Η Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής (ΗΠΑ) προετοιμάζεται να τροποποιήσει ριζικά την στρατηγική προμηθειών για τα επόμενης γενιάς μαχητικά αεριωθούμενα της, με ένα νέο σχέδιο το οποίο θα απαιτεί από την βιομηχανία να σχεδιάσει, εξελίξει και παραγάγει ένα νέο μαχητικό εντός πέντε ετών ή λιγότερο.

Την 1η Οκτωβρίου, η Αεροπορία των ΗΠΑ (USAF) να αναδιαμορφώσει επισήμως το πρόγραμμα του μαχητικού επόμενη γενιάς, γνωστό ως “Αεροπορική Κυριαρχία Επόμενης Γενιάς” (Next Generation Air Dominance – NGAD), όπως δήλωσε ο αξιωματούχος προμηθειών της USAF, Γουίλ Ρόπερ, σε αποκλειστική συνέντευξη στον ιστότοπο Defence News.

Υπο τη διοίκηση ενός νέου γραφείου που διευθύνεται απ’ έναν διευθυντή ενός ήδη ανεπάνδρωτου προγράμματος, το πρόγραμμα NGAD θα υιοθετήσει μια πιο γρήγορη προσέγγιση στην εξέλιξη μικρών παρτίδων μαχητικών από πολλαπλές εταιρείες, όπως τα αεροσκάφη Century Series που κατασκευάστηκαν την δεκαετία του 1950, δήλωσε ο Ρόπερ.

“Με βάση το τι πιστεύει ότι μπορεί να κάνει η βιομηχανία και τι θα μου αναφέρει η ομάδα μου, θα πρέπει να δημιουργήσουμε τον ρυθμό για το πόσο γρήγορα εξετάζουμε να κατασκευάσουμε  ένα νέο αεροπλάνο εκ του μηδενός. Αυτήν την στιγμή, η εκτίμηση μου είναι τα πέντε χρόνια, ίσως να κάνω λάθος”, δήλωσε. “Ευελπιστώ οτι θα πάμε πιο γρήγορα από αυτό – πιστεύω ότι μακροπρόθεσμα αυτό θα είναι ανέφικτο (να αντιμετωπίσει τις μελλοντικές απειλές)- αλλά τα πέντε χρόνια είναι πολύ καλύτερα από εδώ που βρισκόμαστε τώρα με την κανονική διαδικασία προμηθειών”.

Η προσέγγιση του Century Series θα είναι μια σημαντική αποχώρηση από την προγενέστερη σκέψη της USAF για το μελλοντικό μαχητικό. Στην μελέτη “Air Superiority 2030” που αποδεσμεύθηκε το 2016, η USAF περιέγραψε έναν μεγάλου βεληνεκούς στελθ χειριστή-αισθητήρα με όνομα “Penetrating Counter Air”, ο οποίος θα ενεργεί ως ένας κεντρικός κόμβος του NGAD διασυνδεδεμένου με αισθητήρες, ντρόουνς και λοιπές πλατφόρμες. Η USAF θα χρησιμοποιήσει την κατασκευή πρωτοτύπων (prototyping) για να επιταχύνει προς τις κρίσιμες τεχνολογίες με την ελπίδα ωρίμανσης τους αρκετά νωρίς για την προσθήκη τους στα εξελιγμένα αεροσκάφη που θα αναπτυχθούν στις αρχές της δεκαετίας του 2030.

Όμως αυτό που ο Ρόπερ αποκαλεί ως “Digital Century Series” θα αναστρέψει αυτό το παράδειγμα: Αντί της ωρίμανσης των τεχνολογιών σε βάθος ετών για τη δημιουργία ενός αρίστου μαχητικού, ο στόχος της USAF θα είναι η γρήγορη κατασκευή του καλύτερου μαχητικού που μπορεί να πάρει μέσα σε λίγα χρόνια, ενσωματώνοντας οποιεσδήποτε αναδυόμενες τεχνολογίες υπάρχουν. Η USAF θα διαλέξει (downselect) ανάμεσα σε περιορισμένο κατάλογο κατασκευαστών, θα εντάξει υπό σύμβαση μικρό αριθμό αεροσκαφών και τότε θα ξαναρχίσει έναν άλλο γύρο διαγωνισμών ανάμεσα στους κατασκευαστές μαχητικών, οι οποίοι θα ανανεώσουν τα σχέδια των μαχητικών και θα εξερευνήσουν νέα άλματα στην τεχνολογία.

Το αποτέλεσμα θα είναι μια οικογένεια διασυνδεδεμένων μαχητικών κάποια περισσότερο αλληλοσχετιζόμενα από τα υπόλοιπα – εξελιγμένα για να καλύπτουν συγκεκριμένες απαιτήσεις και να περιλαμβάνουν τις καλύτερες τεχνολογίες εγκατεστημένες πάνω σε ένα πλαίσιο αεροσκάφους.

Ένα αεριωθούμενο ίσως να βελτιστοποιηθεί γύρω από μια επαναστατική ικανότητα όπως ένα αεροπορικό λέιζερ. Άλλο μαχητικό ίσως βάλει σε προτεραιότητα τους αισθητήρες τελευταίας γενιάς και περιλαμβάνει τεχνητή νοημοσύνη (AI). Θα μπορούσε ίσως να είναι ένα ανεπάνδρωτος φορέας όπλων.

Αλλά το ζητούμενο, είπε ο Ρόπερ, είναι οτι αντί να προσπαθήσουμε να τελειοποιήσουμε τις απαιτήσεις για να αντιμετωπίσουμε μια άγνωστη απειλή μετά απο 25 χρόνια, η USAF θα παραγάγει μαζικά αεροσκάφη με νέες τεχνολογίες -μια τακτική που ίσως να δημιουργήσει αβεβαιότητα στους σχεδόν ομότιμους αντιπάλους μας όπως η Ρωσία και η Κίνα και να τους εξαναγκάσει να αντιμετωπίσουν τον Στρατό των ΗΠΑ με τους δικούς του όρους.

Φανταστείτε “κάθε τέσσερα ή πέντε χρόνια να υπήρχαν τα F-200, F-201, F-202 και να ήταν ασαφές και μυστηριώδες τι περιελάμβανε το κάθε αεροσκάφος, αλλά να είναι ξεκάθαρο οτι πρόκειται για ενα αληθινό πρόγραμμα και για αληθινά αεροπλάνα που πετούν. Λοιπόν πρέπει να το καταλάβατε: Τι διαθέτουμε για μάχη; Τι βελτιώθηκε; Πόσο σίγουροι είστε οτι διαθέτετε το καλύτερο αεροπλάνο για να νικήσετε;” αναρωτήθηκε ο Ροπερ.

“Πως αντιμετωπίζεις μια απειλή όταν δεν γνωρίζεις ποιες είναι οι μελλοντικές τεχνολογίες; Γίνε η απειλή – να έχεις πάντα ένα νεο αεροσκάφος σε παραγωγή”.

Πως η USAF έφτασε εκεί;

Ο Ρόπερ δήλωσε ότι τρεις βιομηχανικές τεχνολογίες παρέχουν την προσέγγιση Century Series για το NGAD και θα καθορίσουν τις απαιτήσεις για τους διαγωνιζόμενους. Η πρώτη είναι η ευέλικτη εξέλιξη λογισμικού -μια μέθοδος όπου οι προγραμματιστές γράφουν, δοκιμάζουν και αποδεσμεύουν γρήγορα κωδικά ζητώντας εν τω μεταξύ ανατροφοδότηση από τους χρήστες.

Η δεύτερη, η ανοιχτή αρχιτεκτονική, επί μακρό χρονικό διάστημα υπήρξε μια πιασάρικη λέξη για την αμυντική βιομηχανία, αλλά ο Ρόπερ είπε ότι η βιομηχανία την χρησιμοποιεί συχνά για να περιγράψει ένα σύστημα με βυσματούμενο εξοπλισμό (plug-and-play). Yπο ιδανικές συνθήκες, το NGAD, θα είναι πλήρως ανοιχτό, με ανταλλάξιμο εξοπλισμό και τη δυνατότητα εξέλιξης λογισμικού  από τρίτους για το σύστημα.

Η τελευταία τεχνολογία, η ψηφιακή μηχανική, είναι η πιο αναδυόμενη και πιθανόν η πιο επαναστατική, είπε ο Ρόπερ. Καθώς για πολλές δεκαετίες οι μηχανικοί αεροδιαστημικής χρησιμοποιούσαν υπολογιστές ώστε να βοηθηθούν στην δημιουργία αεροπλάνων, μόλις πρόσφατα οι αμυντικές βιομηχανίες εξέλιξαν τα εργαλεία 3D-μοντελοποιήσης που μπορούν να μοντελοποιήσουν έναν πλήρη κύκλο ζωής -σχεδιασμός, παραγωγή και συντήρηση- με υψηλό βαθμό ακριβείας και πιστότητας.

Η διαδικασία αυτή επιτρέπει στις εταιρείες όχι μόνο να χαρτογραφήσουν με εξαιρετική λεπτομέρεια ένα αεροσκάφος, αλλά επίσης να μοντελοποιήσουν πως λειτουργεί η γραμμή παραγωγής χρησιμοποιώντας διαφορετικά επίπεδα επάνδρωσης ή πως οι μηχανικοί θα εκτελούν τις επισκευές στα συνεργεία.

“Θα μπορούσες να αρχίσεις να μαθαίνεις πάρα πολλά πριν ακόμα λυγίσεις το πρώτο μεταλλικό κομμάτι και στρίψεις το πρώτο γαλλικό κλειδί, ώστε όταν θα το κάνεις για πρώτη φορά, θα το έχεις μάθει ήδη. Θα διαθέτεις τέτοιο επίπεδο κατάρτισης που στο παρελθόν θα το είχες μόνο όταν θα ήσουν στο 100º αεροσκάφος”, δήλωσε “και τότε αν συνεχίσεις και μοντελοποιήσεις την συντήρηση τότε μπορείς να συνεχίσεις με τμήμα του κύκλου ζωής που αποτελεί το 70 τοις εκατό αυτών που πληρώνουμε”.

Ως στιγμής ελάχιστα αμυντικά προγράμματα έχουν χρησιμοποιήσει την ψηφιακή μηχανική, δήλωσε ο Ρόπερ. Η USAF απαίτησε απο τις Northrop Grumman και Boeing να χρησιμοποιήσουν την τεχνική αυτή ώστε να εξελίξουν τις αντίστοιχες εκδόσεις της επίγειας αποτροπής (Ground Based Strategic Deterrent).

Η Boeing έχει επίσης παρουσιάσει αυτήν την τεχνολογία με το νέο εκπαιδευτικό αεροσκάφος T-X που κατασκευάστηκε από το μηδέν, προχωρώντας την σχεδίαση του από την ιδέα στην πρώτη πτήση μόλις σε τρία χρόνια και νίκησε τους δυο ανταγωνιστές που προσέφεραν τροποποιημένες εκδόσεις υφιστάμενων αεριωθούμενων.

Τον Μάιο κατά τη διάρκεια επίσκεψης στις εγκαταστάσεις της Boeing, ο Πωλ Νιούαλντ, ο αρχι-μηχανικός της εταιρείας για το πρόγραμμα T-X περιέγραψε πως η εταιρεία δημιούργησε με τόση ακρίβεια το ψηφιακής σχεδίασης T-X που τμήματα του μπορούσαν να ενωθούν χωρίς αποστάτες -το υλικό που χρησιμοποιείται για να γεμίζει το κενό ανάμεσα στα τμήματα ενός αεροσκάφους- και κατά την παραγωγή του αεροσκάφους απαιτήθηκε μόνο ένα κύριο εργαλείο.

Συνολικά, η Boeing κατάφερε να μειώσει κατά 80 τοις εκατό την χειρωνακτική εργασία που απαιτούνταν για να κατασκευάσει και συναρμολογήσει το αεροσκάφος, δήλωσε ο Νιούαλντ.

Όμως κατασκευάζοντας ένα απλό εκπαιδευτικό αεριωθούμενο όπως το T-X είναι τελείως διαφορετικά απο το να κατασκευάσεις ένα μαχητικό αεριωθούμενο διείσδυσης όπως το NGAD, και δεν υπάρχει απόδειξη οτι αυτές οι νέες κατασκευαστικές τεχνολογίες θα λειτουργήσουν σωστά για ένα πιο εξελιγμένο αεροσκάφος, υποστήριξε ο Ριτσαρντ Αμπουλαφια, ένας αναλυτής αεροδιαστημικής του Ομίλου Teal.

O Αμπουλαφια δήλωσε οτι η USAF ίσως “υπερβάλλει” με τις προσπάθειες της στο F-35, όπου η προκρούστεια (one size fits all) προσέγγιση και η εστίαση της στο λογισμικό και τους αισθητήρες δημιούργησε ένα πολύ ακριβό αεροσκάφος που χρειάστηκε σχεδόν δυο δεκαετίες για να αναπτυχθεί. Όμως μια προσέγγιση τύπου Century Series, προειδοποίησε, μπορεί να θέσει σε προτεραιότητα την εξέλιξη νέων εναέριων οχημάτων εις βάρος της επένδυσης σε νέα όπλα, ραντάρ, αισθητήρες, επικοινωνιακό εξοπλισμό και την απαραίτητη βασική τεχνολογία.

“Με το F-35, είχαμε δώσει πολλή έμφαση στα συστήματα και όχι αρκετή στο αεροπορικό όχημα. Ίσως αυτό πηγαίνει πολύ προς την άλλη κατεύθυνση,” δήλωσε. “Η αλήθεια δεν βρίσκεται κάπου ανάμεσα εκεί που έχεις δύο ή τρία εναέρια οχήματα αλλά μεγαλύτερη κατανομή πόρων για τα συστήματα; Με άλλα λόγια, η αλήθεια δεν είναι το F-35 και η αλήθεια δεν είναι η Century Series. Δεν μπορούμε να σκεφτούμε κάτι αναμεταξύ, έναν σοφό συμβιβασμό;”

Η Ρεμπέκα Γκραντ, μια αναλύτρια αεροδιαστημικών υποθέσεων στο IRIS Independent Research, εξέφρασε τον ενθουσιασμό για την απόπειρα σχεδίασης νέου μαχητικού, λέγοντας ότι οι μηχανικοί μπορούν να παρουσιάσουν επιλογές για την απόπειρα τύπου Century Series “απίστευτα γρήγορα”. Ωστόσο, πρόσθεσε, οτι η επιλογή του κινητήρα, η ενσωμάτωση της σουίτας επικοινωνιών και η απόφαση πότε θα κάνεις την πλατφόρμα επανδρωμένη ή ανεπάνδρωτη θα είναι μια “βασική μεταβλητή” που επηρεάζει το σχεδιασμό του αεροπορικού οχήματος.

“Η προσέγγιση Century Series μου φαίνεται οτι κατά κάποιο τρόπο είναι τελείως παραδοσιακή επειδή έτσι φτιάχνονταν στο παρελθόν. Και νομίζω οτι αυτό προσπαθούν να πετύχουν. Θέλουν φρέσκες σχεδιάσεις. Όμως οι δυσκολίες αρχίζουν πάντα καθώς ξεκινάς να κάνεις τους πιο σημαντικούς συμβιβασμούς και ταυτοποιείς τα σημαντικά κριτήρια,” δήλωσε. “Αυτά, πολύ γρήγορα γίνονται πολύ σοβαρές λειτουργίες καθοδήγησης”.

Valerie Insinna

Απόδοση/Μεταφραση απο το defencenews.com για την Προέλαση.

About The Author

Παρατηρητής και ιστογράφος θεμάτων αμυντικής τεχνολογίας. Δεσμευμένος με τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και παθιασμένος με οτιδήποτε στρατιωτικό.

Αρέσει σε %d bloggers: