Η Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής (ΗΠΑ) προετοιμάζεται να τροποποιήσει ριζικά την στρατηγική προμηθειών για τα επόμενης γενιάς μαχητικά αεριωθούμενα της, με ένα νέο σχέδιο το οποίο θα απαιτεί από την βιομηχανία να σχεδιάσει, εξελίξει και παραγάγει ένα νέο μαχητικό εντός πέντε ετών ή λιγότερο.

Την 1η Οκτωβρίου, η Αεροπορία των ΗΠΑ (USAF) να αναδιαμορφώσει επισήμως το πρόγραμμα του μαχητικού επόμενη γενιάς, γνωστό ως “Αεροπορική Κυριαρχία Επόμενης Γενιάς” (Next Generation Air Dominance – NGAD), όπως δήλωσε ο αξιωματούχος προμηθειών της USAF, Γουίλ Ρόπερ, σε αποκλειστική συνέντευξη στον ιστότοπο Defence News.

Υπο τη διοίκηση ενός νέου γραφείου που διευθύνεται απ’ έναν διευθυντή ενός ήδη ανεπάνδρωτου προγράμματος, το πρόγραμμα NGAD θα υιοθετήσει μια πιο γρήγορη προσέγγιση στην εξέλιξη μικρών παρτίδων μαχητικών από πολλαπλές εταιρείες, όπως τα αεροσκάφη Century Series που κατασκευάστηκαν την δεκαετία του 1950, δήλωσε ο Ρόπερ.

“Με βάση το τι πιστεύει ότι μπορεί να κάνει η βιομηχανία και τι θα μου αναφέρει η ομάδα μου, θα πρέπει να δημιουργήσουμε τον ρυθμό για το πόσο γρήγορα εξετάζουμε να κατασκευάσουμε  ένα νέο αεροπλάνο εκ του μηδενός. Αυτήν την στιγμή, η εκτίμηση μου είναι τα πέντε χρόνια, ίσως να κάνω λάθος”, δήλωσε. “Ευελπιστώ οτι θα πάμε πιο γρήγορα από αυτό – πιστεύω ότι μακροπρόθεσμα αυτό θα είναι ανέφικτο (να αντιμετωπίσει τις μελλοντικές απειλές)- αλλά τα πέντε χρόνια είναι πολύ καλύτερα από εδώ που βρισκόμαστε τώρα με την κανονική διαδικασία προμηθειών”.

Η προσέγγιση του Century Series θα είναι μια σημαντική αποχώρηση από την προγενέστερη σκέψη της USAF για το μελλοντικό μαχητικό. Στην μελέτη “Air Superiority 2030” που αποδεσμεύθηκε το 2016, η USAF περιέγραψε έναν μεγάλου βεληνεκούς στελθ χειριστή-αισθητήρα με όνομα “Penetrating Counter Air”, ο οποίος θα ενεργεί ως ένας κεντρικός κόμβος του NGAD διασυνδεδεμένου με αισθητήρες, ντρόουνς και λοιπές πλατφόρμες. Η USAF θα χρησιμοποιήσει την κατασκευή πρωτοτύπων (prototyping) για να επιταχύνει προς τις κρίσιμες τεχνολογίες με την ελπίδα ωρίμανσης τους αρκετά νωρίς για την προσθήκη τους στα εξελιγμένα αεροσκάφη που θα αναπτυχθούν στις αρχές της δεκαετίας του 2030.

Όμως αυτό που ο Ρόπερ αποκαλεί ως “Digital Century Series” θα αναστρέψει αυτό το παράδειγμα: Αντί της ωρίμανσης των τεχνολογιών σε βάθος ετών για τη δημιουργία ενός αρίστου μαχητικού, ο στόχος της USAF θα είναι η γρήγορη κατασκευή του καλύτερου μαχητικού που μπορεί να πάρει μέσα σε λίγα χρόνια, ενσωματώνοντας οποιεσδήποτε αναδυόμενες τεχνολογίες υπάρχουν. Η USAF θα διαλέξει (downselect) ανάμεσα σε περιορισμένο κατάλογο κατασκευαστών, θα εντάξει υπό σύμβαση μικρό αριθμό αεροσκαφών και τότε θα ξαναρχίσει έναν άλλο γύρο διαγωνισμών ανάμεσα στους κατασκευαστές μαχητικών, οι οποίοι θα ανανεώσουν τα σχέδια των μαχητικών και θα εξερευνήσουν νέα άλματα στην τεχνολογία.

Το αποτέλεσμα θα είναι μια οικογένεια διασυνδεδεμένων μαχητικών κάποια περισσότερο αλληλοσχετιζόμενα από τα υπόλοιπα – εξελιγμένα για να καλύπτουν συγκεκριμένες απαιτήσεις και να περιλαμβάνουν τις καλύτερες τεχνολογίες εγκατεστημένες πάνω σε ένα πλαίσιο αεροσκάφους.

Ένα αεριωθούμενο ίσως να βελτιστοποιηθεί γύρω από μια επαναστατική ικανότητα όπως ένα αεροπορικό λέιζερ. Άλλο μαχητικό ίσως βάλει σε προτεραιότητα τους αισθητήρες τελευταίας γενιάς και περιλαμβάνει τεχνητή νοημοσύνη (AI). Θα μπορούσε ίσως να είναι ένα ανεπάνδρωτος φορέας όπλων.

Αλλά το ζητούμενο, είπε ο Ρόπερ, είναι οτι αντί να προσπαθήσουμε να τελειοποιήσουμε τις απαιτήσεις για να αντιμετωπίσουμε μια άγνωστη απειλή μετά απο 25 χρόνια, η USAF θα παραγάγει μαζικά αεροσκάφη με νέες τεχνολογίες -μια τακτική που ίσως να δημιουργήσει αβεβαιότητα στους σχεδόν ομότιμους αντιπάλους μας όπως η Ρωσία και η Κίνα και να τους εξαναγκάσει να αντιμετωπίσουν τον Στρατό των ΗΠΑ με τους δικούς του όρους.

Φανταστείτε “κάθε τέσσερα ή πέντε χρόνια να υπήρχαν τα F-200, F-201, F-202 και να ήταν ασαφές και μυστηριώδες τι περιελάμβανε το κάθε αεροσκάφος, αλλά να είναι ξεκάθαρο οτι πρόκειται για ενα αληθινό πρόγραμμα και για αληθινά αεροπλάνα που πετούν. Λοιπόν πρέπει να το καταλάβατε: Τι διαθέτουμε για μάχη; Τι βελτιώθηκε; Πόσο σίγουροι είστε οτι διαθέτετε το καλύτερο αεροπλάνο για να νικήσετε;” αναρωτήθηκε ο Ροπερ.

“Πως αντιμετωπίζεις μια απειλή όταν δεν γνωρίζεις ποιες είναι οι μελλοντικές τεχνολογίες; Γίνε η απειλή – να έχεις πάντα ένα νεο αεροσκάφος σε παραγωγή”.

Πως η USAF έφτασε εκεί;

Ο Ρόπερ δήλωσε ότι τρεις βιομηχανικές τεχνολογίες παρέχουν την προσέγγιση Century Series για το NGAD και θα καθορίσουν τις απαιτήσεις για τους διαγωνιζόμενους. Η πρώτη είναι η ευέλικτη εξέλιξη λογισμικού -μια μέθοδος όπου οι προγραμματιστές γράφουν, δοκιμάζουν και αποδεσμεύουν γρήγορα κωδικά ζητώντας εν τω μεταξύ ανατροφοδότηση από τους χρήστες.

Η δεύτερη, η ανοιχτή αρχιτεκτονική, επί μακρό χρονικό διάστημα υπήρξε μια πιασάρικη λέξη για την αμυντική βιομηχανία, αλλά ο Ρόπερ είπε ότι η βιομηχανία την χρησιμοποιεί συχνά για να περιγράψει ένα σύστημα με βυσματούμενο εξοπλισμό (plug-and-play). Yπο ιδανικές συνθήκες, το NGAD, θα είναι πλήρως ανοιχτό, με ανταλλάξιμο εξοπλισμό και τη δυνατότητα εξέλιξης λογισμικού  από τρίτους για το σύστημα.

Η τελευταία τεχνολογία, η ψηφιακή μηχανική, είναι η πιο αναδυόμενη και πιθανόν η πιο επαναστατική, είπε ο Ρόπερ. Καθώς για πολλές δεκαετίες οι μηχανικοί αεροδιαστημικής χρησιμοποιούσαν υπολογιστές ώστε να βοηθηθούν στην δημιουργία αεροπλάνων, μόλις πρόσφατα οι αμυντικές βιομηχανίες εξέλιξαν τα εργαλεία 3D-μοντελοποιήσης που μπορούν να μοντελοποιήσουν έναν πλήρη κύκλο ζωής -σχεδιασμός, παραγωγή και συντήρηση- με υψηλό βαθμό ακριβείας και πιστότητας.

Η διαδικασία αυτή επιτρέπει στις εταιρείες όχι μόνο να χαρτογραφήσουν με εξαιρετική λεπτομέρεια ένα αεροσκάφος, αλλά επίσης να μοντελοποιήσουν πως λειτουργεί η γραμμή παραγωγής χρησιμοποιώντας διαφορετικά επίπεδα επάνδρωσης ή πως οι μηχανικοί θα εκτελούν τις επισκευές στα συνεργεία.

“Θα μπορούσες να αρχίσεις να μαθαίνεις πάρα πολλά πριν ακόμα λυγίσεις το πρώτο μεταλλικό κομμάτι και στρίψεις το πρώτο γαλλικό κλειδί, ώστε όταν θα το κάνεις για πρώτη φορά, θα το έχεις μάθει ήδη. Θα διαθέτεις τέτοιο επίπεδο κατάρτισης που στο παρελθόν θα το είχες μόνο όταν θα ήσουν στο 100º αεροσκάφος”, δήλωσε “και τότε αν συνεχίσεις και μοντελοποιήσεις την συντήρηση τότε μπορείς να συνεχίσεις με τμήμα του κύκλου ζωής που αποτελεί το 70 τοις εκατό αυτών που πληρώνουμε”.

Ως στιγμής ελάχιστα αμυντικά προγράμματα έχουν χρησιμοποιήσει την ψηφιακή μηχανική, δήλωσε ο Ρόπερ. Η USAF απαίτησε απο τις Northrop Grumman και Boeing να χρησιμοποιήσουν την τεχνική αυτή ώστε να εξελίξουν τις αντίστοιχες εκδόσεις της επίγειας αποτροπής (Ground Based Strategic Deterrent).

Η Boeing έχει επίσης παρουσιάσει αυτήν την τεχνολογία με το νέο εκπαιδευτικό αεροσκάφος T-X που κατασκευάστηκε από το μηδέν, προχωρώντας την σχεδίαση του από την ιδέα στην πρώτη πτήση μόλις σε τρία χρόνια και νίκησε τους δυο ανταγωνιστές που προσέφεραν τροποποιημένες εκδόσεις υφιστάμενων αεριωθούμενων.

Τον Μάιο κατά τη διάρκεια επίσκεψης στις εγκαταστάσεις της Boeing, ο Πωλ Νιούαλντ, ο αρχι-μηχανικός της εταιρείας για το πρόγραμμα T-X περιέγραψε πως η εταιρεία δημιούργησε με τόση ακρίβεια το ψηφιακής σχεδίασης T-X που τμήματα του μπορούσαν να ενωθούν χωρίς αποστάτες -το υλικό που χρησιμοποιείται για να γεμίζει το κενό ανάμεσα στα τμήματα ενός αεροσκάφους- και κατά την παραγωγή του αεροσκάφους απαιτήθηκε μόνο ένα κύριο εργαλείο.

Συνολικά, η Boeing κατάφερε να μειώσει κατά 80 τοις εκατό την χειρωνακτική εργασία που απαιτούνταν για να κατασκευάσει και συναρμολογήσει το αεροσκάφος, δήλωσε ο Νιούαλντ.

Όμως κατασκευάζοντας ένα απλό εκπαιδευτικό αεριωθούμενο όπως το T-X είναι τελείως διαφορετικά απο το να κατασκευάσεις ένα μαχητικό αεριωθούμενο διείσδυσης όπως το NGAD, και δεν υπάρχει απόδειξη οτι αυτές οι νέες κατασκευαστικές τεχνολογίες θα λειτουργήσουν σωστά για ένα πιο εξελιγμένο αεροσκάφος, υποστήριξε ο Ριτσαρντ Αμπουλαφια, ένας αναλυτής αεροδιαστημικής του Ομίλου Teal.

O Αμπουλαφια δήλωσε οτι η USAF ίσως “υπερβάλλει” με τις προσπάθειες της στο F-35, όπου η προκρούστεια (one size fits all) προσέγγιση και η εστίαση της στο λογισμικό και τους αισθητήρες δημιούργησε ένα πολύ ακριβό αεροσκάφος που χρειάστηκε σχεδόν δυο δεκαετίες για να αναπτυχθεί. Όμως μια προσέγγιση τύπου Century Series, προειδοποίησε, μπορεί να θέσει σε προτεραιότητα την εξέλιξη νέων εναέριων οχημάτων εις βάρος της επένδυσης σε νέα όπλα, ραντάρ, αισθητήρες, επικοινωνιακό εξοπλισμό και την απαραίτητη βασική τεχνολογία.

“Με το F-35, είχαμε δώσει πολλή έμφαση στα συστήματα και όχι αρκετή στο αεροπορικό όχημα. Ίσως αυτό πηγαίνει πολύ προς την άλλη κατεύθυνση,” δήλωσε. “Η αλήθεια δεν βρίσκεται κάπου ανάμεσα εκεί που έχεις δύο ή τρία εναέρια οχήματα αλλά μεγαλύτερη κατανομή πόρων για τα συστήματα; Με άλλα λόγια, η αλήθεια δεν είναι το F-35 και η αλήθεια δεν είναι η Century Series. Δεν μπορούμε να σκεφτούμε κάτι αναμεταξύ, έναν σοφό συμβιβασμό;”

Η Ρεμπέκα Γκραντ, μια αναλύτρια αεροδιαστημικών υποθέσεων στο IRIS Independent Research, εξέφρασε τον ενθουσιασμό για την απόπειρα σχεδίασης νέου μαχητικού, λέγοντας ότι οι μηχανικοί μπορούν να παρουσιάσουν επιλογές για την απόπειρα τύπου Century Series “απίστευτα γρήγορα”. Ωστόσο, πρόσθεσε, οτι η επιλογή του κινητήρα, η ενσωμάτωση της σουίτας επικοινωνιών και η απόφαση πότε θα κάνεις την πλατφόρμα επανδρωμένη ή ανεπάνδρωτη θα είναι μια “βασική μεταβλητή” που επηρεάζει το σχεδιασμό του αεροπορικού οχήματος.

“Η προσέγγιση Century Series μου φαίνεται οτι κατά κάποιο τρόπο είναι τελείως παραδοσιακή επειδή έτσι φτιάχνονταν στο παρελθόν. Και νομίζω οτι αυτό προσπαθούν να πετύχουν. Θέλουν φρέσκες σχεδιάσεις. Όμως οι δυσκολίες αρχίζουν πάντα καθώς ξεκινάς να κάνεις τους πιο σημαντικούς συμβιβασμούς και ταυτοποιείς τα σημαντικά κριτήρια,” δήλωσε. “Αυτά, πολύ γρήγορα γίνονται πολύ σοβαρές λειτουργίες καθοδήγησης”.

Valerie Insinna

Απόδοση/Μεταφραση απο το defencenews.com για την Προέλαση.

About The Author

Παρατηρητής και ιστογράφος θεμάτων αμυντικής τεχνολογίας. Δεσμευμένος με τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και παθιασμένος με οτιδήποτε στρατιωτικό.

10 Σχόλια

  1. Konstantinos

    Καλά όλα αυτά αλλά αν κάθε πέντε χρόνια παράγεις και από λίγα αεροπλάνα με την πολυτυπια τι θα γίνει ? Πως θα λειτουργεισουν όλα τα logistics σωστά ώστε να καλυφθούν οι ανάγκες τόσων διαφορετικών αεροσκαφών σε ένα στόλο και μάλιστα όταν αυτά παράγονται σε μικρούς αριθμούς κάτι που πιθανότατα σημαίνει και υψηλότερο κόστος συντήρησης με τα χρόνια. Και κάτι ακόμα, όταν ο εχθρός βρει τρόπο να αντιμετωπίσει το αεροπλάνο τι θα το κάνουν στην USAF θα το αποσύρουν ? Θα το αναβαθμίζουν ? Αλλά θα αξίζει να αναβαθμίσεις ένα αεροπλάνο που παράχθηκε σε μικρούς αριθμούς και σε λίγα χρόνια βγαίνει το επόμενο ?

    Απάντηση
    • Σπυρίδωνας

      Στο θέμα πολυτυπία-logistics ότι και να γίνει θα είναι μια πρόοδος σε σχέση με το F35 που αυτή την στιγμή έχει 38 (!) διαμορφώσεις/configurations ανταλλακτικών μεταξύ των τριών variants (A,B και C) και των παρτίδων/lots που αυτά έχουν παραχθεί, καθώς η ομοιοτυπία μεταξύ των variants A,B κατέληξε να μην ξεπερνά το 20-25% και τα παλαιότερα lots έχουν κατασκευαστεί πριν γίνουν πολλές από τις δοκιμές και αλλαγές στην σχεδίαση. Πολλά δε από τα ανταλλακτικά που χρειάζονται τα παλαιότερα από αυτά δεν είναι καν σε παραγωγή πλέον. Και αυτά ενώ οι πιο κρίσιμες και απαιτητικές δοκιμές γίνονται τώρα για την φάση επιχειρησιακής αξιολόγησης (IOT&E) που ακόμα βρίσκεται σε εξέλιξη, και θα πάρει παράταση λόγω της τραγικής έλλειψης Full Mission Capable F-35. Η παράνοια του λεγόμενου «concurrency».

      https://www.bloomberg.com/news/articles/2019-06-17/lockheed-s-f-35-parts-often-aren-t-ready-to-use-watchdog-finds

      https://www.thedrive.com/the-war-zone/28488/f-35-hit-with-cluster-bomb-of-damning-reports-as-dod-eyes-full-rate-production

      Επεκτείνοντας το σκεπτικό σας, τι θα γίνει για παράδειγμα όταν ο εχθρός βρει τρόπους να αντιμετωπίσει το F35 το οποίο αρχικά σχεδιάζονταν να αποκτηθεί σε μερικές χιλιάδες μονάδες και να υπηρετήσει τουλάχιστο μέχρι το 2070 ως το μοναδικό σε παραγωγή μαχητικό των ΗΠΑ; Τι είναι καλύτερα, να έχεις κανείς όλα τα αυγά του σε ένα καλάθι ή μοιρασμένα σε περισσότερα;

      Νομίζω όλο άρθρο και το νέο σκεπτικό της USAF περιγράφεται σε αυτό, σκιαγραφεί χωρίς να αναφέρει (ιερή αγελάδα γαρ) τις αδυναμίες, τα προβλήματα, τις καθυστερήσεις, τις υπερβάσεις κόστους και γενικά τις σχεδιαστικές αστοχίες του διακλαδικού F35. Το F35 ως σύλληψη μόνο την Lockheed έχει ωφελήσει για την ώρα, αφού ακόμα δεν έχει αποδώσει (και ούτε πρόκειται τουλάχιστο για άλλα 5-6) ένα αξιόμαχο μαχητικό, αφήνοντας τις ΗΠΑ με ένα γερασμένο στόλο αεροπλάνων και σχεδόν όλες τις άλλες γραμμές μαχητικών να έχουν κλείσει ή καρκινοβατούν. Με τον κίνδυνο αυτό έγιναν πιστεύω και οι πρόσφατες παραγγελίες για 88 νέα F-15X, 78 νέα F/A-18 Super Hornet.

      https://www.popularmechanics.com/military/aviation/a26413900/air-force-buying-new-f-15/
      https://thedefensepost.com/2019/03/21/us-navy-boeing-4-billion-f-18-contract/

      Απάντηση
      • dimitris

        Για την αγορά των F-35 v.4 Πολωνοί αναφέρουν πως στο τραπέζι υπάρχουν σήμερα 2 τιμές. Μια συνοδεύετε με την εγγύηση ετοιμότητας άνω των 30%, και η άλλη τιμή συνοδεύετε με ετοιμότητα άνω των 60%. Και αφορά διανομές ανταλλακτικών.

      • Konstantinos

        Και πάλι όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ εδώ μιλάνε για αεροσκάφη με συγκεκριμένες δυνατότητες το καθένα
        «Ένα αεριωθούμενο ίσως να βελτιστοποιηθεί γύρω από μια επαναστατική ικανότητα όπως ένα αεροπορικό λέιζερ. Άλλο μαχητικό ίσως βάλει σε προτεραιότητα τους αισθητήρες τελευταίας γενιάς και περιλαμβάνει τεχνητή νοημοσύνη (AI). Θα μπορούσε ίσως να είναι ένα ανεπάνδρωτος φορέας όπλων.»
        Και μάλιστα θα παράγονται σε μικρότερους αριθμούς άρα (α) πως είναι σίγουροι ότι θα δουλεύει αυτή η νέα τεχνολογία στο απόλυτο πάνω σε ένα αεροσκάφος και μάλιστα σε μικρό χρονικό διάστημα και (β) ναι αν έχεις δύο χιλιάδες αεροπλάνα έχει νόημα να προχωρήσεις σε έρευνα και ανάπτυξη αρχικά των τεχνολογιών που χρειάζεται για να αντιμετωπίσεις τις απειλές των αντιπάλων σου και στη συνέχεια να κάνεις και την αναβάθμιση. Αν όμως έχεις 100 από το ένα 200 από το άλλο 50 από το άλλο εκεί τι γίνεται ? Αξίζει να προχωρήσεις σε κάτι τέτοιο ή απλά το αποσύρεις και φτιάχνεις άλλο ? Και κάτι τελευταίο, με τους εξαγωγικούς πελάτες τι θα γίνει ? Θα πρέπει και αυτοί να αγοράσουν 2-3-4 η όσους τύπους αεροσκαφών χρειαστούν για να αποκτήσουν μια ολοκληρωμένη αεροπορία ? Θα μπορούν να το αντέξουν οικονομικά ?

  2. kakaouskia

    Καλημέρα

    Στην έκδοση του Defence News (05/08/2019) σελίδες 18-19 υπάρχει ένα άρθρο σχετικά με τις διαθεσιμότητες των αεροσκαφών της USAF. Το ενδιαφέρον είναι ότι όσο πιο «μοντέρνο» το αεροσκάφος, τόσο πιο χαμηλή η διαθεσιμότητα. Για τα στέλθ δε, κάτω του 50%.

    Απάντηση
  3. KonTim

    Παλιότερα υπήρξε ανάλογη πρόταση προσέγγισης για τα αεροπορικά συστήματα EW.Τελικά η όλη πρόταση θάφτηκε κάτω από τα συμφέροντα των αμυντικών βιομηχανιών που ήθελαν να παράγουν συστήματα σε βάθος χρόνου ώστε να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους και στα προβλήματα λογιστικής υποστήριξης που αυτή η πρόταση δημιουργούσε.

    Απάντηση
  4. Gunslinger32

    Νομίζω ότι αυτό που σκέφτονται υπήρξε παλαιότερα, όσο υπήρχαν περισσότερες εταιρίες που έφτιαχναν αεροσκάφη(MDD, North American, Vaught…) που δεν υπάρχουν σήμερα, αφού έχουν χρεοκοπήσει η συγχωνευτεί με τις μεγάλες που απέμειναν.
    Σήμερα έχουν μείνει 3εις οι οποίες πάσχουν και από εξειδικευμένο προσωπικό με αρκετή πείρα, η Ρεμπέκα νομίζω ότι το γνωρίζει ότι αυτές δεν αρκούν για το ρυθμό ολοκλήρωσης σε πενταετία που στοχεύουν/σκέφτονται στην αεροπορία.
    Ας πρόσεχαν όταν πόνταραν σε 2 συγκεκριμένους προμηθευτές, έτσι ρήμαξαν οι ίδιοι τον ανταγωνισμό στην αμερικανική αγορά στρατιωτικών αεροσκαφών.

    Απάντηση
  5. dimitris

    By the way…
    Διάβαζα πως το RCS του Su-57 είναι 0,5 m2
    Στην Βικιπαιδία διαβάζω «Su-57’s stealth features cites an average RCS of approximately 0.1 to 1 m2»

    είναι αλήθεια ?
    Sorry, μα τι είδους στελθ είναι έτσι ?
    Όταν τα μοντέρνα ραντάρ, τουλάχιστον τα δικά μας σίγουρα (πολωνικά), της παραγωγής, πιάνουν καλά από το RCS 0,01 m2 ?

    Και άλλο
    Διαβάζω πως μόλις τώρα το Su-57 βρίσκεται σε κρατικές δόκιμες νέας, encrypted επικοινωνίας υψηλής ασφάλειας. Δηλαδή πως μπόρεσαν να λένε μέχρι τώρα πως ήταν 5 γενιάς ? Χωρίς επικοινωνίες ?

    Η άλλο
    Μήπως κάποιος το έχει δει με ανοιχτούς εσωτερικούς Θαλάμους όπλων ? Που βρίσκεται τέτοια φωτογραφία ?

    Απάντηση
    • Ασβος

      Αληθεια εσυ πιστευεις (μαλλον καποιοι σε εκαναν να το πιστευεις λογω παρελθοντος και γιατι τους βολευει στα σχεδια τους για την ωρα) οτι θα ερθει ποτε το Σου μεσα στην Πολωνια για να σε βομβαρδισει και αρα πρεπει να μεινει απαρατηρητο;
      Μαλλον Ισκαντερ θα βρεξει…

      Απάντηση
      • Dimitris

        @Ασβος… – και τα επόμενα των Ισκάντερ θα είναι «stealth».
        Όπως είναι ήδη τα JASSM ή τα NSM. Και οι Πολωνοί ήδη ετοιμάζουν τα mobile radars και για τα επόμενα Ισκάντερ.

        Τώρα… έχει ενδιαφέρων τι πραγματικά να κατορθώσουν τα Ισκάντερ ? Άμα δεν θα βάλουν και τις πυρηνικές κεφάλες ?
        Δεν νομίζω πως θα κάνουν κάτι παραπάνω των Tomahawk ? Τα οποία γνωρίζουμε καλά ακόμα και από την Συρία ?

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της "Προέλασης" και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Σχολιάστε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: