλουν μια ιδιαίτερα ισχυρή δύναμη στον ΝΔ Ειρηνικό.

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: